Recenzja

Recenzja Warhammer 40000: Mechanicus 2. Omnisjasz jest niezadowolony

Kontynuacja ciepło przyjętego tytułu zaskoczyła nas premierą 21 maja równolegle do eventu gier z Warhammerem. Muszę jednak przyznać, że mogliby odłożyć odrobinę w czasie wydanie tego tytułu…

Warhammer 40000: Mechanicus był specyficzną grą. Skomplikowana z równie trudnymi mechanikami do poświęcenia jednostek, aby zdobywać kluczowy surowiec, który pozwala używać potężniejszych zdolności. Dodatkowo był to roguelike, gdzie wysyłając naszą ekipę na misje do grobowców necronów, mogliśmy przegrać i mocno odczuć tego skutki (z włączonym permadeath). Taki Darkest Dungeon, ale w klimacie mrocznej przyszłości 42 milenium. Aż w końcu pojawiła się druga gra, która zmieniła się na tyle mocno, że można ją traktować jako osobny tytuł. To jednocześnie dobrze i źle.

Let te Motive Force flow through you!

Po ostatecznym unicestwieniu Silva Tenebris, planety na której walczyliśmy w pierwszej części, przenosimy się na nowy glob. Jest nim świat-kuźnia pod kontrolą Adeptus Mechanicus. Jak zapewne się domyślacie po zwiastunach, zagrożenie ze strony Necronów jest równie wielkie jak na poprzedniej planecie z tego powodu, że jest to planeta, na której ludzie i kapłani z Marsa już umościli sobie gniazdko do egzystencji. Hekatus IV, albo też Quivroth staje się areną zmagań dwóch kultowych frakcji. Skąd te dwie różne nazwy?

Dla tych, którym to umknęło, jedną z największych zmian względem poprzedniej części jest fakt, że twórcy dają nam możliwość ogrania nie tylko kampanii w roli Adeptus Mechanicus, ale także jako jedna z Dynastii Necronów! Naprawdę świetny ruch, ponieważ moim zdaniem za dużo mamy historii opowiadanych ze strony Imperium, a zbyt mało od sił Xenos czy Chaosu.

Konstrukcja jest o tyle ciekawa, że nie mamy tutaj do czynienia z prostym wyborem, kto wygra wojnę o dominację nad planetą, ale doświadczamy fabularnej historii opowiedzianej z dwóch odmiennych perspektyw. Poza oczywistymi rozbieżnościami w fabule, sam rdzeń rozgrywki pozostaje niezmieniony, odznaczając się drobnymi różnicami między stronami konfliktu . Jednakże zmian w porównaniu do pierwowzoru Mechanicusa, jest całe mnóstwo. Do tego stopnia, że można tu śmiało mówić o zmianie gatunku.

Największy dysonans odczułem w podejściu do rozgrywki. Jedynka pozwalała na podniesienie poziomu ryzyka, pozwalając nekronom na szybsze zapełnienie wskaźnika wybudzenia grobowca, w celu zdobycia większej liczby surowców do ulepszania swoich kapłanów. Tutaj mamy do czynienia z dużo bardziej liniową przygodą, gdzie nie ma możliwości poniesienia porażki w wykonywanych misjach. Masz je ukończyć i koniec!

Struktura zadań opiera na zasadzie dwóch rodzajów potyczek. Niebieskie/zielone jako poboczne, służą ulepszaniu swoich hierarchów oraz generowaniu zasobów, dzięki nim rozbudujemy swoją frakcję. Drugi typ to misje złote, czyli scenariusze głównego wątku. Spośród nich możemy wyróżnić między innymi obronę terytorium czy podbijanie nowego obszaru.

Po wybraniu zlecenia jesteśmy świadkami dialogów między postaciami, a następnie lądujemy na powierzchni planety. Na dole ekranu znajdziemy ikonki, sugerujące możliwe działania typu walka, podjęcie konkretnej decyzji modyfikującej następną potyczkę. Do tego opcja założenia posterunku, a także sposobność poprawy stanu swojego oddziału. To by było na tyle, nie mamy odnóg, żeby sprawdzić co będzie w innym miejscu. Idziemy jak po sznurku…

Walka jak już wspominałem, musi zostać wygrana, aby pchnąć ten spacerek do kolejnego wydarzenia na pasku postępu. Nie miałbym z tym za dużego problemu gdyby nie fakt całkowitej nieczytelności tego mechanizmu. Gdy zaczynamy misję, to z grubsza widzimy co jest czym i z czasem pojawia się znak zapytania sugerujący, że kolejne „spotkanie” może być całkowicie losowe.

Mając więc mniej więcej wgląd, że będziemy mieli trzy potyczki w trakcie misji, nierzadko stwierdzałem, „okej to będzie ostatnia walka, więc można trochę przyszarżować„. Jednostki nie leczą się po każdej walce, chyba że odblokujemy jedno z ostatnich ulepszeń obu frakcji. Bardzo ważna jest więc świadomość, kiedy można trochę odpuścić. Gdzie zatem widzę problem?

Mamy wyświetloną ikonę podjęcia decyzji, a następna w kolejce jest walka. Podejmujemy ją… i okazuje się, że nagle mamy dwa starcia, jedno po drugim, których w ogóle nie planowaliśmy, co może totalnie zburzyć naszą taktykę. Jednak największą bolączką tego systemu jest wskaźnik potyczki na końcu misji — sugeruje on, że dojdzie do walki… ale niekoniecznie jednej.

Mogą to być dwie bitwy, a czasem nawet trzy. Przez takie podejście nie ma tak naprawdę możliwości efektywnego zaplanowania swoich akcji i taktyki. To w grze nastawionej na strategiczne działanie, jest nie do pomyślenia. W dodatku, jeśli połączymy to z problematycznym balansem i typowymi „cheat code” dla wrogów na wyższych poziomach trudności, robi się nieprzyjemnie i frustrująco.

The aeons of the Great Sleep have not been kind to our minds

Jak wspominałem wyżej Warhammer 40000: Mechanicus był wymagającą pozycją, ale nawet jeśli przegrywaliśmy starcia, to rozgrywka toczyła się dalej. Aktualny tytuł jest produkcją moim zdaniem niesprawiedliwą i oszukującą, albo po prostu jeszcze niedogotowaną. Połączenie kilku bitew, kiedy spodziewasz się jednej. Dorzucenie do tego faktu ukończenia każdej walki na niekorzyść gracza sprawiło, że w grę grałem na poziomie fabularnym, a następnie na normalu. Cokolwiek powyżej jest to jakieś niezbalansowane nieporozumienie.

Wrogowie mają wtedy więcej pasywnych bonusów, jest ich więcej, są wytrzymalsi i zadają większe obrażenia. Poza gameplayem dostajemy mniej surowców i jest ogólnie ciężej. Gdyby mechanika rougelike pozostała, to kusiłoby do „żyłowania” swoich taktyk i zdolności, ale w przypadku, gdy gra wymusza u ciebie wygraną, to staje się to iście masochistycznym doświadczeniem. Wiem co mówię, bo mam kilkaset godzin w XCOM 2 na jednym z najwyższych poziomów trudności.

Nie pomaga fakt dość sporej dysproporcji w ilości wrogów i tego co my robimy im, a co oni robią nam. Przy złym scenariuszu wróg może pokonać postać głównego kapłana jednym atakiem, ale my, żeby załatwić tę jedną jednostkę, to często potrzebujemy dwóch uderzeń i to pod warunkiem, że się w ogóle powiodą! Miałem sytuację, gdzie wróg wykonał cztery uniki pod rząd, po czym podleciał i w walce wręcz załatwił mi dwie jednostki.

Takich historii, kiedy miałem wrażenie, że gra mnie po prostu oszukuje miałem całkiem sporo jak na 45 godzin przygody. Nie wiem, czy jest to kwestia braku balansu, jakiejś przyspieszonej premiery (informację o tym kiedy dostaniemy tytuł do ogrania dostaliśmy około tydzień przed premierą), ale te babole zostawiły solidną rysę na mojej opinii o Mechanicusie 2.

Kolejną szpilką, którą wbiję w tytuł to opinia, że Necrony zostały dodane trochę na szybko jako grywalna frakcja. Ich drzewko rozwoju, czy nawet ulepszanie konkretnych Lordów wydają się bardzo, ale to bardzo uproszczone, a jednocześnie niepotrzebnie uciążliwe, przynajmniej na początku. Dla porównania Adeptus Mechanicus ma możliwość częstej wymiany ekwipunku oraz zdolności i każda opcja ma własne drzewko rozwoju.

Necrony z kolei mają konkretny tor ulepszeń, pozbawiony jakichkolwiek wyborów. Jeśli nie wykupimy obecnego ulepszenia, to nie odblokujemy kolejnego i nie ważne, że to obecne nam się nie przyda. Mimo, że jedna jednostka może pojawiać się na dworze danego lorda, (każdy z nich ma swój styl rozgrywki, przez co kolejność odblokowywania jednostek jest odmienna) to jeśli mamy jednostki Deathmarków u różnych lordów, to u każdego musimy ulepszać ich osobno.

Praise the Omnissiah

Jednak nie wszystko w tej grze jest tak irytujące! Przede wszystkim widać, że Games Workshop sypnęło dużo więcej pieniędzy, niż w przypadku jedynki. Mamy tutaj w pełni dubbingowane dialogi, zarówno dla Mechanikum, jak i dla Necronów i ojejku jak to świetnie brzmi. Ci pierwsi brzmią metalicznie, ale jednocześnie ze specyficznymi resztkami ludzkiego brzmienia, natomiast ich oponenci odpowiadają wyjątkowo metalicznie. Głosy Nekronów po prostu odbijają się echem i jest to tak klimatycznie jak to tylko możliwe, fenomenalna robota. Bardzo fajne i satysfakcjonujące są także odgłosy broni, z paroma wyjątkami, ale z grubsza brzmią tak, jak byśmy oczekiwali widząc wielkość giwer.

Niestety jest jeden ogromny minus na warstwie audio tego tytułu. Poprzedniczka wybijała się świetnym soundtrackiem, który wychodził poza ramy samej gry i towarzyszył fanom Warhammera podczas malowania, czy czytania rzeczy związanych z tym światem. Tutaj jest niestety płasko, bez pazura, na jedno kopyto, po prostu niczym się nie wybija. Nie wiem, czy w studiu zaszły zmiany kompozytora, albo jeszcze jakaś inna katastrofa się tam wydarzyła, ale efekt jest bardzo….generyczny. Boli mnie to bardzo, bo sam jestem fanem ścieżki dźwiękowej poprzednika.

Wizualnie też jest dużo lepiej. Przede wszystkim jestem bardzo ukontentowany, że w końcu pojawiły się przerywniki filmowe w paru miejscach w fabule. Fajna i spora zmiana, biorąc pod uwagę, że w poprzedniku widzieliśmy tylko strategium statku Adeptus Mechanicus, gdzie rada kapłanów (którzy w tej części są grywalnymi postaciami) na wyświetlaczu holograficznym śledziła przebieg misji. À propos śledzenia misji, tym razem dostaliśmy do wglądu całą planętę podzieloną na sektory, z wielkimi miastami kopcami przebijającymi swoimi iglicami atmosferę, wygląda to niesamowicie klimatycznie.

Pola bitwy zyskały zdecydowanie na różnorodności. Jedynka była ładna, ale ciągle chodziliśmy po grobowcach necronów więc finalnie było dość monotonnie. Tutaj jest o niebo lepiej! Obszary przemysłowe, opuszczone bazy, okolice miast, gęste dżungle, czy mroźne pustkowia. To ogromny plus pod względem klimatu.

Efekty cząsteczkowe też wyglądają bardzo dobrze, ale… optymalizacja to jakieś nieporozumienie. Nie mogę narzekać za bardzo na to, jak to działało większość czasu, ale skoro na moim jakby nie patrzeć High-end owym komputerze uświadczyłem paru zgrzytów, to jednak boli. Gra wygląda dobrze, ale nie AŻ tak dobrze, żeby chodziła tak słabo. Skoro moja 5070ti z 32gb RAMU i procesorze 7800x3D chrupała, to jestem ciekawy jak wypada ten tytuł na słabszych konfiguracjach.

For Quivroth!

Tak prezentuje się sequel cenionego Warhammer 40000: Mechanicus, na którego sam bardzo gorąco czekałem, przede wszystkim ze względu na grywalnych Necronów. Radość eksplodowała po odkryciu daty premiery. Niestety szybko moja ekscytacja opadła gdy zacząłem dostrzegać, jak mechaniki gry się zazębiają. Czułem, że gra mnie zwyczajnie oszukuje, przez co miałem momenty, gdy musiałem się przymuszać, żeby grać dalej.

Zmiana gatunku mnie nie przekonała. Rougelike nawet jak gdynam nie idzie to bawi, natomiast tutaj twórcy poszli w semi-liniowość, która fana uniwersum raczej nie zaskoczy, chyba że negatywnie. Jednocześnie gra pod względem audiowizualnym jest bardzo ładna, ale niestety lecz część blasku odbierają jej problemy z optymalizacją, a także brak zapadającego w pamięć i ucho soundtracku. Z przykrością stwierdzam, że gdyby nie fakt, że tytuł dzieje się w moim ulubionym uniwersum, to bym nie czuł żadnej frajdy z obcowania z nim. Gra dostępna jest na pecetach, PlayStation oraz Xbox Series.

Podziękowania dla Kasedo Games za udostępnienia gry do recenzji.

Podsumowanie

Gra
  • Voice acting obu frakcji jest fenomenalny!
  • Widok mapy taktycznej planety jest świetny
  • Efekty cząsteczkowe, oraz dźwięki większości broni są solidne
  • Niczego sobie kampania fabularna…
Nie gra
  • …która fana uniwersum niczym nie zaskoczy
  • Tragiczna optymalizacja
  • Ścieżka dźwiękowa, która całkowicie nie umywa się do poprzedniczki
  • Balans rozgrywki na wyższych poziomach to po prostu cheat dla wrogów
  • Poważne błędy w mechanikach utrudniają zaplanowanie odpowiedniej taktyki
Artyzm
003 canvas
rate3 5
Dźwięk
002 spotlight
rate3 5
Gameplay
004 joystick
rate3 5
Fabuła
001 director chair
rate3 5
Werdykt: 6/10
„Przeciętniak”
go-stargo-stargo-stargo-stargo-star
go-stargo-stargo-stargo-stargo-star

Warhammer 40000: Mechanicus 2 to typowa gra dla fanów uniwersum, a nawet dla fanów tych dwóch frakcji. Gra znacząco zmieniła swoją formułę, więc fani rozgrywki z jedynki mogą poczuć się zawiedzeni, ale jeśli chcieliby poznać historię z perspektywy Necronów, to może mimo pierwszych niechęci znajdą w tym tytule coś dla siebie.

Platformy:
Czas czytania: 11 minut czytania

Awatar autora — Damian 'Fidojunior' Fitas

Damian "Fidojunior" Fitas

Wszystkie artykuły →

Artykułów 8
Niedawno pisaliśmy też o...

Mutate! Fight! Purr! to mroczny karciankowy rougelike, w którym mutujesz……

arrow-right
arrow-left

Znamy datę startu zamówień przedpremierowych GTA6! Rockstar chwali się także…

Komentarze

Na razie nie ma żadnych komentarzy. Twój może być pierwszy! ☺️

Dodaj nowy komentarz:
...
Twój nick:
Twój komentarz:
zaloguj się