Recenzja

Recenzja The Sinking City 2. Mamy Resident Evil w domu… i to z rybami

A nawet miejsce dla ponętnej Syreny się znalazło.

Parę miesięcy temu miałem okazję zagrać w przedpremierową wersję The Sinking City 2 —  Recenzja The Sinking City 2. Mamy Resident Evil w domu… i to z rybami. Wtedy powiedziałem Wam o tym jak pozytywnie zaskoczył mnie ten tytuł oferując klimat rodem z Resident Evil i umiejętnie łącząc to z uniwersum Cthulhu.

Teraz w moje ręce ukraińskie studio Frogwares oddało pełną wersję swojego dzieła, którą ogrywałem namiętnie przez parę ostatnich dni. Jedno tutaj jest pewne — to nowy ciekawy survival horror i mamy Resident Evil w domu, ale czy jest to RE godne najlepszych odsłon serii, czy też tylko bardziej Resident z TEMU? Sprawdźmy!

Kariera Calvina Dyzmy

Skąd ten zapach ryby? Ano z morza… a raczej z wielkiego bagna, które zalało miasto Arkham. To właśnie tam przenosimy się w tytule, a konkretnie to do XX-wiecznego Arkham, w którym wcielamy się w przystojnego badacza skarbów i zwykłego cwaniaczka Calvina, który inspiruje się okultyzmem.

Tutaj od razu zaznaczam — tytuł posiada rozbudowany i interesujący świat, a okultyzm, jakkolwiek złowrogo nie brzmi, niekoniecznie jest zawsze negatywnie postrzegany i powiązany z mordercami, czy demonami. To ot, zakazana w dużej mierze gałąź nauki, która skrywa intrygujące sekrety.

Calvin szybko poznaje bratnią duszę, czyli swoją partnerkę Faye, która tak jak i on, ma żyłkę do okultyzmu. Wspólnie decydują się na zakazany rytuał, jaki wysyła ich do legendarnej Krainy Snów… tylko, że nic z niego nie pamiętają, a na domiar złego ze snu budzi się tylko Calvin — Faye pozostaje w śpiączce.

To pierwszy problem, drugi jest taki, że Arkham po zalaniu nigdy nie otrząsnęło się z katastrofy, a na domiar złego z wody do domów i sklepów wychodzą dziwne pijawkopodobne stwory rzucające się na ludzi i tworzące z nich prawdziwe potwory. W tym chaosie i pośród całej masy trupów i niewielu ocalałych musimy uratować Faye… rzecz jasna przy użyciu kolejnych zakazanych rytuałów.

Czujecie się zaintrygowani? Ja również byłem! Powiem więcej — sama historia, jak i klimat gry sprawują wrażenie naprawdę dopracowanych i zwiastują świetną zabawę przez kilkanaście godzin. Niestety niekoniecznie zawsze tak było.

A środek to skopiujcie trzy razy i fajrant

O ile projekty map, atmosfera rozgrywki i lore świata stoją na naprawdę wysokim poziomie przez w zasadzie całą rozgrywkę, to fabularnie gra niestety leży w zasadzie wszędzie poza początkiem i samą końcowką. Wiecie, że zawsze przy recenzjach stronię od spoilerów i nigdy nie przekazuję Wam jakichś konkretów na temat wątków w grach. Tutaj też chciałbym… ale w zasadzie to jest niemożliwe.

Wiecie dlaczego? Bo już w pierwszych 10 minutach gry poznajecie wątek, który będzie się ciągnął przez jej 90% długości — ODZYSKAJ CIAŁO UKOCHANEJ. Najpierw je odzyskacie, później je ukradną, później znów je odzyskacie, znowu je ukradną… i tak dalej i tak dalej. To cała konstrukcja fabularna przez większość gry. Nie, nie robię sobie z Was jaj.

To konstrukcja na tyle nieciekawa, że nawet trudno posądzić mnie o jakikolwiek spoiler, bo chyba z zażenowaniem sami tą wiadomość byście przyjęli w tytule, a tak, chociaż ostrzegam, że nie ma się co napalać. Na samym końcu czeka na nas dużo ciekawszy wątek, ale żeby się do niego przebić trzeba najpierw zanurzyć się w nudnym kopiuj wklej. Historia miała więc duży potencjał, ale okazała się wypełniona naprawdę cienkim jak tyłek węża fillerem — no tak się nie robi.

Do tego dochodzą postacie. Wspomniany Calvin w sumie na ekranie nie istnieje. Nie ma charakteru, ciężko się z nim utożsamić. Z Faye jest podobnie i przyznam, że pisząc tę recenzję nawet zapomniałem jej imienia i musiałem zajrzeć w dostarczone dokumenty. Także wyobraźcie sobie jak bardzo nieciekawe są to postaci. Są gatunki gier, gdzie by to przeszło bez większego echa, ale w survival horrorze czerpiącym całymi garściami z klasyki gatunku, to spory minus.

Ryby, syreny i ryboludzie

Boli to szczególnie w zderzeniu z faktem, że reszta gry potrafi zabłysnąć. Wspomniana już atmosfera — no kurczę, Lovecraft po prostu wylewa się z ekranu. Pieczołowicie przygotowane miejscówki, szpital, cmentarz, katedry, krypty — każdy gracz poczuje tam prawdziwą cząstkę Resident Evil, a może nawet więcej.

Poza tym tytuł oferuje całe morze interesujących znajdziek, dokumentów, a także kilka nietuzinkowych postaci. W tym… syrenę, która niewątpliwie ma czym oddychać, czy załamaną rybo-kobietę, jaka pomoże nam w podróży. Czuć ze światem gry więź, czuć, że nie jest to tylko jakiś sztuczny twór zmielony przez AI, ale naprawdę uniwersum, nad którym ktoś posiedział i mocno się postarałby by było ciekawe.

Choć jego potencjału do końca niewykorzystano, to nadal fani Lovecrafta będą nim zachwyceni, a ten gamoń co schrzanił fabułę, niech się od osoby projektującej lore zacznie uczyć, bo widać wyraźnie, że ma sporo do nadrobienia.

A na pęcherze najlepsze jest 9 mm

Czym jednak byłby survival horror bez soczystej walki? Tutaj The Sinking City 2 potrafi zaoferować dużo dobrego. Do dyspozycji mamy kilka ciekawych pukawek, które możemy ulepszać. Tutaj niestety nie można tego robić samodzielnie, a na mapach znajdziemy jedynie predefiniowane upgrejdy.

To co jednak jest wyjątkowo soczyste, to strzelanie do potworów i „zombiaków” czyli nieszczęśników opanowanych przez tzw. Wijce. W przypadku tych drugich deweloperzy zakasali rękawy i przygotowali nam ciekawą innowację — „zombie” są wyjątkowo wytrzymałe na ostrzał i żeby je zabić musielibyśmy wykorzystać całą masę amunicji, której w grze mocno brakuje.

Rozwiązaniem jest system czułych punktów… które co ciekawe dopiero pojawiają się w trakcie walki w postaci pechęrzy na celach. Gdy takowy wylezie na powierzchnie, strzał w niego z broni spowoduje duże obrażenia. Co ciekawe nierzadko pojawiają się one dopiero po kilkunastu sekundach. W tym czasie stajemy przed wyborem: pruć do przeciwnika cenną amunicją, czy może próbować unikać jego ciosów i czekać aż pojawi się pęcherz? To nierzadko trudny wybór!

Sytuacji niełatwych zresztą podczas walki jest całkiem sporo, bo i każdy z przeciwników zachowuje się inaczej. Pełzające potwory skaczące nam na głowy bez przerwy zachowują dystans i chowają się, by naskoczyć nań w najmniej spodziewanym momencie. Duże monstra z kolei po prostu szarżują na nas wyraźnie czując przewagę. Z kolei zombiaki… to zombiaki, są durnymi pałami i waszym zadaniem oczywiście jest ich niskie IQ wykorzystać. 😉

Perfectly balanced, as all things should be

Czy w takim razie gra nie jest zbyt trudna? Powiem krótko, nie. Ja zabawę prowadziłem na poziomie trudności „Hard” i był on moim zdaniem idealnie zbalansowany. Oprócz tego możemy wybrać sobie jeszcze kilka, w tym także bardzo niski, dla fanów łatwiejszej eksploracji.

recenzja the sinking 099c83
Związana pół-naga syrena, to chyba marzenie wielu mężczyzn 😉

A skoro o eksploracji wspomniałem — ta dzięki przytoczonemu już diabelnie klimatycznemu projektowi ma się całkiem nieźle. Deweloperzy oferują też całe spektrum ciekawych zagadek, które nieraz zmuszą nas do poważnego ruszenia mózgiem. To świetnie, że gra zmusza do myślenia, a jeszcze lepsze, że do większości zagadek (może oprócz ostatniej, którą zgłosiłem dewelopero jako bug) dojdziemy samodzielnie… ALE.

No właśnie, jest małe ale. ALE, nie w polskiej wersji językowej. Niestety Polscy tłumacze spieprzyli tłumaczenie niektórych zagadek, a nawet pousuwali podpowiedzi zmieniając ich sens. Zgłosiłem to już do dewelopera i liczę, że poprawi to na premierę, byście Wy nie musieli już przełączać gry na angielski, by rozwiązać zagadkę. Tego Wam i sobie życzę.

Pomimo tego problemu eksploracja wielopoziomowych map, łączenie wszystkiego w całość i myszkowanie po sekretach sprawia sporo frajdy. Właśnie wtedy w grze najbardziej czuć duch Resident Evil i to z tych najciekawszych części. Aż chce się myszkować po mapie i o to chodzi!

UE5 w końcu bez artefaktów

Nie do końca równo wypada z kolei oprawa graficzna. Zabawę prowadziłem na konsoli PlayStation 5 Pro, aczkolwiek gra nie otrzymała do niej oficjalnego wsparcia, wiec możemy liczyć jedynie na tryby z podstawowego PlayStation 5. Tutaj mamy dwa: Tryb jakość (30 FPS) oraz wydajność (60 FPS). Oba działają całkiem dobrze, choć obraz jest zauważalnie rozmyty w tym drugim. Da się na to jednak przymknąć oko, bo sama gra prezentuje się dobrze.

recenzja the sinking c295d4
Tytuł potrafi graficznie zachwycić…

Okazyjnie jednak jesteśmy świadkami naprawdę brzydkich tekstur. Nie wiem czym jest to spowodowane, ale szczególnie widoczne kiepskie tekstury są na samym początku rozgrywki, gdy kamera robi zbliżenie na dłonie. Ze sterowaniem natomiast nie ma problemów, jest w porządku. Szkoda tylko, że tytuł nie ma wsparcia myszki na PS5.

recenzja the sinking 8b08ba
…Ale ładnie to te paluszki nie wyglądają

Miłym zaskoczeniem jest fakt, że pomimo działania na silniku UE5 obraz jest pozbawiony obrzydliwych artefaktów i strzelających pikseli, jakie niestety mogliśmy zaobserwować we wielu grach na tym silniku. Podczas ogrywania wersji prasowej kilka miesięcy temu, powiedziałem deweloperom, że urwę im głowę, jak wrzucą do gry technologię FSR 3, który powoduje obrzydliwe rozmycie artefakty i na szczęście widzę, że jej nie ma. Myślę, że wszyscy gracze Wam podziękują. 😉

Zakończenie

No to rzeczywiście mamy Resident Evil w domu, ale ani on wybitny, ani słaby. Innowacyjny system pojawiających się czułych punktów, dający się kroić nożem gęsty klimat i solidna grafika, to niewątpliwe plusy tej ukraińskiej produkcji. Z drugiej strony nie da się ukryć, że w kwestii fabularnej jest mocny letdown, a i kilka zagadek środowiskowych jest prawie niemożliwych do rozwiązania przez skaszanione tłumaczenie.

Jak więc wypada całość? Całkiem dobrze… i tyle. To przyjemna gra, której recenzowanie sprawiło mi frajdę, ale nie była to wykwintna przygoda w stylu Resident Evil 4 chociażby. Niemniej bawiłem się dobrze i śmiem twierdzić, że wy również będziecie, jeśli zakupicie The Sinking City 2, do czego zachęcam. ☺️

Za udostępnienie gry dziękujemy firmie Frogwares.

Podsumowanie

Gra
  • Gęsty, intrygujący klimat
  • Lovecraft wylewa się z ekranu
  • Nie za łatwa, nie za trudna
  • Ciekawy system czułych punktów
  • Całkiem solidna grafika
  • Fabuła początkowo wydaje się ciekawa…
Nie gra
  • … ale finalnie jej większość to nudny filler
  • Poważne błędy z polskim tłumaczeniem
  • Przeciwnicy mogliby być bardziej różnorodni
  • Brak wsparcia PS5 Pro
  • Okrutnie niewykorzystany potencjał
Artyzm
003 canvas
rate4 5
Dźwięk
002 spotlight
rate3 5
Gameplay
004 joystick
rate4 5
Fabuła
001 director chair
rate2 5
Werdykt: 7/10
„Całkiem Całkiem”
go-stargo-stargo-stargo-stargo-star
go-stargo-stargo-stargo-stargo-star

Jak więc wypada całość? Całkiem dobrze… i tyle. To przyjemna gra, której recenzowanie sprawiło mi frajdę, ale nie była to wykwintna przygoda w stylu Resident Evil 4 chociażby.

Platformy:
Czas czytania: 10 minut czytania

Awatar autora — Daniel 'GoDlike' Kucner

Daniel "GoDlike" Kucner

Wszystkie artykuły →

Redaktor naczelny GameOnly. Od kilkunastu lat zajmuje się branżą gier wideo, testuje sprzęt i gry. Jest trochę dziwny, bo lubi grać w strategie na padzie. 😱

Artykułów 76
🎲 Ulubione gry
Gothic 2 Stalker: Shadow of Chernobyl Xenoblade Chronicles
Niedawno pisaliśmy też o...

Kingdom Hearts IV ma już termin premiery. Fani poczekają do…

arrow-right
arrow-left

LumenRef to oświetlenie nowej generacji w Unreal Engine 6. W…

Komentarze

Na razie nie ma żadnych komentarzy. Twój może być pierwszy! ☺️

Dodaj nowy komentarz:
...
Twój nick:
Twój komentarz:
zaloguj się