Podsumowanie miesiąca. W co graliśmy w maju?
Poznaj nasze opinie na temat majowych premier. Zobacz, w co graliśmy w zeszłym miesiącu!
Sezon wakacyjny w pełni, co bez wątpienia udowadnia dość spokojny okres premier. Po dość intensywnym maju, w którym na rynek trafiło kilka interesujących gier, czerwiec wypada znacznie spokojniej. Warto więc jeszcze raz podsumować produkcje, które mieliśmy okazję dla was zrecenzować w poprzednim miesiącu. Na stronie znalazły się recenzje dodatków do Atomic Heart czy Diablo IV, a także nowe gry w znanych światach, czyli Invincible VS. i God of War Sons of Sparta. Wisienką na torcie była bez wątpienia recenzja Forza Horizon 6, które w końcu przeniosło nas do oczekiwanej Japonii.
Kilku z nas znalazło również czas na ogranie tytułów spoza kalendarza premier. W tym zestawieniu znajdziecie również nasze osobiste opinie o grach, które sprawdzamy w wolnym czasie. Jeśli macie jakieś pytania, to dajcie znać w komentarzach, a na pewno na nie odpowiemy. Zapraszam do czytania!
Przemysław „Prz3mQ” Naglik
W poprzednim miesiącu swój wolny czas zdecydowałem się dodatkowo poświęcić na sprawdzenie i splatynowanie Kiln od Double Fine Productions. Najnowsza produkcja ze stajni studia Tima Schafera okazała się dość dużą niespodzianką Xbox Developer Direct. Pomysłu na stworzenie niewielkiej gry wieloosobowej, w której gracze muszą lepić dzbanki, a następnie walczyć ze sobą, ciężko nie nazwać oryginalnym. Choć do tytułu mam bardzo wiele zarzutów, to trudno nie zauważyć, że jest to gra, która powstała z serca, a nie z prostych wyliczeń tego, co faktycznie się opłaca.
Sama realizacja udowadnia jednak czemu Kiln nie zrobiło konkretnych liczb i zaledwie miesiąc po premierze już prawie nikt nie pamięta o grze. Pomysł jest całkiem dobry! Otrzymaliśmy brawler czterech kontra czterech graczy, w którym w zależności od kształtu i rozmiaru naczynia, mamy inne umiejętności, liczbę punktów zdrowia oraz możemy przenosić różną ilość wody. Gdyby tylko samej zawartości było tutaj więcej, to może ktokolwiek chciałby w to zagrać. Na ten moment w grze znajduje się tylko sześć map, a nie ma także żadnego trybu fabularnego. Jeśli ktoś zagrał, choć dwie godziny, to widział już właściwie wszystko. Ja natomiast zbliżam się do czterdziestu godzin i platyna jest już na wyciągnięcie ręki!
Kiln
Daniel „GoDlike” Kucner
W tym miesiącu dokończyłem Judgment, czyli spin-off serii Yakuza od tych samych zresztą twórców. Wiele nasłuchałem się na necie jak wielki, to jest sztos i jak świetna gra… ale szczerze to trochę się rozczarowałem. 🤔
Judgment to bowiem dobra gra, ale tylko dobra i tyle. Tytuł ten ma kilka większych problemów i nietrafionych mechanik, które finalnie wpływają na doświadczenia, szczególnie w końcowej fazie rozgrywki. Wybitnie irytujący jest np. fakt, że minibossowie respawnują się dosłownie co godzinę w mieście i błyskawicznie mamy ich dosyć, bo wytrącają z nas z rytmu rozgrywki. 😅
Do tego fabuła również nie jest aż tak dobra, jak spodziewałbym się po firmie Ryu Ga Gotoku. Finalnie tytuł ukończyłem, ale czuję jednocześnie pewien niedosyt. Liczę, że może sequel w postaci Lost Judgment wypadnie lepiej! 😥
Judgment
Michał „Libra” Marasek
Karaiby, mówi to Panu coś Panie Ferdku? Bo mnie tak. Spędziłem tam w maju masę czasu, ścigając templariuszy razem z Edwardem Kenwayem. Nadchodzące Assassin’s Creed Black Flag Resynced nakręciło mnie tak bardzo na powrót do pirackiego rozdziału serii, że nie byłem w stanie czekać z graniem do jego premiery. Assassins Creed IV: Black Flag to nadal jedna z moich ulubionych gier o zakapturzonych skrytobójcach, która po ponad dwunastu latach od premiery dalej jest szalenie grywalna.
Moje oczekiwania względem remake’u są naprawdę wysokie i liczę, że jakość odświeżonej rozgrywki dorówna oprawie, która prezentuje się niesamowicie dobrze. Ubisoft to eksperci od tworzenia olbrzymich, malowniczych światów, ale wypełnienie ich odpowiedniej jakości zawartością nie jest w ich przypadku równie oczywiste. Trzymam jednak kciuki, że powrót Edwarda będzie na tyle udany, że wujek Ezio i dziadek Altair również doczekają się nowych szat.
Assassin’s Creed IV: Black Flag
Piotr 'TheOtherOne’ Franciszek
W maju oficjalnie zgłosiłem wzięcie urlopu od pisania (co pewnie było widoczne po nad wyraz niskiej aktywności), przez wzgląd na jedną, szczególną grę. Wsiąkłem bowiem w świat stworzony przez Metal Head Games, jakim jest pikselowa gierka Back to the Dawn. Więzienie zwiedziłem wzdłuż i wszerz, początek oraz koniec historii Thomasa znam niemal na pamięć i jedyne co mi zostało, to wejść w buty Boba i znaleźć Fenrira. Prawdopodobnie Godlajk mi łeb za to ukręci, ale po historii przedstawionej w podstawowej wersji liczę na to, że będzie warto.
Poza tym zagrałem również nieco z Iron Nest, czyli specyficzny symulator artylerii, który osadzono w realiach alternatywnej I Wojny Światowej. Kod do wczesnego buildu wrócił wraz z Rafałem i Danielem z tegorocznego Digital Dragons, więc zdecydowanie było warto tam pojechać. Zanim ponownie przepadnę w Back to the Dawn, postaram się popełnić tekst o tym niewątpliwie intrygującym produkcie , ponieważ pomimo względnie prostej mechaniki, gra się w to naprawdę przyjemnie!
Back to the Dawn
Weronika „myslfxx” Nowak
Maj okazał się dla mnie powrotem na stare śmieci pod względem gier… Chociaż czy starymi śmieciami można nazwać sequele i nowe DLC? Przede wszystkim wpadłam do średniowiecznych Czech za pomocą Kingdom Come: Deliverance 2. Rozegrałam jedynkę z wypiekami na twarzy, choć również z przytłoczeniem mnogością mechanik, wątków oraz interakcji. Dwójka oferuje to samo i jeszcze więcej, ale przyznam, pragnę zanurzyć się w tej grze, nawet kosztem przeciążenia. Choć ledwo co przeszłam samouczek, tak już teraz dosłownie żyję tą krainą, kuciem mieczy, walką z bandytami, a co dopiero charyzmą samego Henryka ze Skalicy.
Ponadto zaskoczył mnie lord pack do Total War: Warhammer 3 w postaci Bhashivy, nowej obrończyni Wielkiego Kataju. Niby dodatek w bardzo niskiej cenie (15 zł!), ale jednak oferujący naprawdę dużo — ciekawe jednostki, nowa mechanika teleportacji w czasie bitwy, zrównoważona i wcale nie nudna kampania! Zastanawiam się teraz, czy nadchodzące Lords of the End Times pociągnie dalej takie zmiany.
Kingdom Come: Deliverance II
Mateusz „M4teks” Cieślak
Ostatnie miesiące nie są dla mnie zbyt przychylne w kontekście dostępności czasu na gry, więc powolutku kończę te, co zacząłem już kilka miesięcy temu. Zachęcony recenzją Rafała, sięgnąłem po REPLACED w celu pogrania w grę, której wizja artystyczna oraz pomysł jest ponad ilość mechanik czy kilometrów otwartego świata. Tytuł wciągnął mnie od samego początku…
Piękna pixelartowa grafika cieszy oko od samego startu tytułu i wspaniale ukazuje zmiany pór roku czy lokacji. Gra jest dość prosta w obsłudze, idziemy w prawo albo w lewo, górę lub w dół, a napotkanych wrogów pacyfikujemy w stylu znanym z filmów akcji. Warto zwrócić również uwagę na fabułę, która jest naprawdę ciekawa i warta dokładnego śledzenia. Niebawem powinienem ukończyć, ale z pewnością jest to jedna z tych gier, które zapamiętam na długo.
REPLACED
Podsumowanie recenzji
Atomic Heart: Blood on Crystal
Czy Atomic Heart może mnie jeszcze czymś zaskoczyć, po tym, gdy podstawce przyznałem ocenę 10/10? 🤔 Zadawałem sobie to pytanie, zastanawiając się, czy wziąć do recenzji ostatnie DLC do tej właśnie gry pt. Blood on Crystal. Ostatecznie podjąłem rękawicę… i cholera, nie żałuję, absolutnie nie żałuję.
W dodatku kosztującym około 45 złotych bawiłem się bowiem tak dobrze, że z przyjemnością zapłaciłbym za niego dwa razy tyle i nawet nie mrugnął okiem. Świetne pomysły, nowe postacie, znakomita grafika i ten klimat… właśnie, ten nowy klimat. Egipsko-sowiecki. Tak, dobrze słyszeliście, egipsko sowiecki. Myślicie, że to nie może wypalić? Też tak myślałem, A JEDNAK!
Atomic Heart: Blood on Crystal pokazuje, że nawet zwariowane pomysły mogą wypalić, jeśli tylko deweloperzy są wystarczająco utalentowani, a tego akurat nigdy firmie Mundfish nie odmawiałem. Jest tanio, jest przyjemnie, jest cholernie grywalnie… i ten genialny polski dubbing. Coś pięknego. Jeśli nie graliście jeszcze w to DLC do Atomic Heart, to marsz do sklepu, bo warto! 🥰[Daniel „GoDlike” Kucner]
Windrose
Windrose to prawdziwa gratka zarówno dla fanów pirackich klimatów rodem z Assassin’s Creed IV: Black Flag, jak i podejścia do gier survivalowych prezentowanego przez szalenie popularne Valheim. Tytuł ten mierzył się początkowo z dosyć dużymi kontrowersjami wynikającymi z błędu, przez który gra zapisywała gigantyczną ilość danych, skracając żywotność dysków SSD.
Na szczęście doczekaliśmy się już niezbędnych łatek i żeglować możemy już bez strachu o naszego peceta. Dzięki szeregowi fabularnych zadań, w Windrose odnajdą się nie tylko osoby spragnione typowo survivalowej zabawy, ale też ci, którzy lubią widzieć na horyzoncie jasno wytyczony cel, do którego mogą zmierzać. [Michał „Libra” Marasek]
Diablo IV: Lord of Hatred
Diablo IV: Lord of Hatred to znakomite, epickie domknięcie historii Córy Nienawiści, którą mieliśmy okazję poznać podczas ogrywania podstawki. Dodatek stanowi doskonałą klamrę, dającą nareszcie wszystko to, czego gracze oczekiwali podczas oryginalnej premiery. Wyspy Skavos, na których rozgrywa się akcja rozszerzenia, prezentują się przepięknie, a w połączeniu z fenomenalną ścieżką dźwiękową, zdają się emanować klimatem budzącym skojarzenia z serią Titan Quest.
Poza fabułą dostajemy też świetne nowości w gameplayu z dwiema nowymi klasami, Paladynem oraz Czarnoksiężnikiem, na czele. Wraca też dobrze znana Kostka Horadrimów, a nasz build możemy dostosować jeszcze dokładniej, za sprawą systemu amuletów, oferującego różnorakie, pasywne bonusy. [Michał „Libra” Marasek]
Silicone Heart
Silicone Heart nie prezentuje obecnie jakości, jakiej oczekiwałbym od gry, mogącej stanowić alternatywę dla kolejnego podejścia do Stardew Valley. Moje pierwsze wrażenia były jednak całkiem pozytywne. Produkcja wyróżnia się niezłą, pixelartową grafiką i obiecuje sporo relaksującej zabawy łączącej znane ze Stardew Valey rolnictwo z technologicznymi nowinkami pokroju robotów czy kombinezonu wyrwanego żywcem z jednej z odsłon Iron-Mana.
Początkowo pasował mi nawet humor, ale szybko okazało się, że jest on wciskany niezwykle nachalnie, przy niemal każdym zdaniu, co rychło okazało się wyjątkowo męczące w odbiorze. W zabawie przeszkadza też brak przemyślanych mechanik quality of life, bo nawet takie rzeczy jak zbieranie surowców czy budowanie, rozciągnięte jest tutaj do granic możliwości, nie oferując w zamian ani frajdy, ani odpowiedniej nagrody. [Michał „Libra” Marasek]
Zobacz nasze wrażenia z wczesnego dostępu!
inKONBINI One Store. Many Stories
inKONBINI One Store. Many Stories to gra, która zaskoczyła mnie bardzo pozytywnie. Spodziewałem się bowiem przeciętnej produkcji, a otrzymałem tytuł, który zachwycił mnie swoim klimatem i pomysłowością. Musimy bowiem nie tylko dbać o uzupełnianie towarów na sklepowych półkach i porządek, ale także o relacje z klientami. Twórcy bardzo umiejętnie połączyli zarządzanie małym sklepikiem konbini z poznawaniem historii odwiedzających nas gości oraz pomocą w rozwiązywaniu ich problemów.
Produkcja bardzo silnie inspiruje się azjatyckimi książkami z gatunku comfort books. Fabuła dotyczy zwyczajnych spraw i problemów, a także przypomina ile radości i szczęścia można znaleźć w codzienności i rutynie. Twórcom udało się znakomicie oddać charakter tego typu powieści. Sama rozgrywka jest również spokojna i nieśpieszna, co jeszcze bardziej zbliża ją do comfort books. Całość uzupełnia klimat lat 90. widoczny zarówno na etykietach produktów, jak i wystroju sklepu czy ubiorach bohaterów. Jeśli szukacie gry, przy której chcecie się zrelaksować i wyciszyć, inKONBINI One Store. Many Stories będzie znakomitym wyborem. [Kamil „Bolognese” Kozakowski]
REPLACED
REPLACED to jedna z tych gier, które przez lata budowały wokół siebie ogromny hype. Trudno się temu dziwić, bo już od pierwszych zwiastunów gra zachwycała oprawą, klimatem i charakterystycznym cyberpunkowym settingiem. W swojej recenzji postanowiłem jednak sprawdzić, czy za tym wszystkim kryje się również dobra gra, czy może twórcy skupili się przede wszystkim na efektach wizualnych.
W tekście znajdziecie kilka słów o tej mrocznej wizji świata przedstawionego, jego historii i bohaterach, ale także o samej rozgrywce, która ostatecznie musi obronić się niezależnie od tego, jak pięknie wygląda wszystko na ekranie. Przy okazji próbuję odpowiedzieć na pytanie, które często pojawia się przy tego typu produkcjach. Mianowicie, czy REPLACED jest tytułem na jedno intensywne przejście, czy też może oferuje na tyle dużo, żeby uznać ten tytuł za regrywalny. Nie zabrakło również miejsca na ocenę klimatu oraz elementów, które sprawiają, że gra potrafi wyróżnić się na tle innych produkcji.
Jeśli więc zastanawiacie się, czy mamy do czynienia z jedną z najciekawszych premier ostatnich lat, czy jedynie z pozycją, która najlepiej prezentuje się na zwiastunach, koniecznie zajrzyjcie do pełnej recenzji. Odpowiedź jest znacznie ciekawsza, niż mogłoby się wydawać po samych materiałach promocyjnych, a sam REPLACED skrywa znacznie więcej, niż sugerują pierwsze wrażenia. [Rafał „Resyaf” Gubała]
Forza Horizon 6
Kolejny rok i kolejna Forza. Niby święta gra Microsoftu… a ma wlecieć również na nasze znane i lubiane PlayStation 5 już za kilka miesięcy. Abstrahując jednak od platform — jest na co czekać, bo Najnowszy Horizon 6 potrafił mnie zaskoczyć i to, pomimo że nie dawałem mu większych szans.
Producent nie tylko dodał nowe fury, co zawsze robi wrażenie, ale i mocno przyłożył się do nowych aktywności. Dowożenia żarcia wąskimi japońskimi uliczkami, czy uczestniczenie w wycieczkach krajoznawczych, to interesujące dodatki, których próżno było szukać wcześniej. Do tego mamy wirtualnego asystenta ANNĘ, która pomaga nie zgubić się w natłoku aktywności.
Na deserek pozostaje genialna grafika i mnóstwo, mnóstwo fur. Jedyne co mnie tutaj tak naprawdę boli, to fakt, że niewiele jest takich zwykłych samochodów, dla zjadacza chleba, a nimi lubiłem sobie pojeździć. Niemniej, gorąco polecam! [Daniel „GoDlike” Kucner]
Invincible VS.
Bijatyki to gatunek mocno specyficzny – z jednej strony każdy tytuł z mechanicznego punktu widzenia jest w zasadzie identyczny, z drugiej drobne zmiany sprawiają, że w każdy gra się nieco inaczej. Invincible VS. to jedna z tych propozycji, która trafi do fanów Street Fightera oraz miłośników rozwałki online, ale niekoniecznie do wielbicieli Mortal Kombat czy Tekkena, Fani superbohaterskiego uniwersum stworzonego przez Kirkmana, Walkera i Ottleya z kolei mogą czuć się nieco rozczarowani.
Mordobijka jest bowiem całkiem przyjemna, krew leje się litrami, a finiszery potrafią być nad wyraz satysfakcjonujące. Jednocześnie jednak fabularnie jest w najlepszym wypadku miernie, gameplay nie przedstawia absolutnie niczego nowego, a cena zdecydowanie nie przystaje do tego, co zostało nam zaoferowane. Jedyne co ją może usprawiedliwiać to tryb online, bo tam dojście do perfekcji faktycznie może zająć długie godziny, ale o ile nie planujemy w nim zabawić na dłużej, to zakup tej produkcji w pełnej cenie jest zwyczajnie słabym pomysłem. [Piotr „TheOtherOne” Franciszek]
God of War Sons of Sparta
Czy God of War w pixel-arcie to coś, czego oczekiwali fani serii od Santa Monica Studio? Raczej nie… Synowie Sparty to opowieść jak najbardziej poboczna i nie rozszerza uniwersum o żadne istotne informacje. Miło jest jednak popatrzeć na Kratosa, który widzi w bogach nadzieję, a relacja pomiędzy nim i młodszym bratem Deimosem została naprawdę dobrze zarysowana. Szkoda jednak, że historia nie ma do zaoferowania nic wyjątkowego i finał jest niezwykle rozczarowujący.
Nie jestem również fanem postawienia na estetykę retro, bo nie dość, że w ogóle nie pasuje to do marki, to tylko sprawia dodatkowe problemy, przez które rozgrywka nie jest zbyt przyjemna. Sztuczna inteligencja przeciwników właściwie nie istnieje, często widzimy niepotrzebne ekrany ładowania, a poziom trudności został źle wyważony. Początkowo sprawia on problemy, a potem lecimy przez każdego bossa bez żadnych zmartwień. Czy jest to moja ulubiona odsłona Boga Wojny? Myślę, że śmiało, można wywnioskować odpowiedź. [Przemysław Naglik]
Thick as Thieves
Thick As Thieves, ze względu na stojące za tym projektem nazwiska, odpowiedzialne za kultowych przedstawicieli gatunku immersive sim (Deus Ex, Thief), mierzyło się z gigantycznymi wręcz oczekiwaniami. Jakże wielkim rozczarowaniem okazało się, że gra ta to w zasadzie nieco dłuższe, płatne demo, będące zajawką większej gry, którą kiedyś moglibyśmy dostać.
Za niecałe 14 zł, jakie za Thick As Thieves musimy zapłacić na Steam, dostajemy zaledwie dwie mapy i cztery narzędzia, które wykorzystywane są w kółko w ramach kilkunastu fabularnych misji. Obecnie jest to tytuł niewyróżniający się dosłownie niczym, zatem jeżeli jesteście spragnieni skradania w grach, to znacznie lepiej sięgnąć, chociażby po serię Dishonored. [Michał „Libra” Marasek]
Kiln
Kiln od Xbox Game Studios to bez wątpienia jedna z bardziej nietypowych gier, jakie trafiły ostatnio na rynek. W końcu niecodziennie dostajemy produkcję poświęconą garncarstwu. W swoim krótkim spojrzeniu sprawdzam, czy ten nieoczywisty pomysł na grę, ma szansę przełożyć się na coś więcej niż tylko chwilową ciekawostkę.
Jeśli zastanawiacie się, czy da się zrobić interesujący tytuł o lepieniu naczyń, to odpowiedź może Was zaskoczyć. Spróbuję także odpowiedzieć na pytanie, czy formowanie to jedyna forma zabawy i jak to się finalnie sprawdza długofalowo. Po szczegóły zapraszam do pełnego tekstu. [Rafał „Resyaf” Gubała]
Petit Planet
Petit Planet od pierwszych zapowiedzi wzbudzało skojarzenia z Animal Crossing i trudno się temu dziwić. Urocza oprawa, relaksująca atmosfera i mnóstwo ciekawych aktywności sprawiły, że produkcja Hoyoverse zaczęła się jawić jako potencjalny konkurent dla niezwykle popularnej serii Nintendo. W swoich wrażeniach z wersji beta postanowiłem sprawdzić, czy za tymi porównaniami kryje się coś więcej niż tylko podobny styl i kilka znajomych mechanik.
Przyglądam się również temu, co Petit Planet robi naprawdę dobrze, gdzie twórcy mają jeszcze sporo pracy do wykonania i czy całość ma szansę na dłużej zatrzymać graczy przed ekranem. Nie zabrakło też kilku słów o samym klimacie, zawartości i rozwiązaniach, które pozwalają tej produkcji budować własną tożsamość, zamiast bezrefleksyjnie kopiować konkurencję.
Jeśli więc zastanawiacie się, czy Petit Planet ma wszystko, czego potrzeba, by rzucić rękawicę Animal Crossing, a jednocześnie zaoferować coś od siebie, zdecydowanie warto zajrzeć do pełnego materiału. Zwłaszcza że pierwsze wrażenia po becie pozostawiają po sobie znacznie więcej tematów do rozmów, niż mogłoby się wydawać po samych zwiastunach. Z kolei sama gra w przeciwieństwie do Animala, trafić ma na wiele platform sprzętowych. [Rafał „Resyaf” Gubała]
Zobacz nasze wrażenia z wersji testowej!
Little Nightmares VR: Altered Echoes
Little Nightmares VR: Altered Echoes to gra krótka, ale klimatyczna.. Przeniesienie marki na gogle wirtualnej rzeczywistości spisuje się tutaj bardzo dobrze i daje twórcom pole do popisu, z czego chętnie korzystali. Graficznie jest w porządku, lokacje są szczegółowe, gra chodzi płynnie a wszędobylski mrok, oprócz budowania atmosfery, przykrywa również słabości specyfikacji Meta Quest 3.
Ogromną zaletą gry jest muzyka, która idealnie podkreśla nastrój produkcji i świetnie podkręca tempo przebiegu narracji. W grach VR przykłada się więcej uwagi do dźwięku, niż grając na telewizorze lub monitorze. Niestety pozycja jest bardzo krótka, trwa zaledwie dwie godziny, co mocno kontrastuje z ceną. Jeśli jesteście zainteresowani jak wypada Little Nightmares w wersji na VR, to warto to sprawdzić. [Mateusz Cieślak]
- Podsumowanie miesiąca. W co graliśmy w lipcu? — 18 sierpnia 2026, 13:14
- Podsumowanie miesiąca. W co graliśmy w czerwcu? — 15 lipca 2026, 12:00
- Microsoft ma zamknąć Ninja Theory, twórców Hellblade. Pod nóż mogą pójść jeszcze dwa studia! — 16 czerwca 2026, 10:51
- Sprzętowe podsumowanie miesiąca. Co testowaliśmy w maju? — 8 czerwca 2026, 09:30
- Recenzja Little Nightmares VR: Altered Echoes. Mały koszmarek, ale nie dla gracza — 27 maja 2026, 13:01
Komentarze
Na razie nie ma żadnych komentarzy. Twój może być pierwszy! ☺️
Dodaj nowy komentarz: