Kiedy w 2019 roku zadebiutowała pierwsza odsłona A Plague Tale, wielu graczy nie kryło zaskoczenia. Na rynku pojawiła się nowa, zupełnie liniowa produkcja, która swoją budową wielu przywodziła na myśl markę The Last of Us. W obu przypadkach główni bohaterowie, nagle musieli stanąć przed wyzwaniem wychowania dziecka i bezwarunkowej opieki nad nim. Uwagę przyciągało także wyjątkowe zagrożenie ze strony tysięcy szczurów, które dosłownie zalewały cały ekran. Wątpliwości budziła więc zapowiedź nowej części, która została pozbawiona nie tylko morderczych gryzoni, ale także emocjonującej relacji łączącej oryginalnych bohaterów.
Resonance: A Plague Tale Legacy nie popycha fabuły tego świata do przodu, a zamiast tego twórcy zdecydowali się cofnąć w czasie, by opowiedzieć historię jednej z postaci, którą mieliśmy już okazję poznać w A Plague Tale: Requiem – Sophii. Choć jest to nowy rozdział i jednocześnie największa pozycja z serii, jej strukturę najlepiej opisuje określenie produkcji jako spin-offa rozszerzającego wątek drugoplanowej postaci. Pozbywając się ikonicznych szczurów, twórcy musieli przygotować nowe mechaniki, które utrzymają uwagę gracza. Sophia jest szkoloną od dziecka wojowniczką, więc naturalnym wyborem było postawienie na rozbudowany model walki. Czy twórcom udało się zaoferować tytuł na tyle świeży, by mógł stać na własnych nogach i być nowym otwarciem dla marki? Zapraszam do recenzji!
Wyspa Minotaura wzywa!
Bohaterkę poznajemy jeszcze jako dziecko, które zostało porwane i uwięzione przez zakonników chcących zbadać jej tajemnicze wizje. Niezwykłe moce Sophii i rysunki, które tworzy, mogą doprowadzić poszukiwaczy do skarbu ukrytego na Wyspie Minotaura. Przez kolejne lata będzie ona widzieć, jak mieszkańcy rodzinnej wioski oraz bliskie jej osoby wyruszają na ekspedycje, zawsze jednak przynosząc straty w ludziach. Do odkrycia sekretów wyspy potrzebny jest klucz, który wpadł w ręce wroga. Dopiero tragiczne wydarzenia sprawią, że po długim czasie oczekiwania Sophia w końcu postawi nogę na przyzywającym ją lądzie.
W podróży towarzyszy jej młoda złodziejka o imieniu Leni, chcąca przygarnąć część odnalezionych skarbów. Już po dopłynięciu na miejsce okazuje się, że dziewczyny będą musiały zmierzyć się z trzema próbami. Tak prezentuje się sam początek tej podzielonej na czternaście rozdziałów opowieści. Szybko wychodzi jednak na jaw, że w tym miejscu grasuje potwór przynoszący śmierć tym, którzy poszukują bogactwa. Losy Sophii okazują się znacznie bardziej rozbudowane, niż mogło się początkowo wydawać. Scenariusz w interesujący sposób adaptuje wydarzenia z mitologii greckiej, a dokładniej mitu o Tezeuszu.
Mam jednak pewien problem z narracją, a właściwie to z przedwczesnym przedstawieniem głównego zagrożenia w Resonance. Ścigające Sophię niebezpieczeństwo zobaczymy jeszcze w pierwszej połowie fabuły, a następnie powraca ono praktycznie w każdym rozdziale, bez istotnych zmian w mechanice. W większości są to sekwencje skradankowe, przez co pod koniec rozgrywki ma się już trochę dość powracającego potwora.
Ostatecznie muszę jednak przyznać, że jestem pozytywnie zaskoczony scenariuszem. To opowieść o stracie – i to nie jednej osoby, lecz właściwie wszystkich bliskich – a także o chęci rozwikłania tajemnicy, która miesza w głowie bohaterki już od najmłodszych lat. Przed premierą obawiałem się, że pozbywając się ikonicznych szczurów, marka straci swoją tożsamość. Widzę jednak, że Asobo chce rozszerzać ten świat o historie kolejnych postaci, i uważam to za bardzo dobrą decyzję.
Światło wskaże drogę
Już od momentu dotarcia na Wyspę Minotaura Sophia ma ze sobą klucz mający otworzyć jej drogę do skarbu. Jest on wykorzystywany jako narzędzie w zagadkach środowiskowych, których w tej odsłonie zdecydowanie nie brakuje. Podobnie jak w przypadku Requiem posiadany przez dziewczynę artefakt działa jako pryzmat odbijający światło. Nic więc dziwnego, że większość wyzwań logicznych opiera się na mechanice sterowania oświetleniem.
Wynika to z mojej osobistej niechęci, ale nigdy nie byłem fanem zagadek z mechaniką odbijania promieni świetlnych za pomocą luster – moje pierwsze chwile z Resonance były zatem dość trudne. Choć nadal uważam, że tytułowi nie zaszkodziłoby wprowadzenie łamigłówek o innej metodzie rozwiązywania, twórcy dobrze argumentują obecny system fabularnie, a cała mechanika wraz z postępem rozwijana jest o nowe elementy. Będziemy także dopasowywać kolorowe wiązki do wskazanych punktów czy nawet niszczyć przeszkody za pomocą strumienia światła.
Zagadek środowiskowych nie brakuje i widać, że deweloperom zależało na stworzeniu prób zmuszających gracza do ruszenia głową. Będziemy więc manipulować oświetleniem na wiele sposobów: odkrywać poszukiwane symbole, tworzyć bezpieczne przejścia czy podążać za śladem ukrytym w ciemnościach. Choć czasem trzeba na chwilę przystanąć i przeanalizować sytuację, raczej trudno jest tutaj utknąć na dłużej. Do ewentualnej pomocy służy nam także notatnik, w którym główna bohaterka na bieżąco zapisuje istotne informacje. Choć nadal nie jest to mój ulubiony typ zagadek, myślę, że poziom trudności czyni je przystępnymi dla każdego, jednocześnie nie szkodząc narracji.
Dość chowania się po kątach
Wielkim problemem, na jaki cierpiały dwie poprzednie części A Plague Tale, był brak realnego systemu walki. Amicia co prawda nie miała kłopotu z eliminowaniem przeciwników, ale jej główna broń – proca – ograniczała starcia do walki w dystansie, nastawiając rozgrywkę głównie na ciche zabójstwa. W przypadku Sophii mamy do czynienia z zupełnie inną sytuacją, na tyle odmienną, że w grze nie zaimplementowano nawet mechaniki cichego eliminowania wrogów z ukrycia. Zawsze bierzemy udział w otwartych potyczkach, najczęściej z kilkoma rywalami jednocześnie.
Walka w Resonance promuje mechanikę parowania. Za pomocą odbić w odpowiednim momencie możemy zbić gardę wroga, co wystawia go na ciosy miecza. Każdy typ przeciwnika ma swoje słabe strony: łuczników musimy najpierw przyciągnąć za pomocą kotwiczki, żołnierzy z tarczą osłabić kopnięciami, a w innym przypadku najpierw należy wykonać cios krytyczny wystawiający wojownika na działanie światła. W porównaniu do poprzednich gier jest to dość zaawansowany system, który, choć premiuje starcia w zwarciu, wymaga odpowiedniej rozwagi. Sophia ma tylko trzy punkty zdrowia, a jedynym sposobem na leczenie się jest pokonywanie kolejnych przeciwników. Bardzo łatwo więc o sytuację, w której wszyscy słabsi wrogowie już nie żyją, a my mając resztki życia, zbieramy bęcki od uzbrojonego po zęby oponenta.
Z pomocą przychodzi jednak wyjątkowo potężny system uników. Zbierając rozrzucone po mapie punkty rezonansu i wydając je na dodatkowe umiejętności (jak np. drugi kopniak, rzut przeciwnikiem czy zapasowa broń miotana), odblokowujemy również kolejny unik z niemal całkowitą odpornością na obrażenia. Ta prosta zdolność sprawia, że z każdego pojedynku można wyjść bez szwanku – nawet w przypadku starcia z bossem. Prawdopodobnie nie takie były intencje twórców, ale to pewnego rodzaju wytrych, pozwalający całkowicie odpuścić sobie parowanie i polegać wyłącznie na odskakiwaniu od wrogiej szabli.
Uciekaj powoli i po cichu
W połowie opowieści powraca również system skradania się, który jest jednak dość wyjątkowy. Nie mamy tutaj do czynienia z przekradaniem się pomiędzy patrolującymi strażnikami, a zamiast tego bezustannie uciekamy przed nadchodzącym niebezpieczeństwem. Poruszając się w standardowym tempie, zostawiamy za sobą ślad, który wzbudza uwagę przeciwnika. Możemy więc albo skradać się, albo biegnąc, kierować się w stronę ciasnych przejść, skakać pomiędzy platformami i szukać źródeł światła, które przynajmniej tymczasowo stają się bezpieczną przystanią.
To właśnie za sprawą tych sekwencji z czasem możemy odczuć pewne znużenie formułą. Myślę, że gdyby przenieść to zagrożenie bliżej końca opowieści, dłużej zachowałby on swoją świeżość, Tymczasem już w okolicach dwunastego rozdziału miałem dość i zacząłem wyczekiwać napisów końcowych. Być może taki właśnie był cel, aby odczuwać zmęczenie razem z Sophią, ale nie sądzę, by pozytywnie wpłynęło to na mój odbiór produkcji. Tym bardziej że, podobnie jak w poprzednich odsłonach, punkty kontrolne są momentami rozstawione zbyt rzadko, przez co podczas bardziej intensywnych momentów niepotrzebnie musimy powtarzać te same fragmenty rozgrywki.
Podróż do antycznej Grecji
Jeśli wskazać jeden element, o który byłem spokojny już od momentu zapowiedzi, to bez wątpienia jest to oprawa audiowizualna. Gry Asobo Studio od lat robią ogromne wrażenie pod względem grafiki. Czy to w Microsoft Flight Simulator, czy w serii A Plague Tale. Biorąc pod uwagę budżet gier AA, tym bardziej imponuje, jak doskonale może wyglądać Resonance. Modele postaci są niezwykle szczegółowe i bez problemu mogą rywalizować z czołówką tytułów obecnej generacji sprzętowej.
Świetnie prezentuje się otoczenie, które wprost emanuje greckim, śródziemnomorskim klimatem. Ruiny antycznej cywilizacji pełne są detali i świetnie uatrakcyjniają Wyspę Minotaura, nadając jej wiarygodnego, historyczno-kulturowego zaczepienia. Wyróżnić chciałbym także oświetlenie, które w tym przypadku jest również istotnym elementem rozgrywki. Po zmroku, kiedy potwór wychodzi na zewnątrz, otoczenie nadal wygląda naprawdę dobrze, między innymi dzięki elementom cząsteczkowym towarzyszącym atakom przeciwnika.
Za ścieżkę dźwiękową odpowiada Olivier Deriviere, którego już kilkukrotnie miałem okazję chwalić za wyjątkowo klimatyczną muzykę, perfekcyjnie dopasowaną do każdego tytułu. Poprzednio przy okazji South of Midnight uchwycił on oryginalność Głębokiego Południa Stanów Zjednoczonych. Tym razem równie trudno byłoby mi znaleźć jakikolwiek powód do narzekań. Prawie półtoragodzinny album to świetna i mistyczna oprawa dźwiękowa, wyróżniająca się mocnym kobiecym wokalem i chóralnym brzmieniem. Podczas rozgrywki wielokrotnie musiałem przystanąć na moment i wsłuchać się w utwory budujące klimat każdej sceny. Otrzymałem wszystko, czego oczekiwałem i znacznie więcej!
Leni, gdzie ty jesteś?
Technicznie wersja recenzencka cierpi na kilka istotnych problemów, które mogą – choć nie muszą – zostać załatane w premierowej aktualizacji. Standardowo otrzymujemy dwa tryby wyświetlania: jakość i wydajność. W tym drugim możemy liczyć na 60 klatek na sekundę, ale odbywa się to kosztem rozdzielczości, co jest bardzo widoczne. Nawet na PlayStation 5 Pro, choć włączenie PSSR znacząco poprawia sytuację. To i tak krok naprzód w porównaniu do Requiem, które mocno oberwało przez brak trybu 60 FPS-ów w dniu premiery.
Znalazło się jednak kilka bardziej istotnych błędów, które momentami potrafią psuć zabawę. Kilkukrotnie zdarzyło mi się, że skrypty nie zostały poprawnie uruchomione albo towarzyszka Sophii zniknęła z pola widzenia, przez co zagadki nie dało się ukończyć. Przez kilka minut krążyłem po mapie, zastanawiając się, co zrobić, aż ostatecznie wczytałem ostatni punkt kontrolny. Przy kolejnej próbie wszystko wracało do normy.
Szczególnie na początku gry dialogi bywały niedopasowane do ruchu ust postaci. Momentami przy bardziej intensywnych starciach lub scenach ucieczki wyczuwalne stawały się także spadki płynności. O ile oprawa graficzna wygląda naprawdę świetnie, o tyle niektóre animacje widocznie odstają od reszty, ze szczególnym wskazaniem dziwacznego schodzenia po schodach.
Podsumowanie
Resonance: A Plague Tale Legacy udowadnia, że marka może rozwijać się również bez ikonicznych szczurów. Sophia, czyli drugoplanowa bohaterka z Requiem doczekała się własnego, rozbudowanego wątku, który zdecydowanie potrafi zaskoczyć. Twórcom w bardzo interesujący sposób udało się wykorzystać grecką mitologię i zaprezentować ją w świeży, idealnie dopasowany do średniowiecznego świata sposób. Główny przeciwnik został jednak przedstawiony zbyt wcześnie, przez co jego obecność pod koniec historii staje się nieco męcząca.
To największa i najbardziej rozbudowana odsłona serii, której ukończenie może zająć od czternastu do nawet dwudziestu godzin rozgrywki. Świetnie wykorzystano motyw tajemniczej, antycznej wyspy co umożliwiło wprowadzenie wielu zagadek środowiskowych, choć w większości opartych na znanym schemacie odbijania światła. Znaczącą nowością jest również pełnoprawny system walki, dzięki czemu w końcu nie jesteśmy zmuszani do ciągłego ukrywania się przed wrogami. To piękna i zaskakująca podróż po tajemniczej Wyspie Minotaura. Nieważne czy w przyszłości seria A Plague Tale zabierze nas na kolejną wyprawę z Amicią, Sophią, czy z kimś zupełnie nowym w roli głównej – już teraz wiem, że czekam na więcej!
Dziękujemy firmie Focus Entertainment za udostępnienie gry do recenzji.
Podsumowanie





Resonance udowadnia, że seria A Plague Tale ma przed sobą jeszcze długą przyszłość. Tytuł wprowadza nowości, jakich gracze oczekiwali. To największa i najlepsza odsłona!
- Resonance: A Plague Tale Legacy z symbolicznym wynikiem na start — 28 sierpnia 2026, 09:30
- News o dogmie — 10 października 2026, 14:10
- Recenzja Captain Tsubasa 2: World Fighters. Piłka jest okrągła, a na końcu i tak wygrywają... Japończycy! — 26 sierpnia 2026, 17:00
- Zagrałam słodką kaczuszką w Dodo Duckie i wiem, że perspektywa ma znaczenie — 25 sierpnia 2026, 13:53
- Recenzja SteelSeries Arctis GameBuds. Małe słuchawki, w których tkwi wielka moc — 23 sierpnia 2026, 14:04


Komentarze
Na razie nie ma żadnych komentarzy. Twój może być pierwszy! ☺️
Dodaj nowy komentarz: