Większość fanów anime, których dzieciństwo przypadło na lata 90., zawdzięcza swój pierwszy kontakt z japońską animacją stacji telewizyjnej Polonia 1. Sam należę do tej szczęśliwej społeczności, która wychowywała się na takich tytułach jak Yattman, Tygrysia Maska, Generał Daimos, czy Kapitan Tsubasa, znany wówczas w naszym kraju jako Kapitan Hawk. To właśnie dzięki tej postaci wielu młodych ludzi na całym świecie zafascynowało się piłką nożną.
Nieco ponad miesiąc po piłkarskim Mundialu, Bandai Namco umożliwia nam ponowne przeżycie emocji, jaki przynosi ta przepiękna dyscyplina. Deweloperzy z Kraju Kwitnącej Wiśni oferują nam jednak zupełnie inne spojrzenie na futbol. Tutaj mecze wstrzymywane są nie przez przerwy na nawodnienie, ale przez długie monologi wewnętrzne i wspomnienia. Napastnicy natomiast uderzają na bramkę za pomocą jastrzębi, smoków, tygrysów i feniksów. Czy warto wyjść na boisko?
Tsubasa, Wakabayashi i Ty
Fabuła Captain Tsubasa 2: World Fighters rozpoczyna się po wydarzeniach, które obserwowaliśmy w poprzedniej części. Tym razem możemy obserwować historię, która w oryginalnej mandze określana jest jako World Youth Arc. Skupia się one na przygotowaniach reprezentacji Japonii do młodzieżowych Mistrzostw Świata oraz na samym turnieju. W drużynie oczywiście znajdują się wszyscy najlepsi piłkarze, którzy rywalizowali wcześniej z Tsubasą na szkolnych boiskach.
Twórcy zdecydowali się jednak na nietypowy zabieg. Otóż całą historię obserwujemy nie z perspektywy tytułowego bohatera, ale stworzonego przez nas zawodnika. Nasz piłkarz jest młodym i obiecującym japońskim piłkarzem, który szkoli się w Brazylii, gdzie poznaje Tsubasę, który staje się jego mentorem. W pewnym momencie musi jednak powrócić do kraju i podobnie jak niegdyś Tsubasa, dołącza do drużyny liceum Nankatsu. Od tego momentu naszym celem jest dostanie się, do młodzieżowej reprezentacji Kraju Kwitnącej Wiśni i zagranie na mistrzostwach przeciwko największym gwiazdom futbolu.
Uważam pomysł twórcom za bardzo trafiony. Uczynienie z Tsubasy mentora i wzoru dla protagonisty sprawia, że obecny w serii motyw stawania się coraz lepszym sportowcem, wydaje się jeszcze ciekawszy. Natomiast spotykanie znanych z anime zawodników i współpraca lub rywalizacja z nimi na boisku nadaje produkcji kolorytu i jest ogromnym atutem dla fanów uniwersum. Historia bazująca na oryginalnym scenariuszu jest ciekawa i została bardzo dobrze dostosowana do zupełnie nowego bohatera.
Droga na szczyt
Gra została podzielona na odcinki. W każdym z nich musimy zmierzyć się z inną drużyną. Początkowo są to szkolne zespoły, a następnie młodzieżowe drużyny narodowe z Azji, z którymi rywalizujemy w eliminacjach. Prawdziwa zabawa zaczyna się jednak na mistrzostwach, podczas których przychodzi nam konkurować z najlepszymi reprezentacjami z całego globu. Jak zapewne się spodziewacie, nie uświadczymy tu polskiej kadry. Oprócz meczu w każdym odcinku poznajemy także najlepszych zawodników rywali oraz dowiadujemy się więcej na temat naszych przyjaciół.
Możemy wygrać spotkanie w dowolny sposób, jednakże najwięcej benefitów uzyskamy, spełniając konkretne zadania, które poznajemy przed wyjściem na murawę. Musimy na przykład zdobyć bramkę wybranym piłkarzem, zaliczyć określają ilość dryblingów wystawić do składu konkretnego zawodnika lub użyć określonej techniki. Dzięki temu podczas meczu nie tylko oglądamy kultowe sceny z anime, ale również zwiększamy relacje z kolegami z drużyny lub uczymy się nowych umiejętności.
System wyzwań to rozwiązanie, które naprawdę przypadło mi do gustu. Dzięki niemu mecze są ciekawsze, a my sami musimy często mocno pokombinować, aby uzyskać wartościowe bonusy. Świetnym pomysłem są też relacje z innymi zawodnikami. Szkoda jednak, że twórcy bardziej nie rozbudowali tego elementu. Byłoby świetnie, gdybyśmy mogli decydować, w jaki sposób spędzamy czasu po meczu, a także mieli większy wpływ na życie prywatne naszej postaci, niczym w popularnej niegdyś serii New Star Soccer.
Futbol na tak
Esencją tej gry są jednak mecze, które zostały zrealizowane znakomicie. Mechanika rozgrywki opiera się na klasycznych japońskich grach piłkarskich arcade. Spotkania toczą się w szybkim tempie, a sędziowie nie mają przy sobie gwizdków, ani jakichkolwiek kartek i pozwalają absolutnie na wszystko. Wślizgi od tyłu, uderzenia barkiem, a nawet stosowane przez tajlandzkich piłkarzy ciosy Muay Thai są na porządku dziennym. Nikt z poszkodowanych nawet nie pomyśli o tym, aby domagać się odgwizdania faulu.
Twórcom udało się wręcz perfekcyjnie oddać klimat anime, który wprost wylewa się z ekranu. Napastnicy podczas spotkania oddają strzały z połowy boiska, przyzywają mistyczne stworzenia i wpychają interweniujących bramkarzy do bramki, wypalając dziurę w siatce. Pomocnicy przeskakują nad przeciwnikami, obrońcy używają technik ze szkół sztuk walki, a bramkarze akrobatycznie obijają się od słupków i łapią piłki jedną ręką. Jako fan przygód Kapitana Tsubasy byłem zachwycony.
System rozgrywki jest bardzo prosty, ale niesamowicie wciągający. Wszystkie techniki jesteśmy w stanie odpalić za pomocą jednego przycisku. Nie trzeba więc uczyć się skomplikowanych kombinacji, a sukces polega na umiejętnym dryblowaniu, wślizgach i oddawaniu mocnych strzałów w celu zredukowania energii bramkarza rywali. Kiedy bowiem spadnie ona do zera, zdobywamy bramkę. Brzmi prosto? Tak rzeczywiście jest, ale, prawdę mówiąc, bawiłem się o wiele lepiej niż podczas grania w EA FC 26.
Wielkim atutem produkcji jest to, że im bliżej końca spotkania, tym rywalizacja staje się coraz wyraźniej zacięta i szalona. Pod koniec drugiej połowy muzyka zmienia się na bardziej dynamiczną, a zawodnicy budzą w sobie swoje specjalne moce, przez co mogą częściej korzystać z unikalnych technik. Ta faza meczu jest naprawdę widowiska i porywająca. Możemy wtedy bowiem zarówno szybko stracić wypracowanie prowadzenie, jak i odrobić straty, by w ostatniej sekundzie wygrać pozornie przegrany mecz.
Ciekawą nowością w stosunku do poprzedniej części jest możliwość sterowania golkiperem. Jeśli poprawnie ocenimy tor lotu piłki (co nie jest łatwe), możemy zaliczyć idealną interwencję. Jeśli nam się uda, nawet najmocniejszy strzał rywala, zabierze naszemu bramkarzowi minimalną ilość energii. Oczywiście przeciwnicy również mogą bronić nasze strzały, dlatego każdy pojedynek napastnika z golkiperem jest naprawdę emocjonujący i nierzadko towarzyszą mu pełne napięcia rozmowy rodem z anime.
Niewykorzystany potencjał
Produkcja oferuje nam w sumie 22 drużyny, w których znajdziemy ponad 150 zawodników. Czy to dużo? Jeśli chodzi o story mode to tak, z taką liczbą zespołów jest on naprawdę rozbudowany i długi. Zabrakło mi jednak dodatkowych trybów, które wydłużałyby zabawę. Możemy oczywiście zmierzyć się z przyjacielem lub SI w pojedynczym meczu lub rozegrać potyczkę on-line, ale to tyle. Szkoda, że twórcy nie dodali żadnego opcji arcade, w której moglibyśmy sięgnąć po puchar dowolną drużyną.
Najbardziej żałuję jednak, że tryb edycji nie pozwala nam na tworzenie własnych zawodników i drużyn oraz modyfikowanie istniejących piłkarzy. Możemy jedynie wykreować własnego bohatera i na tym koniec. Uważam, że twórcy zaprzepaścili naprawdę ogromną szansę. Gdybyśmy otrzymali edit mode niczym w dawnych odsłonach serii Pro Evolution Soccer i mogli stworzyć własne drużyny, zabawa byłaby nieograniczona. W rzeczywistości wybór został zredukowany jedynie do 22 zespołów.
Nie zmienia to jednak faktu, że każda drużyna została dopieszczona do granic możliwości. Piłkarze dostępnych zespołów charakteryzują się własnymi historiami, wyglądem, a także specjalnymi technikami, stosowanymi podczas meczów. Co więcej, specjalne strzały, kiwki, szarże i bramkarskie interwencje wyglądają znakomicie. Dzięki temu zróżnicowaniu każdą reprezentacją gra się inaczej i aby zwyciężyć, należy dostosować styl gry do jej największych atutów.
Jakby ktoś znów włączył Polonię 1
Oprawa graficzna recenzowanego tytułu jest wyraźnie utrzymana w stylistyce najnowszego remake’u anime, które trafiło na rynek w 2018 roku. Dzięki temu produkcja wręcz idealnie oddaje stylistykę przygód Tsubasy. Postacie poruszają się po boisku niczym w serialu telewizyjnym, a efektowne techniki jeszcze bardziej podkreślają ten wyjątkowy klimat. Technicznie gra prezentuje się bardzo dobrze. Jedyne zastrzeżenie mam tylko do ekranów ładownia, które są zbyt częste i za długie.
Jeśli chodzi o oprawę dźwiękową, to fani, którzy zdecydują się na japoński dubbing, będą zachwyceni. W obsadzie znajdują się bowiem aktorzy, którzy użyczyli bohaterom głosów w najnowszej wersji telewizyjnej. Ich wypowiedzi i boiskowe krzyki brzmią naprawdę emocjonalnie. Do gustu przypadała mi również muzyka, szczególnie kultowy motyw Moete Hero (tak, to czołówka oryginalnego anime z Polonii 1), włączający się w najważniejszych akcjach meczu. Utwór ten naprawdę potrafi zmotywować do odwrócenia losów spotkania, które wydaje się już przegrane.
Miłą niespodzianką jest kinowa polska wersja językowa produkcji. Tłumaczenie na nasz rodzimy język oceniam ogólnie dobrze, aczkolwiek nie przypadła mi do gustu jego zbyt luźna stylistyka. Określenia w stylu „ziomeczki” bardziej pasują mi do bohaterów serialu Blok Ekipa, aniżeli Tsubasy. Oczywiście mam świadomość, że bohaterowie gry to nastolatkowie, którzy prawdopodobnie używaliby tego typu zwrotów. Jednakże ten styl gryzie mi się z patosem obecnym w ich wypowiedziach i zachowaniu.
Chcę zagrać w FIFĘ od Bandai Namco!
Jeśli jesteście miłośnikami piłki nożnej, ale seria EA FC wydaje Wam się zbyt powolna, techniczna i skomplikowana, koniecznie sięgnijcie po Captain Tsubasa 2: World Fighters. Piłkarska produkcja oferuje dynamiczny, żywiołowy i ofensywny model futbolu, który pozwala po prostu cieszyć się rywalizacją. Jeśli FIFA w dalszym ciągu zastanawia się jakiemu studiu powierzyć swoją licencję, powinna zwrócić się do Bandai Namco. Może nie będzie realistycznie, ale za to radośnie, innowacyjnie i z pomysłem.
Jako fan Kapitana Tsubasy bawiłem się naprawdę doskonale i jestem pełen uznania dla twórców tego tytułu. Udało im się bowiem stworzyć produkcję, czerpiącą wszystko to co najlepsze z klasycznych japońskich gier piłkarskich typu arcade. Co więcej, Captain Tsubasa 2: World Fighters idealnie oddaje klimat anime, który wprost wylewa się z ekranu. Gdyby twórcy dodali więcej trybów rozgrywki oraz rozbudowali tryb edycji, otrzymalibyśmy godnego następcę serii Pro Evolution Soccer.
Dziękujemy firmie Cenega za udostępnienie gry do recenzji.
Podsumowanie





Grając w Captain Tsubasa 2: World Fighters uświadomiłem sobie, jak bardzo brakowało mi japońskich gier piłkarskich. Jeśli macie podobne odczucia, koniecznie zagrajcie w tę produkcję.
- News o dogmie — 10 października 2026, 14:10
- Recenzja The Blood of Dawnwalker. Wiedźmin, ale z wampirami? — 31 sierpnia 2026, 17:00
- Recenzja Resonance: A Plague Tale Legacy. Tajemnica Wyspy Minotaura — 26 sierpnia 2026, 18:00
- ANANTA z datą premiery. Chińskie Grand Theft Auto zadebiutuje na początku przyszłego roku — 25 sierpnia 2026, 23:16
- Zagrałam słodką kaczuszką w Dodo Duckie i wiem, że perspektywa ma znaczenie — 25 sierpnia 2026, 13:53







Komentarze
Na razie nie ma żadnych komentarzy. Twój może być pierwszy! ☺️
Dodaj nowy komentarz: