Artykuł

Podsumowanie miesiąca. W co graliśmy w lipcu?

Poznaj nasze opinie na temat lipcowych premier. Zobacz, w co graliśmy w zeszłym miesiącu!

Lipiec bez wątpienia nie obfitował w wielkie premiery, choć w tym sezonie ogórkowym znalazło się miejsce na kilka mocnych tytułów oraz nadrobienie zaległości. Najważniejszą nowością tego sezonu jest bez wątpienia powrót legendarnego Edwarda Kenwaya w Assassin’s Creed Black Flag Resynced. Mieliśmy również okazję sprawdzić przedpremierowo kilka mocnych tytułów, takich jak polskie The Blood of Dawnwalker oraz nowy tryb piechoty do War Thunder. Na deser otrzymaliśmy wielki powrót Nintendo do marki Star Fox, który jednak nie obył się bez problemów.

Kilku z nas znalazło również czas na ogranie tytułów spoza kalendarza premier. W tym zestawieniu znajdziecie również nasze osobiste opinie o grach, które sprawdzamy w wolnym czasie. Jeśli macie jakieś pytania, to dajcie znać w komentarzach, a na pewno na nie odpowiemy. Zapraszam do czytania!


Przemysław „Prz3mQ” Naglik

Podczas dwutygodniowego urlopu i zagranicznego wyjazdu w końcu znalazłem okazję, aby sprawdzić jeden z największych hitów na Nintendo Switch 2, czyli zeszłoroczne Donkey Kong Bananza. Do tej pory raczej nie byłem ogromnym fanem tego przygłupiego małpiszona, ale trójwymiarowa platformówka zdecydowanie mnie przekonała. W przeciwieństwie do kultowego Mariana DK nie wydawał się tak wdzięcznym bohaterem do przeniesienia w trzeci wymiar. Świetną decyzją okazało się zatem postawienie na rozbudowany model zniszczeń, wokół którego oparto całą rozgrywkę.

Zabawa pochłonęła mnie tak bardzo, że ostatecznie zdecydowałem się zebrać komplet tysiąca bananów! To niezwykle rozbudowany tytuł, któremu warto poświęcić kilkadziesiąt godzin, aby odkryć każdy sekret, zebrać każdą skamielinę i wykonać wszystkie wyzwania. Wyjątkowo dobrze sprawdza się również system bananzy pozwalający zmienić się w jedno z kilku zwierząt i pozyskać specjalne moce. Moim ulubieńcem stał się słoń, dzięki któremu stosunkowo szybko można wyczyścić poziom z praktycznie każdego podłoża. Nie wątpię, że nominacja do nagrody Gry Roku była w pełni zasłużona.

Donkey Kong Bananza


Daniel „GoDlike” Kucner

A w tym miesiącu kupiłem sobie tak w ciemno jedną gierkę na Switcha — Dustland Delivery. Przeczytałem opis, słowa kluczowe: ekonomiczna, dostawy towarów, handel, RPG. I to tyle, co mi potrzeba. SHUT UP AND TAKE MY MONEY jak to się mówi. 🤣 Kupiłem… i wsiąknąłem. Gra okazała się w sumie dokładnie tym, czego oczekiwałem, a nawet trochę wykroczyła poza te ramy. Otóż mamy do dyspozycji ciężarówkę, którą podróżujemy przez postapokaliptyczne pustkowia pełne niebezpieczeństw… i oczywiście okazji do zarobku.

Tytuł do tego jest wprost naszpikowany elementami RPG, różnorakimi questami i craftingiem. Zginąć można bardzo łatwo, czy to od potworów, albo po prostu z głodu, a zarobić wcale nie jest tak łatwo. Uprzedzam, jeszcze nie zginąłem, ale było blisko. ☺️ Jestem bardzo pozytywnie zaskoczony i z przyjemnością będę sobie Dustland Delivery dawkował wieczorami, czy w pociągu. 🥰 Gorąco zachęcam Was też do kupna, kosztuje tylko 45 złotych.

Dustland Delivery


Michał „Libra” Marasek

W lipcu udało mi się w końcu zdobyć osiągnięcie za wbicie wszystkich aczków w Gothic 1 Remake, co okazało się dosyć zaskakujące, bo na Steam dalej widzę odblokowane jedynie 41 z 42 dostępnych. Jak widać, bugi w Gothic wykraczają daleko poza samą grę.

Najwięcej czasu spędziłem jednak w Farever, czyli sieciowej grze MMORPG, która 6 maja 2026 roku wystartowała z wczesnym dostępem. W rzeczywistości nie jest to tytuł tak bardzo „massive” jak wskazuje na to nazwa gatunku, ponieważ rozgrywce znacznie bliżej do solowego doświadczenia podczas relaksującego zaliczania aktywności na mapie, niż tego, do czego przyzwyczaiły graczy produkcje pokroju World of Warcraft. W Farever innych co prawda spotykamy, ale ma to przede wszystkim vibe przyjaznej, coopowej pomocy.

Farever


Piotr 'TheOtherOne’ Franciszek

Produkcje, które ogrywałem prywatnie w lipcu, można podliczyć na palcach jednej ręki – LEGO Star Wars III: The Clone Wars, chwila w Helldivers 2 i kilka minut spędzonych w CS2. Dorwałem się jednak do remake’u pierwszego Halo, a wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują na to, że w sierpniu będę miał nieco więcej czasu na elektroniczną rozrywkę. No, a przynajmniej mam taką nadzieję, bo niestety różne rzeczy potrafią wyskakiwać w ostatniej spodziewanej chwili.

Muszę jednak znaleźć czas na ogranie nietypowej visual novelki, która ostatnio wpadła mi w ręce, a także odkurzyć nieco swoją znajomość z Command & Conquer. Jeżeli mi się to nie uda, będzie mi z tego powodu nad wyraz przykro, szczególnie że na horyzoncie widnieją kolejne gry i DLC, które wydają się dość intrygujące. Ech, ciężko jest być graczem, nawet podczas sezonu ogórkowego w segmencie AAA…

LEGO Star Wars III: The Clone Wars


Kamil „Bolognese” Kozakowski

W lipcu postanowiłem zagrać w końcu w drugą odsłonę przygód Człowieka-Pająka, albowiem poprzednie odsłony bardzo przypadły mi do gustu. Był to dobry wybór, albowiem Marvel’s Spider-Man 2 to znakomita i bardzo rozbudowana gra, która wciągnęła mnie na dobre. Produkcja charakteryzuje się naprawdę wyśmienitą grafiką i wyjątkowym klimatem wielkiego, amerykańskiego miasta, które żyje swoim własnym życiem. Oczywiście po raz kolejny musimy uratować jego mieszkańców przed złoczyńcami i prywatnymi problemami, które rozwiązać może dwójka głównych bohaterów.
 
Bardzo spodobał mi się pomysł podzielenia rozgrywki pomiędzy Petera Parkera oraz Milesa Moralesa, pomiędzy którymi możemy się swobodnie przełączać. Uważam, że nadało to rozgrywce większej różnorodności, a także urozmaiciło fabułę, która jest mocną stroną tego tytułu. Oczywiście nie można nie wspomnieć o widowiskowych walkach, rozwijaniu umiejętności obu „Pająków”, a także masie „znajdziek” do odszukania. Wszystko to sprawia, że Spider-Man 2 dostarcza wielu godzin doskonałej zabawy.

Marvel’s Spider-Man 2




Podsumowanie recenzji



Star Fox

Najnowszy Star Fox to remake klasyka z Nintendo 64, który oprócz oprawy graficznej zmienia stosunkowo niewiele w kwestii rozgrywki. Otrzymaliśmy więc dość niewielką grę z fabułą na maksymalnie dwie godziny. Teoretycznie jest ona nastawiona na wielokrotne powtarzanie, odkrywanie wszystkich ścieżek i maksowanie wyników, ale ja po trzech podejściach zobaczyłem już wszystko, co mogłem, a wykonywanie trudnych i nic niewnoszących zadań nieszczególnie mnie zachęciło.

Wielką nowością i argumentem przekonującym do zakupu mógł okazać się tryb wieloosobowy, jednak niestety jest to bardzo prosta wydmuszka ograniczająca się do krótkich meczów na zaledwie trzech mapach. Mam wrażenie, że czas dla rail shooterów już przeminął i Nintendo powinno w końcu mocniej zainwestować w Star Foxa, tworząc wielką, kosmiczną opowieść. Widać, że w marce tkwi potencjał, którego do tej pory nie udało się wykorzystać. Być może warto kupić tę produkcję dla modelu latania i ładnej grafiki, ale zdecydowanie nie za tę cenę. [Przemysław Naglik]

Zobacz pełną recenzję!


The Adventures of Elliot: The Millennium Tales

Wakacje to okres, w którym wydawcy unikają wypuszczania na rynek najbardziej oczekiwanych tytułów. Jednocześnie to ogromna szansa dla twórców niszowych produkcji, którzy w tym okresie nie muszą konkurować z gigantami, aby dotrzeć do graczy. W czerwcu miałem przyjemność zapoznać się z The Adventures of Elliot: The Millennium Tales, czyli próbą odświeżenia formatu klasycznych odsłon serii Zelda. Studio odpowiedzialne za cykl Octopath Traveler przygotowało naprawdę solidny i warty uwagi tytuł.
 
Twórcom po raz kolejny udało się umiejętnie nawiązać do klasyki gatunku, jednocześnie dostosowując produkcję do współczesnych wymogów. Grafika w stylu pixel art prezentuje się znakomicie i bardzo pasuje do tej gry. Na plus należy także uznać fakt, że The Adventures of Elliot: The Millennium Tales jest bardzo przystępnym tytułem, który zainteresuje zarówno weteranów gatunku, jak i osoby niemające wcześniej do czynienia z 16-bitowymi jRPG akcji. Można jedynie żałować, że twórcy nie pokusili się o większą różnorodność lokacji i nie wykorzystali w pełni motywu podróży w czasie. Nie zmienia to jednak faktu, że warto zapoznać się z tą produkcją. [Kamil „Bolognese” Kozakowski]

Zobacz pełną recenzję!


The Blood of Dawnwalker

The Blood of Dawnwalker to gra, która bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Świetnie zapowiadający się słowiański klimat w tytule, w którym trudne wybory moralne będą stały na porządku dziennym, to cecha, obok której nie mogę przejść obojętnie. Moją ciekawość wzbudził również fakt, że studio tworzące Dawnwalkera składa się w dużej mierze z pracowników pracujących przy Wiedźminie, czyli prawdziwych weteranów gier RPG.

Będąc na zamkniętym pokazie w Warszawie zorganizowanym przez studio Rebel Wolves, miałem okazje spędzić kilka godzin w tej grze i poznać lepiej fabułę, rozgrywkę, mechaniki czy choćby ocenić warstwę audiowizualną. Mogłem również lepiej przyjrzeć się systemowi upływu czasu, który wzbudzał duże kontrowersje wśród graczy, ale już wiem, że na szczęście bezzasadnie. Ta kontrowersyjna mechanika okazała się świetną i przemyślaną zasadą gry, wokół której będą kręcić się nasze wybory odnośnie do napotykanych misji, nie pozostając w konflikcie z beztroskim odkrywaniem mapy. No powiem tak… Czekam jak cholera! [Mateusz Cieślak]

Zobacz nasze wrażenia z rozgrywki!


Assassin’s Creed Black Flag Resynced

Assassin’s Creed Black Flag Resynced to fantastyczny remake jednej z najlepszych części serii opowiadającej o odwiecznym konflikcie asasynów oraz templariuszy. Najnowsza wersja silnika Anvil pozwoliła deweloperom stworzyć zachwycający na każdym kroku świat, który żywo reaguje na poczynania naszego bohatera. Nawet fizyki jest tu znacznie więcej, niż przyzwyczaiły nas do tego produkcje Ubisoftu.

Gra doczekała się odpowiednich cięć w strukturze głównego wątku, który teraz stał się prawdziwą, piracką epopeją bez zbędnych dłużyzn we współczesności. Szkoda, że wycięto z niej dostępne w każdym momencie opcje walki wręcz oraz z wykorzystaniem ukrytych ostrzy, ale znacznie rozbudowana i poprawiona względem oryginału walka mieczem potrafi dać naprawdę wiele satysfakcji. Nie można zapomnieć też o tym, że Resynced fenomenalnie brzmi, bo umilające żeglugę szanty prezentują poziom niespotykany w innych tytułach. [Michał „Libra” Marasek]


EA Sports UFC 6

EA Sports UFC 6 to gra, której się spodziewałem, ale z kilkoma wyjątkami. Jestem świadomy, jak EA rozwija swoje marki i nie liczyłem na rewolucję, a jedynie skromne poprawienie udanych mechanik z poprzednika oraz ewentualne skromne dodatki w rozgrywce i to w sumie otrzymałem. Walka w części szóstej jest bardziej dynamiczna, a walka w parterze została mocno przebudowana i znacznie ułatwiona, co poprawia szybkość starć w pozycji leżącej.

Dodano system „flow”, który w mojej opinii wygląda zbyt kreskówkowo, co kojarzy się raczej z bijatykami typu Dragon Ball, a nie stawiającymi na realizm odsłonami UFC. System ten ma jeszcze bardziej wzmocnić atuty wybranego zawodnika, ale zastosowana otoczka graficzna, w mojej opinii, mocno odbiega od realizmu. Mimo pewnych zgrzytów gra mi się dobrze i systematycznie wracam na kilka rundek. [Mateusz Cieślak]

Zobacz pełną recenzję!


Tides of Tomorrow

Tytuły nastawione na podejmowanie wyborów trochę zniknęły z naszego radaru. Fabularne opowieści swój peak miały w drugiej połowie zeszłej dekady, kiedy takie hity jak Life is Strange, The Walking Dead czy Detroit Become Human dominowały w mediach branżowych. Nie oznacza to jednak, że tego typu produkcji już nie ma. Choć Tides of Tomorrow może nie być najlepszym przykładem w związku z bardzo kiepskimi wynikami sprzedażowymi. To wielka szkoda, lecz przyczyną może być nietrafiona promocja systemu rozgrywki wieloosobowej.

Mimo że nowa gra studia DigixArt jest historią dla jednego gracza, narracyjnie zawsze śledzimy poczynania innego gracza, a poprzez podejmowanie wyborów częściowo kształtujemy świat dla pływonautów, którzy podążą naszym śladem. Mechanizm ten oczywiście jest stosunkowo uproszczony i ogranicza się do dwóch wariacji każdego poziomu, z wieloma mniej znaczącymi różnicami. Sama opowieść jednak niesamowicie zachęca, ponieważ postapokaliptyczny świat wywołany toksycznym plastikiem, to wyjątkowo oryginalny pomysł. Polecam sprawdzić, bo jest to pozycja wyjątkowa. [Przemysław Naglik]

Zobacz pełną recenzję!


Echoes of Aincrad

Fatalne tempo, puste i korytarzowe lokacje oraz zadania sprowadzające się do monotonnych fetch questów — właśnie tak prezentuje się jakieś osiemdziesiąt procent rozgrywki w Echoes of Aincrad. Gra, która powinna odtwarzać przeżycia z wirtualnego, ale szalenie autentycznego świata, raczy nas sztucznie ograniczoną eksploracją, sprowadzającą się do przemierzania pozbawionych życia makiet.

To produkcja odrzucająca pod niemal każdym względem, której nie ratuje nawet znane i lubiane uniwersum. Jedyne, za co twórców mogę pochwalić, to system walki. Oferuje on kilka zróżnicowanych typów broni, a także klasyczne parowanie i uniki, które uzupełniane są znanymi z anime rozwiązaniami, jak ataki łączone oraz szybkie podmiany z członkami ekipy. [Michał „Libra” Marasek]

Zobacz pełną recenzję!


War Thunder

Lipiec to dla mnie powrót do jednej z moich ulubionych gier, czyli War Thunder. Nie znaczy to jednak, że wracam na „stare śmieci”. Producent bowiem zaoferował nam dostęp do zupełnie nowego trybu mającego w założeniu konkurować bezpośrednio z Battlefield i Call of Duty, czyli… trybu piechoty!

Po spędzeniu kilku dni na testach mam całkiem pozytywne odczucia. Oczywiście sporo jest jeszcze do poprawy, biorąc pod uwagę, że to dopiero trzeci zamknięty test, ale najważniejsze jest to, że widać potencjał. Połączenie wyjątkowo dopracowanego modelu zniszczeń czołgów i amunicji wraz z realistycznym podejściem do broni i obrażeń za skutkowało czymś pomiędzy ARMĄ, a Battlefieldem. [Daniel „GoDlike” Kucner]

Zobacz nasze wrażenie z zamkniętych testów!


Forsaken Realms: Vahrin’s Call

Forsaken Realms: Vahrin’s Call miało być duchowym spadkobiercą serii Fable, ale w praktyce jedynie momentami wyczuwalny jest tutaj humor typowy dla produkcji studia Lionhead. Nieźle wypada eksploracja, w trakcie której zwiedzamy wielopoziomowe mapy pełne ukrytych przejść i sekretów. Wizje czekających na nas skarbów sprawnie odciągają uwagę od wątku głównego. To dobrze, bo ten okazuje się prosty i naprawdę nudny.

Każda misja sprowadza się do przebiegnięcia przez lokację i ubicia czekającego na jej końcu bossa. Nieco frajdy czerpać można przy okazji z interesującego systemu rozwoju, który premiuje korzystanie z umiejętności, połączone z wymogiem szukaniem ukrytych w świecie gry podręczników. Możemy jednocześnie machać gigantycznym mieczem oraz miotać kulami ognia. Power fantasy pełną gębą. [Michał „Libra” Marasek]

Zobacz pełną recenzję!


Platformy:
Czas czytania: 13 minut czytania
Niedawno pisaliśmy też o...

GTA 6 z dużym i autentycznym wyciekiem gameplayu. Haker grozi…

arrow-right
arrow-left

Kingdom Hearts IV ma już termin premiery. Fani poczekają do…

Komentarze

Na razie nie ma żadnych komentarzy. Twój może być pierwszy! ☺️

Dodaj nowy komentarz:
...
Twój nick:
Twój komentarz:
zaloguj się