Po dość nieudanym debiucie We Happy Few większość graczy postawiła krzyżyk na kanadyjskim zespole Compulsion Games. Studio na wiele lat otrzymało łatkę twórcy słabych jakościowo pozycji, a ponowne zainteresowanie wzbudziła dopiero zapowiedź ich kolejnej produkcji. Zamiast rozgrywki o charakterze survivalowym zaprezentowano liniową opowieść w zdecydowanie za słabo wyeksploatowanym klimacie Nowego Orleanu. Niestety, nie wszystko poszło po myśli twórców. Tytuł nie został odpowiednio wypromowany, a zła prasa wywołana kontrowersjami wokół firmy Sweet Baby, zdecydowanie nie pomogła.
South of Midnight to liniowa opowieść na około 10–12 godzin, która przenosi nas do świata inspirowanego kulturą i mitologią Głębokiego Południa Stanów Zjednoczonych. Na palcach jednej ręki można policzyć tytuły, które w wystarczający sposób wykorzystały ten niezwykle bogaty w historię region. Po zaledwie kilku chwilach spędzonych z produkcją Compulsion dałem się w pełni oczarować i nieustannie chłonąłem ten wyjątkowy klimat. Czy jednak tytuł ma do zaoferowania coś więcej niż tylko kierunek artystyczny?
Cudowny klimat Nowego Orleanu
Główną bohaterką opowieści została Hazel Flood – młoda, czarnoskóra kobieta, która wyrusza na poszukiwania matki po tym, jak potężny kataklizm atakuje jej rodzinne strony. Szybko dowiadujemy się, że dziewczyna ma nadnaturalne moce i jest tzw. tkaczką, opiekunką rzeczywistości, która naprawia rozdarcia pomiędzy realnym światem a stworzeniami mistycznymi. Poszukiwania mamy zaprowadzą ją przez bagna, zalane fragmenty rodzinnego miasteczka i inne, magiczne miejsca, a w trakcie przeprawy dowiemy się wielu istotnych informacji na temat mieszkańców i rodziny Hazel, mocniej związanej z tym światem, niż się początkowo wydawało.
Główny zarys fabuły może wydawać się bardzo prosty i wygodny. Nieustające poszukiwania zmuszają Hazel do przemierzania coraz bardziej dzikich rejonów oraz mierzenia się z nowymi zagrożeniami. Trzeba jednak przyznać, że motyw poszukiwania sprawdza się naprawdę dobrze, gdy wspólnie z główną bohaterką zaczynamy poznawać wszystkie tajemnice. Na bazie dość prostej historii zbudowano wyjątkowo interesujący świat, którego mitologię chce się poznawać aż do samego końca.
Widać natomiast, że twórcom w pewnym momencie zaczął kurczyć się budżet. Choć tytuł został podzielony na czternaście rozdziałów, to na ostatnią prawdziwą walkę z bossem trafiamy w rozdziale dziewiątym. Później pojawiają się okazje do większych starć, ale ostatecznie otrzymujemy tylko jedną dodatkową potyczkę opartą na pokonywaniu pojawiających się fal przeciwników, co pozostawia spore poczucie niedosytu. Niektóre wątki, w tym jeden szczególnie istotny dla głównej fabuły zostały nagle urwane, bez satysfakcjonującego domknięcia. Nie wątpię więc, że początkowo projekt miał być jeszcze bardziej rozbudowany i mogliśmy otrzymać co najmniej kolejne dwa widowiskowe pojedynki.
Ciężka praca Tkaczki
Rozgrywka w South of Midnight jest w pełni liniowa. Całe miasteczko zostało zalane, a każdy kontakt głównej bohaterki z wodą kończy się otrzymaniem obrażeń i powrotem do bezpiecznego miejsca. Mocny nacisk położono więc na mechanikę poruszania się. Hazel bardzo szybko uczy się wielu przydatnych umiejętności, które mają nam ułatwić podróż. Możemy zatem liczyć na podwójny skok, zryw, przyciąganie się, bieganie po ścianach i inne, tego typu sztuczki. Choć mam wrażenie, że momentami elementów platformowych pojawia się zbyt wiele, to nie mam zastrzeżeń do responsywności ruchów postaci. Fizyka i animacje głównej bohaterki zostały dopracowane, więc powtarzając po raz kolejny tę samą sekcję platformową, wiemy, że wina jest po naszej stronie.
Podczas eksploracji musimy jednak przykładać się także do sprawdzania każdego zakamarku. W poszczególnych etapach ukryto pokaźny zestaw tzw. kłaczków. Pełnią one funkcję waluty, za którą możemy kupować nowe ulepszenia dla Hazel, przydatne podczas starć z przeciwnikami. Największe lokacje kryją nawet po kilkadziesiąt kłaczków, więc odnalezienie wszystkich może być wyjątkowo trudne. Do tego możemy zbierać licznie rozrzucone notatki rozszerzające wiedzę o świecie, a także puszki (co prawdopodobnie wynika z błędnego tłumaczenia słowa tin, ponieważ chodzi o zwykłe blachy), gwarantujące nam dodatkowe punkty na ulepszenia.
Studio nie radzi sobie jeszcze szczególnie dobrze z różnorodnością rozgrywki. Postawiono tutaj na unikalne umiejętności Tkaczki, co nie powinno być żadnym zaskoczeniem, jednak sama struktura okazuje się zbyt powtarzalna. Szczególnie że mówimy o sześciu najdłuższych rozdziałach całej opowieści, a więc większości gry. Schemat etapu za każdym razem jest taki sam. Trafiamy na większą mapę, gdzie na różnych fragmentach rozłożone są tzw. stygmy. Po pokonaniu kilku wrogów i rozwiązaniu stygmy Hazel obserwuje wspomnienia postaci. Zadanie to powtarzamy najczęściej kilka razy, a potem trafiamy na krótką sekwencję pościgu przed tajemniczą mgłą.
O ile sam zamysł jest dobry, to twórcy zdecydowanie go nadużywają jak na dziesięciogodzinną przygodę. Bez wątpienia dało się tę mechanikę lepiej rozbudować i urozmaicić na przestrzeni kolejnych podejść. Kiedy zauważyłem, że podczas jednego posiedzenia z grą już trzeci raz uciekam przed tym samym zagrożeniem, to nie mogłem udawać, że problem nie istnieje.
Hazel kontra mistyczne istoty
Powtarzalność to zresztą mój najważniejszy zarzut, gdy przychodzi do omówienia systemu walki, gdzie potencjał również nie został w pełni wykorzystany. Podczas usuwania stygm Hazel zawsze musi zmierzyć się z kilkoma przeciwnikami na małych arenach. Starcia te, niezależnie od etapu rozgrywki, wypadają zawsze praktycznie tak samo. Wykorzystujemy kilka tych samych umiejętności – których bohaterka uczy się już podczas pierwszych rozdziałów opowieści – aby ogłuszyć wroga i zadać mu obrażenia. Po jego śmierci możemy go rozplątać i odzyskać odrobinę utraconego zdrowia.
Twórcy próbowali trochę urozmaicić model walki poprzez różne rodzaje ataków (ładowane, z wyskoku, wykorzystanie kompana Grzanka do tymczasowego przejęcia kontroli), jednak na każdego przeciwnika działa ta sama strategia. Wystarczy użyć wszystkich obecnie załadowanych umiejętności i zadać kilka kombinacji szybkich ciosów, a następnie powtórzyć to z każdym potworem. Zdecydowanie zabrakło tutaj różnorodności i odpowiedniego rozłożenia nowych zdolności na przestrzeni całej przygody. Większość umiejętności i ataków poznajemy już w trakcie pierwszych rozdziałów, a potem liczba starć po prostu stopniowo się zwiększa.
Znacznie lepiej wypadają pojedynki z bossami, których niestety jest zaledwie trzech (czterech, jeśli liczyć fale z przeciwnikami). To bardzo oskryptowane starcia podzielone na trzy fazy, które w dużej mierze skupiają się na umiejętnościach platformowych i odpowiednim unikaniu ciosów, a nie szybkim zadawaniu obrażeń. Szczególnie dobrze wypadają Dwupalczasty Tom i Tuląca Molly, które projektem poziomu bardziej przypominają klasyczne, trójwymiarowe platformówki niż coś, co możemy kojarzyć z gier przygodowych. Gdyby nie dość frustrujące trofea wymagające ukończenia tych walk bez otrzymywania obrażeń, zapamiętałbym je niezwykle pozytywnie. Choć opanowanie bossów może wymagać kilku prób, nie należą oni do najtrudniejszych.
Klimat Głębokiego Południa wylewa się z ekranu
Jeśli jednak miałbym powiedzieć, gdzie South of Midnight błyszczy najjaśniej, to bez wątpienia wskazałbym na wyjątkowy kierunek artystyczny. Tak jak już na początku wspominałem, postawienie na klimat Nowego Orleanu i Południa Stanów Zjednoczonych było genialnym posunięciem. To motywy, które nie są w dostatecznym stopniu wykorzystane w branży gier i innych mediach, a stanowią prawdziwą skarbnicę oryginalnych projektów i wyjątkowych brzmień.
Po pierwszych pokazach rozgrywki, gracze dość niepewnie podchodzili do ruchów głównej bohaterki oraz innych postaci. Animacja została bowiem zainspirowana techniką poklatkową. Na początku może więc pojawić się nieprzyjemne odczucie niskiej płynności, jednak bardzo szybko można się do tego rozwiązania przyzwyczaić. Nie jest to jednak efekt szczególnie nadużywany i powiedziałbym, że nie odczułbym większych różnic, grając bez niego. Wykorzystując funkcje dostępności, można go jeszcze dodatkowo osłabić.
Od strony projektowej tytuł prezentuje bardzo wysoką jakość. Modele postaci, jak i animacje są dopracowane i szczegółowe. Zamiast celować w realizm, zdecydowano się jednak postawić na mocno stylizowany, kolorowy świat i był to bardzo dobry ruch. South of Midnight wygląda pięknie i każdy poziom wprost urzeka widokami, pomimo dość podobnych realiów. Odwiedzimy wiele malowniczych miejsc jak choćby ruiny parowca, górskie szlaki czy bardzo niezwykłe, mistyczne miasteczko. Podczas zwiedzania przycisk do robienia zrzutów ekranu był w ciągłym użytku. Szkoda, że nie pokuszono się o wprowadzenie trybu fotograficznego.
Produkcja Compulsion Games oferuje również bardzo rozbudowany tryb dostępności, który pozwoli na dokładne dopasowanie doświadczenia do umiejętności i możliwości gracza. Modyfikować można praktycznie każdy element rozgrywki, w tym także umożliwić całkowite pomijanie pościgów i starć z przeciwnikami lub bossami. Mamy także opcję nieśmiertelności dla Hazel i Grzanka, możliwość automatycznego celowania, szybsze aktywowanie skrótów przycisków czy lektora w menu gry. Wszystkie te udogodnienia są oczywiście całkowicie opcjonalne, więc nikt nie jest zmuszony do ułatwiania sobie zabawy.
Jazz, blues, w to mi graj!
Jeśli jednak mam wskazać prawdziwą perełkę, to jest to oryginalna ścieżka dźwiękowa stworzona przez Oliviera Deriviere. Kompozytora możecie kojarzyć z równie udanej oprawy dźwiękowej do takich gier, jak A Plague Tale czy Dying Light 2. Muzyka odgrywa ogromną rolę w budowaniu klimatu i Deriviere sprawdził się perfekcyjnie. Idealnie wykorzystano tutaj kulturowe korzenie, a w tworzeniu ścieżki wielokrotnie sięgano po takie gatunki jak blues, jazz, country czy śpiewy gospelowe, kojarzone z mieszkańcami tamtejszych okolic. Do współpracy zaproszono także orkiestrę oraz artystów związanych z folklorem Głębokiego Południa.
W kompozycjach wykorzystano takie instrumenty jak banjo, saksofon i organy kościelne, a wiele z nich wzbogacono o genialny wokal, który pojawia się w najważniejszych momentach opowieści. Świetnie buduje to klimat i jeszcze bardziej uatrakcyjnia starcia z bossami. Obecnie słucham całego albumu praktycznie na zapętleniu i nie mógłbym wskazać tylko kilku kawałków wartych polecenia. To około półtorej godziny obcowania z fantastycznym brzmieniem, które bez wątpienia zasługuje na ogromne wyróżnienie i wszystkie możliwe nagrody. Dla mnie jeden z najlepszych albumów muzycznych gier w historii. Nic, tylko słuchać i rozpływać się z zachwytu!
Podsumowanie
South of Midnight to projekt, który zapamiętam niezwykle ciepło. Pomimo że pod względem rozgrywki tytuł nie zawsze spełnia oczekiwania i momentami frustruje powtarzalnością, widać, że produkcję stworzono z prawdziwym sercem, wkładając mnóstwo trudu w opowiedzenie historii w niedocenionym klimacie Głębokiego Południa. Compulsion Games trafiło w dziesiątkę z oryginalnym podejściem i intrygującą, świeżą dla rynku gier mitologią, zaskakując graczy z każdym kolejnym rozdziałem.
Gra błyszczy pod względem oprawy audiowizualnej! Ścieżka dźwiękowa to absolutne arcydzieło. Pięknie prezentuje się również grafika, która urzeka detalem i wyjątkowymi projektami lokacji. Tym bardziej szkoda, że ciężko mówić o dużym sukcesie, a prawdopodobnie w nadchodzących tygodniach usłyszymy o zamknięciu całego studia. Bez wątpienia będzie to wielkie zmarnowanie ogromnego potencjału, który drzemie w tych twórcach. Jeśli tylko macie możliwość, koniecznie sprawdźcie ten tytuł, bo zdecydowanie jest tego wart.
Dziękujemy firmie Microsoft za udostępnienie gry do recenzji.
Podsumowanie





South of Midnight mnie urzekło. Klimat Głębokiego Południa wylewa się z ekranu, a oprawa audiowizualna to prawdziwa topka tej generacji. Jedna z najlepszych ścieżek dźwiękowych, jakie usłyszycie!
- News o dogmie — 10 października 2026, 14:10
- Recenzja Resonance: A Plague Tale Legacy. Tajemnica Wyspy Minotaura — 26 sierpnia 2026, 18:00
- Recenzja Captain Tsubasa 2: World Fighters. Piłka jest okrągła, a na końcu i tak wygrywają... Japończycy! — 26 sierpnia 2026, 17:00
- Zagrałam słodką kaczuszką w Dodo Duckie i wiem, że perspektywa ma znaczenie — 25 sierpnia 2026, 13:53
- Recenzja SteelSeries Arctis GameBuds. Małe słuchawki, w których tkwi wielka moc — 23 sierpnia 2026, 14:04



Komentarze
Na razie nie ma żadnych komentarzy. Twój może być pierwszy! ☺️
Dodaj nowy komentarz: