Recenzja

Sprawdzamy wczesny dostęp Deep Rock Galactic: Rogue Core. Im głębiej, tym inaczej

Produkcja już od pierwszych chwil daje do zrozumienia, że nie mamy tu do czynienia z bezpieczną powtórką znanej formuły.

Deep Rock Galactic: Rogue Core to tytuł, który już na starcie wzbudził we mnie ciekawość. Nie tylko z powodu tego, że stoi za nim dobrze mi znana gra (Rock and stone!), ale też dlatego, że próbuje pójść w trochę inną stronę niż poprzedniczka. Orygianlny pomysł widać już od pierwszych minut: zamiast klasycznego, drużynowego „kopania i strzelania” dostajemy bardziej dynamiczne, roguelite’owe podejście, gdzie tempo, ryzyko i adaptacja do sytuacji grają pierwsze skrzypce.

Zdecydowanie nie możemy mówić o „grze na doczepkę”, tylko próbie zbudowania czegoś, co stoi daleko od oryginału (zmieniające się bronie i ulepszenia, inni przeciwnicy, walki z bossami i tykający zegar), ale dalej korzysta z jego DNA (znana estetyka, wydobycie surowców, picie piwa przed misją). Warto zatem sprawdzić czy ten eksperyment jest udany, niczym krasnoludy, które muszą liczyć się z tym, co znajdują w podziemiach.

Specjaliści w teorii

Deep Rock Galactic: Rogue Core to roguelite’owa odsłona uniwersum znanego z kooperacyjnej gry o krasnoludach w kosmosie. Gracze wcielają się w Odzyskiwaczy – elitarny oddział należący do firmy, która specjalizuje się w ogarnianiu największych niebezpieczeństw. W tym przypadku krasnoludzkie placówki w pobliżu rdzenia planety Hoxxes IV zostały odcięte przez zjawisko niwelujące technologię zwane Wygłuszeniem, jak również zajęły je Głębołazy i inne bestie.

Gracze zaczynają rozgrywkę na statku RV-09 Rygiel, który stanowi lobby przed rozgrywką. Na nim ma miejsce rozbudowa naszych postaci, zmiany kosmetyczne oraz sam wybór misji. Muszę przyznać, obawiałam się nieco “specjalizacji” ekipy, gdyż zmieniło się naprawdę wiele i jest to widoczne od samego początku. Nasze krasnale to już nie byle jacy pracownicy kopalni a prawdziwi żołnierze. Również poczciwa Kontrola Misji została zastąpiona sztuczną inteligencją zwaną Omegą. Szczęśliwie twórcy naprawdę trzymają blisko stworzony przez nich setting krasnoludów i nie zamierzają go puścić. Nadal mamy w grze możliwość denerwowania przełożonych, krasnoludy witają się swoim charakterystycznym “SKAŁA I KAMIEŃ!”, jak również dalej można pić piwo, choć tym razem za minigierkę w postaci siłowni. Nawet jeśli nastrój jest mroczniejszy, tak nadal to jest stare, dobre Deep Rock Galactic.

Fabularny wstęp, choć przyjemnie rozbudowany, jest jednak tak naprawdę pretekstem do roguelite’owej rozgrywki – oprócz umiejętności klasowych większość ulepszeń czy broni jest losowych, tak samo jak proceduralnie generowane podziemia. W trakcie zejść naszą misją jest dojść na same dno bazy, walcząc z różnymi przeciwnikami, wydobywając Ekspenit potrzebny do ulepszeń, starając się przetrwać mijający czas i przygotowując się do starcia z bossem na końcu ekspedycji.

W naszej drużynie mogą pojawić się krasnale spośród jednej z pięciu klas postaci: mobilny Szabler z potężnym ostrzem, Strażnik ze zdolnością odstraszania wrogów, Nadpis cofająca się do sytuacji sprzed kilku sekund, Sokolnik z mobilnym dronem oraz Prekursor badający okolicę. Na ten moment klasy są całkiem nieźle zbalansowane, a ich umiejętności uzupełniają się. Nie miałam jeszcze sytuacji, w której czułam, że nie mogę nic zrobić z moimi umiejętności. Na ten moment jestem najbardziej zadowolona ze Strażnika. Skakanie między rannymi i leczenie ich w bezpieczny sposób odstraszając zarazem wrogów tworzy niesamowite wspomnienia…

Specjaliści w praktyce

Cała rozgrywka opiera się na prostym, ale intensywnym cyklu:zejście pod ziemię, zdobycie broni, walka z falami przeciwników, zbieranie zasobów, rozwijanie postaci w trakcie biegu i próba dotarcia jak najgłębiej, zanim sytuacja wymknie się spod kontroli. Każda rozgrywka wygląda inaczej, ponieważ gra stale miesza układ map, przeciwników i zestaw dostępnych ulepszeń, co zmusza do ciągłego dostosowywania stylu gry, szczególnie, że w każdym poziomie pojawia się presja czasu. Nie można siedzieć w jaskiniach zbyt długo, gdyż po pewnym czasie fale wrogów stają się znacznie trudniejsze, jak również pojawiają się Wijołapy, które mogą uwięzić graczy aż do czasu ich uwolnienia. Tak jak w Deep Rock Galactic, na mapie mogą pojawić się również dodatkowe misje związane z mocniejszymi nagrodami. W niektórych miejscach przypominają one wydarzenia z poprzedniej gry (Wybuszysko, my beloved), ale część jest całkiem nowa, jak np. Młot-Taran, rozbijający skały.

Muszę przyznać, że choć potrzebowałam przystosować się do naporu czasu, tak zaczynam go lubić. Mam wrażenie, że Rogue Core tutaj najbardziej różni się od pierwowzoru, choć naprawdę wiele elementów wygląda tak samo. Wcześniej kopało się w swoim tempie i ograniczała nas tak naprawdę jedynie amunicja; teraz natomiast mamy zdecydowanie mniej wszystkiego, i pocisków, i czasu, i możliwości. Gra jest szybsza i mniej odkrywcza, ale nie sprawia to, że jest gorsza, być może właśnie ta liniowość pozwala na utrzymywanie ciągłego napięcia.

Duży nacisk położono na budowanie buildów za pomocą biomedycznych ulepszeń, warsztatów z bronią i przede wszystkim zbieranego Ekspenitu. Po zebraniu pewnej liczby surowca drużyna wybiera między sobą ulepszenia, które są co prawda losowe, ale przy odrobinie szczęścia i pomysłów pozwalają na specjalizację naszej roli. Ciekawie to wygląda w kontekście umiejętności klasowych, gdyż każda z klas ma swoją niszę, w którą można wpaść bardziej, ale i polepszyć się w kilku aspektach, będąc sprawnym wszędzie, lecz mistrzem nigdzie. Podobna mechanika jest w wyborze broni, dodatkowego sprzętu oraz specyfikacjach misji. Widać to na przykładzie Nadpisu, która wzmacnia się otrzymując obrażenia – warto wtedy brać bonusy do odnawiania życia i tarcz, by podtrzymywać obrażenia. Tutaj jednak znalazło się już coś, co nie do końca działa.

Gra ze względu na swój kooperacyjny styl zakłada, że gracze współpracują również z nieznajomymi. W związku z tym istnieje ryzyko trafienia na mniej lub bardziej przyjaznych kompanów. Miałam już kilka takich sytuacji, gdzie mimo podkreślania moich wyborów reszta drużyny ignorowała mój plan na postać, przez co wyraźnie gorzej mi szło. W związku z tym na ten moment najlepiej gra się ze znajomymi, szczególnie gdy można porozumiewać się za pomocą komunikatorów.

Oprócz dużego ryzyka wystawienia się na wybory mniej przyjaznych graczy, tytuł rzeczywiście zasługuje na miano Wczesnego dostępu w negatywnym tych słów znaczeniu. Zestaw przeciwników na ten moment jest bardzo podstawowy i idzie linii dość niskiego oporu, wręcz kopiując rodzaje stworów z Deep Rock Galactic (choć trzeba przyznać, walki z bossami są naprawdę emocjonujące). Zasób broni i ulepszeń również jest dość powtarzalny. Są to jednakże bolączki wymagające lat dodatkowej zawartości, więc na ten moment trzeba zaakceptować fakt wczesnego dostępu i przymknąć oko lub czekać z zakupem na kolejne aktualizacje. Nieco gorsza jest kwestia balansu, niektóre ulepszenia są zdecydowanie lepsze od innych, przez co każde zejście trochę wymusza wybór lepszej opcji, nie pozwalając na odpowiednie roguelite’owe doświadczenie.

Jedną z większych bolączek jest natomiast interfejs. Błękit wśród ciemności bardzo się rozmywa i utrudnia skupienie wzroku np. na chacie czy elementach stricte interakcyjnych, przez co w ferworze walki łatwo o dezorientację. Mam też wrażenie, że części wrogów brakuje „fizyczności”, ciosy w nich są opóźnione, a ich ciała również zdają się wiotkie. Było to widoczne w walce z jednym z bossów, którego interakcja z resztą świata wyraźnie wskazywała, że coś jest nie tak.

Podziemia w świetle flar i dźwięku kilofów

W Deep Rock Galactic: Rogue Core oprawa audiowizualna bardzo mocno wspiera tempo i charakter rozgrywki. Wizualnie gra stawia na mroczne, ciasne i surowe podziemia, które tworzą adekwatne poczucie zagrożenia i dławiącego czasu. Większość projektów i sam styl artystyczny są koherentne i w pewien sposób straszniejsze od robaków w Deep Rock Galactic, szczególnie gdy spojrzy się na same jaskinie. Ich budowa przypomina znane z Deep Rock Galactic biomy, które teraz, im głębiej się schodzi, zdają się one być zmutowane materią Głębołazów, co jest fajnym stylistycznym wyborem. Dodatkowo efekty świetlne, błyski broni i dynamiczne oświetlenie naprawdę dobrze wspomagają atmosferę.

Na duży plus należy wymienić design dźwięku i muzykę. Większość umiejętności czy zdobywanie ulepszenia wybija się w przyjemny sposób, szczególnie w akompaniamencie rytmów Sophusa Alfa.Jego dzieła są intensywne, futurystyczne i przede wszystkim dobrze zmiksowane z sytuacją w grze. Choć produkcja jest stosunkowo nowa, to poszczególne utwory równają się już z klasykami z oryginału.

Niestety, dużym minusem na ten moment jest optymalizacja. Gra lubi się tu i ówdzie przyciąć, jak również ma sporo trudności w utrzymaniu takiego samego łącza między graczami, w środku rozgrywki jest w stanie wywalić połowę krasnoludów mimo stałego łącza internetowego. Ponadto napotkałam kilka crashy, szczególnie grając solo czy podczas oczekiwania na innych graczy, co potrafi zniechęcić do rozgrywki.

Zejście w dół, które chce się powtarzać

Deep Rock Galactic: Rogue Core to tytuł, który nie zawsze współgra z naszymi planami. Nie jest w pełni sprawiedliwy, ale potrafi dostarczyć bardzo satysfakcjonującej, dynamicznej rozgrywki. Każde zejście jest inne, ma nowe zagrożenia i trudność. Właśnie w tym tkwi największa siła tej produkcji: w nieprzewidywalności i adrenalince, która trzyma do ostatniej chwili. Choć każde podejście może skończyć się inaczej, jedna rzecz jest stała: chce się zejść jeszcze raz. SKAŁA I KAMIEŃ!!!

Za udostępnienie gry dziękujemy firmie Ghost Ship Games.

Platformy:
Czas czytania: 9 minut czytania

Awatar autora — Weronika 'Weronika' Nowak

Weronika "Weronika" Nowak

Wszystkie artykuły →

Artykułów 9
Niedawno pisaliśmy też o...

Mutate! Fight! Purr! to mroczny karciankowy rougelike, w którym mutujesz……

arrow-right
arrow-left

Znamy datę startu zamówień przedpremierowych GTA6! Rockstar chwali się także…

Komentarze

Na razie nie ma żadnych komentarzy. Twój może być pierwszy! ☺️

Dodaj nowy komentarz:
...
Twój nick:
Twój komentarz:
zaloguj się