Daniel i Rafał wrócili z tegorocznego Digital Dragons w Krakowie i oczywiście ten pierwszy od razu pomachał mi nietypowym tytułem przed nosem. Mam słabość do gier niecodziennych, więc produkcje pokroju Buckshot Roulette, Final Sentence czy Quarantine Zone mam poznane od podszewki. Iron Nest podjął tematykę operowania w teatrze wojennym w sposób nietypowy, dając nam perspektywę operatora samobieżnej artylerii dwulufowej, osadzając akcję w alternatywnym okresie I Wojny Światowej.
Tutaj musimy przejść calutki proces przed wystrzałem, od znalezienia celu na mapie, przez wyznaczenie wektorów strzału i dopasowania ilości prochu, aż po odpowiednie ułożenie działa. Brzmi skomplikowanie, ale w rzeczywistości daje sporo frajdy, a dodatkowe elementy w postaci samolotów zwiadowczych, punktów orientacyjnych i dbania o zaopatrzenie tylko dodają grze uroku.
Chcesz postrzelać? Najpierw matma!
Wyjątkowość Iron Nest widać już od pierwszej chwili, w której budzimy się w samobieżnym dziale artyleryjskim. To pełnoprawna machina krocząca, której nie sposób odmówić rozmachu – na dolnym pokładzie mamy kajutę, mapę świata oraz biurko, które wita nas w menu głównym po odpaleniu programu. Do tego kilka innych elementów, ale w znacznej mierze jest to kosmetyka.
Prawdziwa zabawa zaczyna się na górnym pokładzie, na który bezproblemowo możemy przejść schodami. To swoją drogą zasługuje na pochwałę, że od razu mamy dostęp do całego kolosa i twórcy nie bawili się w ekrany ładowania. Wracając do tematu przewodniego, po wejściu do centrum artyleryjskiego, widać mapę teatru działań, główny przełącznik energii, panel sterowania działem, a także telegraf połączony z kwaterą główną. To właśnie stąd zbieramy rozkazy i działamy wedle planu Generała.
Po otrzymaniu koordynatów działa oraz (potencjalnie) zwiadowców, sami musimy wyznaczyć położenie ważnych punktów oraz celów na mapie. Tutaj z pomocą przychodzą nam wskazówki od dowództwa, w postaci promienia lub odległości celu od konkretnego zwiadowcy, tudzież ważnego punktu. Kiedy jesteśmy pewni, że mamy odpowiednio zaznaczone i naniesione dane na mapie, musimy wyznaczyć położenie celu względem „Pancernego Gniazda”.
Również na mapie, poprzez wyznaczenie trajektorii pocisku – na całe szczęście twórcy mieli świadomość, że zaznaczanie tego wszystkiego jednym kolorem może być mało czytelne, szczególnie w późniejszych etapach, kiedy dostajemy cel za celem. Dlatego też mamy do dyspozycji trzy kolory markerów – czerwony, do wyznaczania strzału, a także biały i żółty do wyznaczania dowolnych kierunków. Sam korzystałem wyłącznie z dwóch kolorów, ale trzeci zawsze może być jakimś urozmaiceniem.
Po wyznaczeniu trajektorii lotu pocisku oraz odległości do celu możemy opuścić mapę teatru działań i zabrać się za obliczanie kątu, pod którym działo musi wystrzelić konkretny pocisk oraz dobrać odpowiednią ilość prochu. To stanowisko ogólnie jest nad wyraz interesujące i ciekawe, ale mam z nim jeden problem, a mianowicie rodzaj pocisku nijak nie wpływa na obliczenia.
Nieważne czy mowa o AP, HE czy STAR (typy pocisków, o nich nieco później), każdy ma dokładnie te same wyliczenia – tutaj wolałbym, żeby to się różniło, przez wzgląd na oczywistą różnicę w masie każdego z nich. Jak już ustawimy wszelkie dane, maszyna obliczy interesujące nas parametry i wydrukuje karteczkę, która następnie wyląduje na naszym notesie. Nie trzeba na szczęście pamiętać wyniku, ale trzeba się pilnować, wprowadzając dane, bo jeżeli zawalimy choć jeden parametr, to stracimy cenny czas i amunicję.
Coś, co strzelcy lubią najbardziej…
Z karteczką mamy możliwość przejścia do stanowiska działowego, w którym – zgodnie z instrukcją – dobieramy odpowiedni pocisk z bębnowego magazynka, ilość prochu oraz wprowadzamy całość do komory nabojowej. Jeżeli akuratnie nie mamy odpowiedniego pocisku, bo na przykład cel jest podziemny i potrzebujemy precyzyjnej amunicji przeciwpancernej, możemy takowy dokupić, wydając ciężko zarobione kredyty operacyjne, które rzecz jasna dostajemy za realizację celów.
Obecnie w grze jest kilka rodzajów amunicji; HE, będąca podstawowym pociskiem burzącym (mały wybuch), AP, który jako jedyny sprawdza się do wykorzystana przeciwko celom podziemnym. Jest bardzo precyzyjny i praktycznie pozbawiony promienia rażenia, w przeciwieństwie do HCHE, który zasadniczo można przyrównać do atomówki w wersji mini. Moim rekordem jest zmiecenie 4 celów jednocześnie przy okazji pojedynczego wystrzału. Muszę wspominać, że jest najdroższy spośród wszystkich ofensywnych opcji?
Dostępne są również STARy, będące swego rodzaju amunicją zwiadowczą, która ujawnia nam obszary na mapie, a także pociski gazowe i dymne. Tak po prawdzie mnie interesowały wyłącznie te trzy, które opisałem w powyższym akapicie i tylko z nich korzystałem. Do zwiadu wysyłałem samoloty patrolowe, również z kanciapy zaopatrzeniowej, co dawało mi mnóstwo informacji na temat aktualnej pozycji przeciwnika.
No dobrze, ale jak już wprowadziliśmy odpowiedniego pociski do lufy, to teraz czas na odpowiednie ustawienie działa – po lewej stronie możemy wybrać nachylenie prawej i lewej lufy. Z kolei po prawej stronie widoczne jest pokrętło, które pozwala nam obracać całym stanowiskiem artyleryjskim. Co ważne, ale i dość logiczne, możemy obracać wyłącznie całym stanowiskiem, czyli dwoma działami naraz – warto więc dobierać cele tak, żeby nie trzeba było zbyt mocno dostosowywać pozycji dział do wystrzału.
Ognia!
Kiedy wszystko jest pewne, ustawione, a wszelkie kontrolki przygotowujące do strzału świecą się na zielono (sami je zaznaczamy), to możemy uzbroić działo i wystrzelić. Tak w zasadzie to tyle, od tego momentu trajektoria pocisku jest śledzona na mapie, poprzez specjalny automat pokazujący aktualne położenie wystrzelonej amunicji. W prawym dolnym rogu pokazuje nam się również minutnik, który odmierza czas do trafienia.
Potwierdzenie zniszczenia celu przychodzi z Centrali, a na mapie pokazuje się jako czerwona czaszka wokół trafionego miejsca. Co ciekawe, ogień przyjacielski również jest możliwy do uskutecznienia, a destrukcja sojuszników otacza niebieską czaszką obszary odpowiednie na mapie. Dlatego też lepiej uważać na to, gdzie się strzela i brać poprawkę na skuteczny obszar rażenia pocisków (jest narzędzie na mapie do ustalenia takowego).
Daj szansę Iron Nest
Jak widzicie z samych proporcji tekstu, cały proces planowania wystrzału jest znacząco dłuższy od momentu faktycznego otwarcia ognia. Niemniej Iron Nest właśnie w tym procesie pokazuje swoją wyjątkowość – to nie jest kolejny shooter, w którym usadzamy się w dziale artyleryjskim lub przy armacie i strzelamy albo na oślep, albo w stronę widocznych przeciwników. To złożone i kompleksowe doświadczenie, które zmusza nas do wyznaczenia celu i odpowiedniego przygotowania, jeszcze zanim dojdzie do otwarcia ognia.
Zanim pocisk doleci do celu, my prawdopodobnie będziemy już odmierzali kolejne dystanse, proporcje prochu i kąty nachylenia oraz obrotu, żeby nie tracić czasu. A ten jest szczególnie istotny, bo artyleria przeciwnika nie próżnuje – ten element jednak lepiej poczuć na własnej skórze. Stronę produkcji Iron Nest na Steam znajdziecie pod tym linkiem i jeżeli demo jest już dostępne (bo ma być od 15 czerwca, koło godziny 19:00), to dajcie jej szansę. Na pewno tego nie pożałujecie!
Dziękujemy Dominikowi Latosowi za udostępnienie klucza do obecnej wersji gry!
- Recenzja Lenovo Legion Go S. Lepiej niż się spodziewałem, gorzej niż chciałem — 12 sierpnia 2026, 14:10
- Jeden zapis, cztery platformy. Crimson Desert nadrabia zaległości — 18 lipca 2026, 17:00
- MOUSE: P.I. For Hire z największą aktualizacją w historii oraz premierą wersji fizycznych — 9 lipca 2026, 14:51
- Steam Machine SZOKUJE ceną! Valve ujawniło ile zapłacimy za najnowszy GabeCube! — 23 czerwca 2026, 07:39
- Sprawdzamy wczesny dostęp Deep Rock Galactic: Rogue Core. Im głębiej, tym inaczej — 20 czerwca 2026, 12:33
Komentarze
Na razie nie ma żadnych komentarzy. Twój może być pierwszy! ☺️
Dodaj nowy komentarz: