Podsumowanie miesiąca. W co graliśmy w czerwcu?
Poznaj nasze opinie na temat czerwcowych premier. Zobacz, w co graliśmy w zeszłym miesiącu!
Choć tegoroczny lipiec nie należy do najbardziej słonecznych, nie wątpię, że wielu z nas korzysta obecnie z sezonu urlopowego i wyleguje się przyjemnie na leżaku, delektując się chłodnym napojem. Czego jednak brakuje? Kilku dobrych artykułów i recenzji do przeczytania! Jako że w ostatnich miesiącach mogliśmy liczyć na sporo wysoko ocenianych gier, to Podsumowanie czerwca wypada wyjątkowo soczyście. W tym artykule znajdziecie zaproszenie do wielu różnych recenzji, w tym takich gier jak 007 First Light, LEGO Batman Legacy of the Dark Knight, Gothic 1 Remake czy Pokemon Pokopia.
Kilku z nas znalazło również czas na ogranie tytułów spoza kalendarza premier. W tym zestawieniu znajdziecie również nasze osobiste opinie o grach, które sprawdzamy w wolnym czasie. Jeśli macie jakieś pytania, to dajcie znać w komentarzach, a na pewno na nie odpowiemy. Zapraszam do czytania!
Przemysław „Prz3mQ” Naglik
Po bardzo długim czasie w końcu udało mi się przysiąść i ukończyć wszystkie znaczniki na mapie w Mario Kart World! Jeśli nie znacie skali wyzwania, to mowa o 394 zadaniach, 200 medalionach i 150 panelach, do których nie prowadzi kompas ani żadne inne ułatwienie. Otwarty świat naprawdę potrafi zaskoczyć zawartością, ale dla osób z FOMO może okazać się przytłaczający. Nintendo nie zdecydowało się na ułatwienie zadania odbiorcom, więc wszystko musimy odkrywać sami lub z pomocą poradników.
Osobiście zdecydowałem się na korzystanie z gotowych map, ponieważ w tym morzu znajdziek niezwykle łatwo pominąć pojedynczy punkt, a ich rozmieszczenie nierzadko potrafi przyprawić o ból głowy. Nie jestem fanem takiego projektu świata, ponieważ jednocześnie odbiera on największy motywator do eksploracji. Mało kto będzie w stanie dokładnie zbadać ten świat i poznać wszystko, co ma do zaoferowania. Można się dobrze bawić, ale wątpię, by wielu graczy odkryło, choć połowę interesujących wyzwań.
Mario Kart World
Piotr „TheOtherOne” Franciszek
W czerwcu moją uwagę skradł 007 First Light, a także Iron Nest, których recenzje możecie przeczytać na naszej stronie. Prywatnie jednak nie byłem w stanie się za nic wziąć – w Back to the Dawn ukończyłem wszystkie ścieżki Thomasa, ale kompletnie nie popchnąłem historii Boba. Próbowałem zagrać co nieco w Counter-Strike 2, ale kompletnie mi się nie chciało użerać z graczami, których VAC ewidentnie pomijał.
Myślałem też nad nadrobieniem którejś ze starszych gier, ażeby zmniejszyć moją kupkę wstydu (choć biorąc poprawkę na to ile mam braków, jest to raczej hałda upokorzenia), ale ostatecznie się na to nie zdecydowałem. Być może lipcowe dni okażą się dla mnie bardziej łaskawe, jeśli chodzi o spędzanie czasu w wirtualnych światach, albowiem czerwcowe temperatury zdecydowanie nie pomagały w chęci spędzenia czasu przy gorącym komputerze z mojej okolicy…
Back to the Dawn
Rafał Grajak
007 First Light to debiut na miarę najlepszych filmowych gier akcji i jeden z mocniejszych tytułów tego roku, a liczby to potwierdzają – blisko trzy miliony sprzedanych egzemplarzy w pierwszym tygodniu nie biorą się znikąd. To najlepsza gra o Bondzie od czasów kultowego GoldenEye sprzed niemal trzech dekad, bo IO Interactive idealnie wyczuło, za co kochamy tego agenta, i przełożyło to na język gry, dorzucając do tego własny, świeży pomysł na bohatera.
Wszystko, co naprawdę się liczy, czyli fabuła, tempo, klimat, walka i te miejsca, w których chce się zostać dłużej, gra robi, na poziomie jakiego dawno nie widziałem. To pozycja dla każdego, kto tęskni za solidną, singlową grą akcji bez przepustek sezonowych, poziomów doświadczenia i kolorowego lootu, w której po prostu ratuje się świat w smokingu. Jeśli czekasz na pełną swobodę Hitmana albo na bezkompromisowy stealth, możesz poczuć lekki niedosyt. Cała reszta dostaje moje 9.5, bo to jest ten Bond, którego chciałbym oglądać także w kinie.
007 First Light
Kamil „Bolognese” Kozakowski
Final Fantasy VIII to jeden z moich ulubionych tytułów z pierwszego PlayStation. Z tego powodu postanowiłem wreszcie sięgnąć po wersję Remastered. Powrót do sielankowego Balamb Garden okazał się jak świetnym pomysłem, ponieważ produkcja z 1999 roku to w dalszym ciągu wspaniała i wciągająca gra z bardzo ciekawą fabułą. Z wielką przyjemnością po raz kolejny przeżywałem przygodę Squalla, grałem w karciankę Triple Triad i wsłuchiwałem się w przepiękną muzykę skomponowaną przez mistrza Nobuo Uematsu.
Jednakże muszę uczciwe przyznać, że sam remaster mógł zostać wykonany lepiej. Bardzo przeszkadzał mi pomniejszony ekran, którego w żaden sposób nie można było rozszerzyć. Żałuję również, że twórcy odświeżyli tylko modele najważniejszych postaci, zupełnie ignorując większość NPC, co bardzo się ze sobą gryzie. Szkoda również, że zupełnie nie „podkręcono” projektów lokacji oraz prerenderowanych teł, którym przydałoby się podniesienie do współczesnych standardów rozdzielczości. Nie zmienia to jednak faktu, że bawiłem się znakomicie i bardzo polecam Wam zapoznanie się z odświeżoną wersją tego rewelacyjnego tytułu.
Final Fantasy VIII Remastered
Karolina „Karalajna” Stępień
Death Stranding to gra, w której często czułam się jak kurier InPostu – większość czasu spędza się na dostarczaniu przesyłek przez trudny teren. Początek może wydawać się powolny i trochę się dłuży, jednak z każdą kolejną godziną rozgrywka coraz bardziej wciąga. Największym zaskoczeniem była dla mnie pośrednia interakcja z innymi graczami.
Możliwość korzystania z pozostawionych przez nich konstrukcji i samodzielnego pomagania innym tworzy wyjątkową relację między graczem a bohaterem oraz poczucie wspólnoty, mimo że nie spotykamy się bezpośrednio. To właśnie ten element sprawił, że gra stała się dla mnie czymś naprawdę wyjątkowym.
Death Stranding
Mateusz „M4teks” Cieślak
W czerwcu zdecydowałem się przysiąść do ostatniego tytułu od polskiego studia Teyon. Robocop: Unfinished Business to samodzielny dodatek do dobrze przyjętego Rogue City z 2023 roku. Robochłop tym razem zmierzy się z owładniętym chęcią zemsty starym przyjacielem, choć jak zawsze w zgodzie z przepisami prawa.
Wszystkie wydarzenia dzieją się w wieży OCP, która wypada mocno monotonnie, jednak akcja, model strzelania i sama przyjemność niszczenia przeciwników dostarczają sporo frajdy. Studio poprawiło wiele bolączek związanych z błędami, optymalizacją, a także ulepszono oprawę graficzną, dzięki czemu metalowy policjant wygląda jeszcze lepiej. Mnie się podobało, szkoda tylko, że cała akcja dotyczy tylko jednego budynku, który szybko staje się opatrzony i nudny.
Robocop: Unfinished Business
Podsumowanie recenzji
Yoshi and the Mysterious Book
Kolejna odsłona przygód Yoshiego wciąga nas między kartki magicznej księgi. Wpisani jesteśmy tam w krainę pełną różnorodności, ciekawych krajobrazów oraz istot ich zamieszkujących. Za zadanie mamy odnalezienie informacji ze wspomnianego dzieła, w akompaniamencie barwnej oprawy graficznej i uroczej muzyki.
Gra zdecydowanie przyciąga do siebie swoim artyzmem i po prostu uroczym przedstawieniem perypetii głównego bohatera. Szczególnie interesujące było wykorzystywanie poznawanych stworków oraz ich umiejętności. Nie ujrzymy tutaj rewolucji, szczególnie że gra jest dość powtarzalna, lecz jest to przyjemne doświadczenie z własnymi pomysłami, do której warto sięgnąć w chwili odpoczynku. [Weronika „myslfxx” Nowak]
Gothic 1 Remake
Pomimo wielu głosów wieszczących klęskę, Gothic 1 Remake okazał się niezwykle udanym odświeżeniem klasyka, w którego od ponad dwudziestu lat zagrywa się wielu fanów znad Wisły. Produkcja doskonale zachowuje klimat oryginału, jednocześnie wprowadzając szereg współczesnych usprawnień. Chociaż zdecydowanie bardziej przystępna od oryginału, dalej jest to gra oczekująca od odbiorcy uważnego słuchania oraz kojarzenia faktów.
Napędzana silnikiem Unreal Engine 5 Górnicza Dolina prezentuje się iście zjawiskowo, a towarzysząca eksploracji oprawa dźwiękowa sprawia, że łatwo się zatracić w tym świecie na długie godziny. Zaskakująco przyjemny jest również nowy system walki, który doskonale symuluje nabywanie doświadczenia przez naszego bohatera. Serdecznie polecam i czekam na równie udany remake drugiej części! [Michał „Libra” Marasek]
007 First Light
Na przygody Jamesa Bonda w wykonaniu mistrzów z IO Interactive czekałem z wypiekami na twarzy i po przejściu całej gry z radością przyznaję, że się nie zawiodłem. W tej produkcji wszystko ma sens i choć nie jest to Hitman: World of Assassination w skórce Agenta Jej Królewskiej Mości (czego poniekąd wciąż bym sobie życzył), tak sam tytuł jest zdecydowanie solidny. Jeżeli miałbym się do czegoś mocniej przyczepić, to na pewno muszę zrugać First Light za aktualny stosunek ceny do czasu rozgrywki.
Nie spędzimy bowiem z fabułą zbyt wielu godzin, a tryb Tac-Sim, który ma być główną osią wsparcia po premierze, jest obecnie zbyt ubogi, żeby uzasadnić wydanie 229 złotych. Niemniej za jakiś czas, kiedy w trybie symulacji taktycznej pojawi się więcej zawartości niż dwie misje i kilka eskalacji, pełna kwota będzie w pełni akceptowalna. Obecnie jednak sugeruję poczekać na przecenę – poniżej 200 złotych jest to bowiem kawał dobrej produkcji AAA, którą zwyczajnie warto sprawdzić. [Piotr „TheOtherOne” Franciszek]
Warhamer 40,000: Mechanicus 2
Większość mojego gamingowego czasu poświęciłem grze Warhammer 40000: Mechanicus 2. Przejście tego tytułu to był mój priorytet, a jako fan Necronów czekałem bardzo. Shadowdrop daty debiutu na tydzień przed aktualną premierą sprawiło, że moja ekscytacja podskoczyła. Niestety, szybko mój entuzjazm opadł, gdy okazało się, że gra jest się niezbalansowana, dodatkowo wywołująca wrażenie, że frakcja Necronów została wciśnięta na szybko. Jak można znaleźć w mojej recenzji, zbyt wiele poszlak sugeruje, że dodatkowe kilka miesięcy produkcji wyszłoby grze na dobre.
Pierwszy raz w swojej historii zaczynałem grę po raz drugi raz i to… na fabularnym poziomie trudności. Średnio mi się spodobała także zmiana gatunku gry względem poprzednika na narracyjny ciąg liniowych misji, które TRZEBA przejść. Fakt gra jest ładna i klimatyczna, ale niestety musiałem się przymuszać, aby dotrwać do końca. Warstwa audiowizualna jest ważna, ale jeżeli to jedyne co tytuł ma do zaoferowania, to mówimy zwyczajnie o słabej grze. Nie wspominając już nawet o rozczarowaniu, jakim okazała się ścieżka dźwiękowa, która zaliczyła ogromny regres w stosunku do pierwowzoru. [Damian „Fidojunior” Fitas]
LEGO Batman: Legacy of the Dark Knight
Legacy of the Dark Knight to dowód na to, że dobra gra o Batmanie może przyjść z zupełnie nieoczekiwanej strony. TT Games wzięło klocki, wrzuciło do nich dekady historii Mrocznego Rycerza i wyszło z tym obronną ręką. Każdy rozdział to osobny ukłon w stronę konkretnej adaptacji, a całość trzyma się kupy lepiej niż niejeden poważny tytuł z wyższym budżetem.
Polski dubbing to osobna kategoria pochwały – Batman, Alfred i Kobieta Kot brzmią dokładnie tak, jak powinni. Walka czerpie garściami z serii Arkham, Batmobil śmiga po Gotham jak należy, a Batcave rozbudowuje się przez całą grę i regularnie kusi, żeby do niej wracać. Jeśli szukacie gry, w którą możecie zagrać z dzieckiem, a sami przy tym nie zasnąć – macie odpowiedź. [Rafał Grajak]
Age After Age
Demo Age After Age pokazuje, że twórcy właściwie dostrzegli, gdzie tkwią fundamenty frajdy płynącej z rozwijania własnego miasta, ale ich projekt nie jest wolny od wad, przez które rozgrywka nie sprawdza się na dłuższą metę. Budowanie na sztywnej, prostokątnej siatce, to nie tylko odpychający archaizm, ale też kompletnie nietrafione rozwiązanie brzydko kontrastujące z silącą się na realizm oprawą graficzną.
Do tego dodajmy przytłaczające mikro zarządzanie, które funduje nam masę ponadprogramowej pracy już na bardzo wczesnych etapach rozwoju naszej osady. Dodatkowy wysiłek byłby jeszcze do przełknięcia, gdybyśmy byli dobrze informowani o tym, czego się od nas wymaga. Niestety, warstwa interfejsu użytkownika jest na ten moment naprawdę odrzucająca, przez co nawet przyjemna oprawa dźwiękowa nie jest mnie w stanie do tego tytułu przekonać. [Michał „Libra” Marasek]
Zobacz nasze wrażenie z wersji demonstracyjnej!
Iron Nest
Symulatory to kategoria nad wyraz ciekawa, przez wzgląd na fakt, że zrzesza w sobie zarówno produkcje, które mogą wciągnąć na wiele godzin (np. Euro Truck Simulator 2), jak i gry kompletnie od czapy pokroju, chociażby Hatoful Boyfriend. W tym głębokim stawie znajdą się jednak również tytuły nad wyraz intrygujące i jednym z nich niewątpliwie jest Iron Nest, no, a przynajmniej na takowy się zapowiada. Jest to bowiem symulator artylerii, w którym nie wystarczy wycelować i strzelić – cały proces, od wyznaczenia pozycji przeciwnika, przez dobór pocisków, aż po sam strzał, wymaga podjęcia przez nas konkretnych kroków.
Wystrzał i śledzenie toru lotu pocisku jest tak naprawdę zwieńczeniem wszystkich kalkulacji, metryk i ustawień, jakie poczyniliśmy podczas etapu przygotowania. Możemy albo odnotować trafienie, albo – co wbrew pozorom jest trudniejsze, niż może się wydawać, jeżeli uważamy na to, co robimy – zmarnować amunicję. Jeżeli nie trafimy w jednostkę przeciwnika, to jeszcze nie ma tragedii, ale jeżeli zniszczymy sojuszniczą, to trochę gorzej, choć w obecnej fazie gry nie wpływa to w zasadzie na nic. Nie mogę się doczekać pełnoprawnej premiery, bo już w tym momencie widać znaczący postęp produkcji, a wraz z odzewem społeczności, Iron Nest może wyewoluować do czegoś naprawdę ogromnego. [Piotr „TheOtherOne” Franciszek]
Zobacz nasze wrażenia z Wczesnego Dostępu!
Deep Rock Galactic: Rogue Core
Deep Rock Galactic: Rogue Core zaprasza nas ponownie pod płaszcz planety Hoxxes IV. Tym razem jednak nie eksplorujemy spokojnie jaskiń i wydobywamy surowce, a odzyskujemy utracone bazy w roguelite’owym stylu. Nowe klasy krasnoludów z różnym co misja sprzętem oferują podobną, ale jednak inną rozgrywkę, gdzie goni nas balans między czasem a zdobywaniem skarbów podziemi.
Gra zdecydowanie jest czymś innym niż poprzednia odsłona, co jest bronią obosieczną. Z jednej strony mamy ciekawą rozgrywkę oraz inne spojrzenie na krasnoludzi świat, z drugiej jednak razi w oczy pewna powtarzalność, szczególnie gdy spojrzy się na wczesny dostęp aktualnego wydania. Kto wie jakie zmiany przyniesie dalsza rozbudowa gry? [Weronika „myslfxx” Nowak]
Zobacz nasze wrażenia z Wczesnego Dostępu!
Pokemon Pokopia
Najnowsze Pokemony bez wątpienia nie są tym, do czego przyzwyczajani są fani serii. Tym razem wcielamy się w Ditto i pomagamy przetrwać innym stworkom w świecie, gdzie wszyscy ludzie zniknęli. Choć początkowo gracze spodziewali się nowego odpowiednika Animal Crossing, to grze znacznie bliżej jest do serii Dragon Quest Builders, za którą odpowiadają zresztą ci sami deweloperzy. Jest to produkcja, która skupia się na gromadzeniu dużej liczby zasobów i tworzenia domów dla setek podopiecznych.
Pokopia jest tytułem z gatunku cozy games, co nie dla każdego może być pozytywnym doświadczeniem. Tego typu produkcje charakteryzują się dość wolnym tempem rozgrywki, które nie oferuje wyjątkowych zwrotów akcji, czy większych wyzwań a zamiast tego otrzymujemy powolny rozwój miasteczka i dekorowanie okolicy. Bez wątpienia jest to jednak dobra gra, która może dawać frajdę konkretnym odbiorcom, do których ja nie do końca należę. Nie powstrzymało mnie to jednak przed ukończeniem kampanii, która również nie jest szczególnie zaskakująca. [Przemysław Naglik]
Satisfactory
W Satisfactory bałem się początkowo zagrać i to nie bez powodu. Bałem się, że mnie wciągnie — cholera, jest jeszcze gorzej. Po kilku godzinach nie można się oderwać, a teraz jestem blisko zrobienia platyny. CZEMU JA TO SOBIE ROBIĘ?
A tak pisząc zupełnie poważnie Satisfactory jest czymś w rodzaju miksu gry ekonomicznej z Factorio. Przystępne mechaniki, dobrze dobrane tempo i sukcesywnie odblokowywane ulepszenia, to coś, co do tej gry cholernie przyciąga. Dodajmy do tego całkiem ładną grafikę i całe mnóstwo możliwości. Mamy przepis na niesamowicie wciągający tytuł — tylko nie mówcie później, że Was nie ostrzegałem! [Daniel „GoDlike” Kucner]
Copa City
Copa City to gra, która niewątpliwe nieprzeznaczona jest dla wszystkich. Organizacja sportowego wydarzenia, jakim jest mecz piłki nożnej, choć pozornie nie wydaje się to zbyt skomplikowana, jest przedsięwzięciem wymagającym dużego zaangażowania strategicznego i umysłowego od gracza. Tytuł ukazuje ogrom zależności, które muszą zostać spełnione, by wszystko przebiegło sprawnie oraz bezpiecznie.
Ciekawą mechaniką gry jest budowanie stref kibica, które mają skupić fanów w określonych miejscach, być dla nich bezpieczną enklawą oraz przy okazji wyciągnąć od nich pieniądze, które zasilą nasz budżet. Gra zawiera mnóstwo wyzwań logistycznych, mających na celu uzmysłowienie graczowi, jak wiele ukrytych rzeczy kryje się za przedstawieniem, które finalnie odbywa się na murawie boiska, a udział w nim bierze dosłownie całe miasto i okolica. Copa City to gra mocno nastawiona na taktykę, zmysł biznesowy i logistyczny. Mogę nawet ją przyrównać do zabawy w Excelu, bo przecież cyferki i w niej odgrywają najważniejszą rolę. [Mateusz Cieślak]
Zobacz nasze wrażenia z rozgrywki!
Solarpunk
W tej grze wcielamy się w budowniczych świata na fundamentach tytułowego nurtu, wśród samowystarczalności, rękodzieła i wykorzystywania przestrzeni. Naszym zadaniem jest budowanie bazy, bez niszczenia, robiąc to najbardziej ekologicznie, jak tylko się da, przerywając to sobie eksploracją świata na sterowcu. Wykorzystujemy to dzięki systemom odnawialnych źródeł energii zależnej od pogody, przyjemnej mechanice craftingu i rozwijaniu technologii.
Solarpunk i jego założenia są w pewnym stopniu obosiecznym mieczem. Z jednej strony rustykalność świata, swoboda tworzenia i ta pozytywistyczna „praca u podstaw” pozwalają sobie „odpocząć” przy tworzeniu czystego świata, z drugiej natomiast gra nie ma zbyt wiele do zaoferowania ponad bycie cozy. Jest to przyjemne doświadczenie, lecz nie należy się tu spodziewać wartkiej akcji czy różnorodnych zmian. [Weronika „myslfxx” Nowak]
South of Midnight
Nie sądziłem, że aż tak bardzo dam się oczarować nowej grze stworzonej przez studio Compulsion Games. South of Midnight zachwyciło mnie swoim oryginalnym klimatem i zastosowaniem niedocenionej mitologii Głębokiego Południa Stanów Zjednoczonych. Główną bohaterką liniowej opowieści została Hazel Flood, młoda tkaczka, która po potężnym kataklizmie musi odnaleźć swoją matkę i przemierzyć zalany teren rodzinnego miasteczka. Po drodze napotka ona wiele magicznych i tajemniczych istot, które odkrywają kolejne sekrety na temat jej rodziny.
Strona graficzna, jak i dźwiękowa po prostu błyszczy, a ścieżka muzyczna to jeden z najlepszych albumów, jakie miałem możliwość słuchać od bardzo dawna. Jednocześnie nie sposób nie skrytykować dość powtarzalnej rozgrywki, która zbyt często korzysta z utartego schematu. Nie do końca sprawdza się również model walki, gdzie z czasem wkrada się monotonia. Myślę jednak, że nagrody, które się udało się zyskać, są zdecydowanie zasłużone i choć tytuł nie doczekał się komercyjnego sukcesu, to ja będę szczerze rekomendował każdemu. [Przemysław Naglik]
World of Tanks: HEAT
Co byście powiedzieli na połączenie kultowego World of Tanks z takimi grami jak League of Legends czy któryś z hero-shooterów? Dzięki takiej koncepcji powstała produkcja World of Tanks: HEAT. Jest to nowa, znacznie luźniejsza wariacja pancernych starć nastawiona na umiejętności gry zespołowej, indywidualne cechy klasowe postaci i ich umiejętne wykorzystanie.
Swoją stylistyką nowy WoT zrywa z surowym i mało barwnym wojennym patosem na rzecz bardziej kolorowych, nieraz kosmicznych technologii, co nie każdemu się musi podobać. Mimo własnego sceptycyzmu postanowiłem dać grze szansę i sprawdzić na własnej skórze, czy nowe rozdanie od WG ma w sobie tę samą magię co ich klasyka. Jeśli lubicie militaria i dobrze znacie poprzednie gry tego studia, to zdecydowanie zachęcam do pełnego materiału! [Rafał „Resyaf” Gubała]
- Podsumowanie miesiąca. W co graliśmy w lipcu? — 18 sierpnia 2026, 13:14
- Double Fine i Compulsion Games ogłaszają powrót do niezależności — 7 lipca 2026, 09:04
- Gothic Remake z kolejną aktualizacją 1.0.3 na wszystkich platformach — 3 lipca 2026, 07:00
- Recenzja World of Tanks: HEAT na pełnych obrotach! Sprawdzamy najnowszą grę Wargamingu — 30 czerwca 2026, 11:42
- Recenzja South of Midnight. Kultura Nowego Orleanu w najlepszym wydaniu — 29 czerwca 2026, 14:55
Komentarze
Na razie nie ma żadnych komentarzy. Twój może być pierwszy! ☺️
Dodaj nowy komentarz: