Recenzja

Graliśmy w The Blood of Dawnwalker przed premierą. Czy świetna walka i klimat wystarczą by pokonać Wiedźmina?

A do sklepowej premiery jeszcze dwa miesiące.

Dziś mamy dla Was drodzy czytelnicy coś specjalnego. ☺️ Niedawno na zaproszenie firmy Rebel Wolves mieliśmy przyjemność zagrać aż cztery godziny w najnowsze dzieło weteranów Wiedźmina, czyli Blood of Dawnwalker! Na pokaz przyjechaliśmy do Warszawy wspólnie, czyli ja (Mateusz Cieślak) i Daniel Kucner. Siadajcie wygodnie i jedziemy!

Czas to pojęcie względne… no przynajmniej w grze

Początkowo, gdy usłyszałem, że w The Blood of Dawnwalker będziemy zmuszeni przejść grę w „określonym czasie”, to niemal z miejsca skreśliłem tę grę ze swojego celownika premier. Uznałem od razu, że ściganie się z zegarem, to nie dla mnie, bo wolę spokojną eksplorację. Nie znając zasad działania upływającego czasu w grze, dałem się zwieść clickbaitowym tytułom portali, które miały na celu wzbudzenie zainteresowanie gracza, by ten wszedł na stronę, nabił klika i nie dowiedział się praktycznie niczego ważnego o tej mechanice…

Przełom nastąpił podczas prezentacji gry w Warszawie, gdzie mogłem przez kilka godzin sprawdzić samemu, jak działa gra i na czym polega ten „upływ czasu” oraz jak w tego wąpierza się faktycznie gra. Pewnie słyszeliście już w internecie, że fabułę w grze musimy przejść w zaledwie 30 dni i Chciałbym zacząć od tego dyskusyjnego pomysłu, gdyż po sprawdzeniu tej mechaniki uważam, że to naprawdę genialne rozwiązanie i dobrze byłoby zobaczyć je w większej ilości tytułów!

gralismy w the blood 395f43
Wskaźniki pokazują nam ile czasu zabierze nam dana aktywność. Nie zdążymy zrobić wszystkiego!

Rozgrywka dzieli się na dzień i noc, a upływ czasu zależy od wykonywanych misji głównych oraz pobocznych. Każde zadanie wypełnia specjalny wskaźnik, który po osiągnięciu określonego poziomu zmienia porę dnia lub nocy. Poza misjami czas stoi w miejscu, więc można swobodnie eksplorować świat gry. Nikt więc Was nie goni! Przed rozpoczęciem aktywności gra informuje ile czasu zajmie wybrane zadanie, co zachęca do planowania kolejnych kroków, natomiast bezmyślne wykonywanie wszystkich zadań może prowadzić do nieprzyjemnych konsekwencji fabularnych.

Zwykli ludzie, niezwykłe historie…

Napisałem „bezmyślne wykonywanie misji”?! Podczas gry w The Blood of Dawnwalker nie dało się po prostu mechanicznie odhaczać kolejnych zadań, bo nawet pozornie proste misje skrywały drugie dno lub rozwijały głębszą historię. Czułem, że każde zadanie opowiada coś autentycznego, odpowiednio przetworzonego na potrzeby gry i zaprojektowanego tak, by skłonić gracza, choć do krótkiej refleksji.

Główny wątek to natomiast przykład zemsty za wyrządzone krzywdy, a określony czas 30 dni na wykonanie zadania pasuje do charakteru gry, w której mechanika upływu czasu stanowi podstawę rozgrywki. Coen, bo tak nazywa się nasz główny bohater, żyje w czasach XIV wiecznej Europy, dręczonej przez epidemie Czarnej Śmierci, gdzieś w rejonie Karpat. W regionie jest niewesoło, a niebezpieczeństwo czai się dosłownie wszędzie.

Już początkowe intro informuje gracza o sytuacji, w której to Wampirzy Lord o nazwie Brencis, wraz ze swoją kliką przejmuje władzę w kotlinie, odcina ją od świata i żywi się krwią mieszkańców… Brzmi banalnie? Nie do końca, ponieważ Brencis nie zabija mieszkańców, nie okrada ich z majętności i nie nakłada na nich podatków, a wręcz karmi ich swoją krwią, która sprawia, że mieszkańcy są zdrowi oraz odporni na choroby i mogą wykonywać swoją codzienną pracę, co jakiś czas oddając w zamian część swojej krwi dla nowego pana. Brzmi jak układ idealny, ale nie do końca…

Konsekwencje czynów bywają bolesne

Nie chcąc zdradzać szczegółów głównej osi fabularnej, wrócę do tematu upływu czasu w grze. W The Blood of Dawnwalker zawsze mamy przed sobą zadanie główne, ale wolny czas możemy wypełniać aktywnościami pobocznymi. Problem w tym, że poświęcenie go w całości na misje dodatkowe może popchnąć fabułę do przodu i sprawić, że nie wykonamy czynności, o którą nas poproszono lub którą nam zlecono. W moim przypadku taki finał miał negatywny wpływ na rozgrywkę, doprowadził do śmierci jednej z bliskich postaci Coena. Eksperymentując z tą mechaniką, poszedłem o krok dalej i sprawdziłem, jak to działa przy celowym schrzanieniu, bądź zaliczeniu zadania. Za każdym razem otrzymywałem inny rezultat, co tylko potwierdza dbałość twórców o szczegóły narracji i wyraźnie wskazuje, że naprawdę mamy wpływ na wydarzenia w grze.

gralismy w the blood e6b1b6
W zależności od naszych czynów, zginąć mogą nawet postacie główne

Trudne wybory będą chlebem powszednim również w zadaniach pobocznych. Może się okazać, że zwyczajnie braknie czasu na wypełnienie misji do końca, co skutkuje skromniejszą nagrodą lub nierozwiązaniem zagadki. To mi się podoba, że gra realnie stawia przed graczem wyzwanie, nie dość, że często moralne, to jeszcze daje dodatkowy bodziec w postaci upływającego bezwzględnie czasu. Finalnie okaże się, że rzadko kiedy da się zabawić w miłosiernego samarytanina, a zaliczyć wszystkich możliwych zadań się po prostu nie da.

Walka, która nie polega na bezmyślnym naciskaniu przycisku

Warto wspomnieć o walce, która okazała się mocno odmienna od tej jaką znamy w innych grach RPG, także w Wiedźminie. Jeśli tam ten aspekt krytykowaliście, to w The Blood of Dawnwalker nowy system bardzo Wam się spodoba. Zacznijmy od tego, że do dyspozycji mamy dwa systemy: standardowy oraz uproszczony. Ten drugi, to mechanika podobna jak w Wiedźminie właśnie, ale gra rozwija skrzydła właśnie na bardziej zaawansowanym wariancie.

Tutaj nie wciskacie po prostu przycisku — system walki w The Blood of Dawnwalker oparty jest na kierunkowaniu ataków, a także obrony, oznacza to, że otrzymujemy coś na wzór walk znanych z Kingdom Come: Deliverance, ale lepiej, bardziej i mocniej! Przeciwnicy dynamicznie wybierają jeden z kilku kierunków ataku, a naszym zadaniem jest w odpowiednim momencie skierować w tą stronę gałkę analoga i wcisnąć przycisk bloku. Jeśli uda nam się to zrobić perfekcyjnie, to nawet ogłuszymy przeciwnika.

Początkowo wcale nie jest to łatwe, ale po kilku godzinach szybko można złapać rytm. Zresztą twórcom udało się wykonać animacje tak intuicyjnie, że reagujemy odruchowo by zablokować wymierzony w postać atak. Gra nagradza przemyślane combo, co oznacza, że pokonamy przeciwnika szybciej, mieszając swoje ataki, a nie waląc jedynie w jedno miejsce. To świetne pomysły, które sprawiają, że walka w The Blood of Dawnwalker jest dynamiczna i interesująca — jestem pewny, że Wam również się spodoba!

Co więcej, w nocy, gdy zamieniamy się Wampira, możemy korzystać z innego zestawu umiejętności niż jako człowiek właśnie. Do gry wchodzi magia, szybkie przemieszczanie się i wysysanie krwi. Już bym chciał dalej grać i kombinować ze skillami tworząc prawdziwego zabijakę, a tu jeszcze niestety do premiery trzeba poczekać.

Graficznie solidnie

Co mnie osobiście zaskoczyło, The Blood of Dawnwalker pod względem graficznym prezentuje się naprawdę dobrze. Postacie wykonano starannie, a twarze na zbliżeniach wyglądają naturalnie i przekonująco. Równie dobrze prezentują się elementy ekwipunku, które nie sprawiają wrażenia przypadkowo doklejonych, lecz dobrze komponują się z sylwetką bohatera. Wysoki poziom oprawy potwierdzają także napotkani NPC. Ich modele są zróżnicowane, a jednocześnie spójne z charakterem miejsca i realiami świata przedstawionego.

To, co zrobiło na mnie największe wrażenie, to niewątpliwie świat oraz otoczenie w grze. Zaczynając swoją przygodę w lokacji startowej, poczułem się, jakbym odpalił Wiedźmina i biegał po Białym Sadzie. Skojarzenie z Wiedźminem nie jest przypadkowe, ponieważ była to pierwsza gra, która tak mocno przeniosła rodzimy folklor do gier wideo. The Blood of Dawnwalker powtarza ten sukces i znów poczułem to „coś”, gdzie elementy otoczenia, budowli czy wyposażenia domostw, były dla mnie znajome. To ogromna zaleta.

Przemierzając początkową lokację, przyglądałem się zniszczonym budynkom, rosnącym jabłoniom, polom zbóż, a także ukształtowaniu terenu. Wszystkie te elementy były wykonane z dużą dbałością, choć nie obyło się bez błędów, o których później. Ogromne wrażenie zrobiła na mnie intensywna paleta barw wykorzystana w grze. Zachody słońca oraz promienie słońca przedzierające się przez ciemne chmury, oraz gałęzie, sprawiały, że zatrzymywałem się i obserwowałem zjawisko, machinalnie klikając zrzut ekranu, by uwiecznić ten piękny obraz.

Kilka rzeczy do poprawy

Grając w The Blood of Dawnwalker na kilka miesięcy przed premierą nie napotkałem żadnych poważnych błędów, co dobrze zwiastuje. Nie znaczy to jednak, że nie ma czego poprawiać, bo coś jednak się znalazło. Po pierwsze co rzuciło mi się w oczy, to brak efektu mokrej odzieży po wejściu i wyjściu z rzeki. Dziwi mnie, że przy tak zaawansowanej produkcji pod względem graficznym, wkradło się takie przeoczenie. Kolejnym elementem do poprawy, według mnie, jest szybkość poruszania się w budynkach. Chodząc po domach czy innych budynkach, Coen często wbiegał na elementy otoczenia, co było irytujące i burzyło immersję gry.

Będąc czepialskim, wspomnę jeszcze o animacji skakania, zwłaszcza momentu lądowania, które było nienaturalnie powolne i wyglądało chałupniczo. Kilkukrotnie byłem również świadkiem problemów z animacją NPC, którzy zamiatali podłogę, a miotła lewitowała gdzieś obok nich. To w sumie są pierdoły, których nie ustrzeże się żadna gra, która wykorzystuje zaawansowane elementy graficzne, ale warto o nich wspomnieć, bo twórcy mogą je jeszcze poprawić.

Gorzej natomiast jest ze sterowaniem, które ewidentnie trzeba dopracować. Obecny układ do gry na kontrolerze niestety często doprowadzał do sytuacji, gdzie chowałem broń podczas walki, albo zamiast robić uniki to skakałem. Jest ewidentnie nieintuicyjny, choć trzeba przyznać, że całkiem responsywny. Na szczęście do premiery jeszcze zostało trochę czasu, więc liczę, że twórcom uda się to ogarnąć.

Jest na co czekać!

The Blood of Dawnwalker, to tytuł na który jeszcze niedawno niespecjalnie czekałem. Cztery godziny spędzone w towarzystwie deweloperów z Rebel Wolves zmieniły jednak diametralnie mój pogląd na ich najnowsze dzieło. Powiem więcej — widzę, że ta gra ma cholernie duży potencjał, nie tylko dlatego, że sam lore i przedstawiony świat sa interesujące, ale także dzięki pomysłowym i dobrze zaprojektowanym mechanikom jak upływ czasu, czy też dynamiczny kierunkowy system walki. Gra wprost ocieka klimatem. Jestem zaciekawiony co z tego wyjdzie!

Gra zadebiutuje już 3 września 2026 roku na PlayStation 5, Xbox Series oraz PC. Możemy liczyć na pełen polski dubbing.

Czekacie na ten tytuł? Dajcie znać w komentarzach! ☺️

Platformy:
Czas czytania: 10 minut czytania

Awatar autora — Mateusz 'M4teks' Cieślak

Mateusz "M4teks" Cieślak

Wszystkie artykuły →

Artykułów 46
Niedawno pisaliśmy też o...

CD Projekt RED z nowym pracownikiem sezonowym. To… kaczka krzyżówka

arrow-right
arrow-left

Double Fine i Compulsion Games ogłaszają powrót do niezależności

Komentarze

Na razie nie ma żadnych komentarzy. Twój może być pierwszy! ☺️

Dodaj nowy komentarz:
...
Twój nick:
Twój komentarz:
zaloguj się