Ukończyłem Gothic Remake. Bawiłem się wspaniale, chociaż jedna rzecz po dwudziestu pięciu latach pozostała niezmienna — to dalej przygoda nieco drewniana, a jednak emanująca tak potężnym klimatem, że nie mogłem się od niej oderwać. Chociaż twórcom nie udało uniknąć się błędów, to po maratonie, jaki spędziłem z remakiem, uważam go za godny powrót jednej z moich ulubionych serii, dzięki któremu Górnicza Dolina stała się miejscem nie tylko intrygującym i nieprzyjaznym, ale też nad wyraz pięknym.
Rozdział 1: Witamy w kolonii
Historia Gothic 1 Remake raz jeszcze zabiera nas do okrążonej magiczną barierą, Górniczej Doliny, pełniącej rolę kolonii karnej, do której Król Rhobar II zsyła przestępców w jednym celu — aby wydobywali magiczną rudę, niezbędną do produkcji broni zdolnej dać odpór zagrożeniu ze strony orków. Występków skutkujących zesłaniem dopuścił się także nasz bohater, który przed przerzuceniem na drugą stronę bariery dostaje nietypowe zlecenie — musimy dostarczyć list do przywódcy magów ognia, którzy przebywają w sercu koloni. Szybko okazuje się, że zdawałoby się proste, kurierskie zlecenie, wymagać będzie od nas sprytu, siły i nieugiętości, niezbędnych do przetrwania w surowym, nieprzyjaznym świecie rządzonym przez trzy rywalizujące ze sobą obozy pełne wszelkiej maści kryminalistów.
Zapewne znakomita część odbiorców Gothic 1 Remake doskonale zna tę opowieść, ale postaram się uniknąć spoilerów, aby ci, dla których będzie to pierwszy kontakt z serią, mogli przeżyć ją na własnych zasadach. Fabularnie remake jest równie wciągający co oryginał, a dodane lub przebudowane przez Alkimia Interactive wątki trzymają poziom zawartości stworzonej przez Piranha Bytes. Gothic doskonale oddaje klimat nieprzyjaznego środowiska, w którym samo przeżycie zdaje się początkowo wyzwaniem ponad nasz siły. Jednocześnie dużo tutaj humoru, a wydarzenia czy skutki naszych decyzji, potrafią zaskoczyć.
Wiek materiału źródłowego widać niestety nader często w konstrukcji zadań. Jest do odczuwalne zwłaszcza w przypadku skupienia się na wątku głównym, w którym polegające na zebraniu po raz kolejny kilku przedmiotów zlecenia, sprawiają wrażenie lekko odstawać od współczesnych standardów. Odniosłem jednak wrażenie, że tym razem historia wyczynów, jakich Bezimienny dopuścił się pod barierą, przedstawiona została w znacznie bardziej przystępny sposób. Zmiany w strukturze fabuły poprawiły nieco tempo, a ikoniczne ekrany otwierające kolejne rozdziały przygody, nie przerywają już zabawy. Doczekaliśmy się także szeregu dopracowanych przerywników filmowych oraz odpowiedzi na pytania, które od lat rozpalały dyskusje wśród gothickowej społeczności. Jak sądzicie, wiedział?
Jeżeli będzie to Wasza pierwsza styczność z tym uniwersum, to zaskoczeniem może być praktycznie brak wizualnych podpowiedzi co do celów naszych zadań. Cieszę się, że Remake dalej szanuje inteligencję gracza i oczekuje od nas czytania ze zrozumieniem oraz samodzielnego łączenia faktów. Dziennik zadań bywa bardzo pomocny, ale zazwyczaj znajdziemy w nim jedynie wskazówki lub krótkie streszczenie rozmowy ze zleceniodawcą. To świetne rozwiązanie, dzięki któremu możemy samodzielnie odkrywać ten świat, a jednocześnie nie musimy prowadzić własnego arkusza niczym w Elden Ring.
Rozdział 2: Nowa jakość drewna
Ponieważ zabawa w Gothicu to mnóstwo biegania i jeszcze więcej walki, to właśnie od tych, wywołujących wiele przedpremierowych dyskusji mechanik, zacznijmy rozmowę o rozgrywce. Sterowanie Bezimiennym mocno kojarzy mi się z Geraltem z trzeciego Wiedźmina. Bohater porusza się nieco jak odrobinę ociężały czołg, któremu chwilę zajmuje ruszenie z miejsca czy wejście bądź wyjście ze sprintu, który teraz dostępny jest od początku i bez żadnych ograniczeń. Jednocześnie model sterowania jest na tyle responsywny, że nie miałem nigdy problemów, aby wskoczyć w dokładnie to miejsce, w które chciałem.
Nasz protagonista zręcznie chwyta się krawędzi, na które łatwo możemy się podciągnąć, a po odblokowaniu odpowiedniej zdolności jest nawet w stanie wspinać się po odpowiednio oznaczonych, pionowych ścianach. Wspinaczka nie wywraca rozgrywki do góry nogami. Stanowi raczej niewielki dodatek, dzięki któremu odnajdziemy nowe skarby lub skrócimy podróż, korzystając z alternatywnych ścieżek. Działa to fajnie i dobrze komponuje się z resztą rozgrywki.
Jeżeli śledziliście materiały przedpremierowe, to spodziewacie się zapewne obecności nurkowania, które doczekało się nawet osobnej, możliwej do rozwinięcia zdolności. Chociaż woda w rimejku prezentuje się bardzo dobrze, to nurkowanie w niej było na tyle powolne, że nie miałem ochoty próbować go więcej, niż było to absolutnie niezbędne. W kwestii poruszania warto też odnotować, że wszystkie drabiny w grze działają i nie doświadczyłem żadnych z nimi żadnych problemów. Tak oto jeden z największych wrogów speedrunnowania Gothica przeszedł do lamusa.
Walka to mechanika, która doczekała się zmian na tyle dużych, że mówimy tu o kompletnie nowym systemie, mającym niewiele wspólnego z oryginałem. Przede wszystkim, na początku bohater jest absolutnym zerem w machaniu jakimkolwiek orężem, a pojedyncze ciosy, blok i powolny odskok, są wszystkim, na co go stać. Kolejne stopnie wtajemniczenia, które poznać możemy od rozsianych w świecie nauczycieli, pozwalają nam nie tylko atakować szybciej, ale też wykonywać zabójcze kombinacje.
System walki cierpi nieco ze względu na drobne braki w responsywności i hit boxach, ale już teraz potrafi sprawić dużo frajdy. Postać potrafi atakować w czterech kierunkach, a odpowiednie kombinacje ataków mogą zakończyć się, na przykład, powaleniem wroga. Do tego wyprowadzony w odpowiednim momencie blok, pozwala sparować nadchodzący cios i wyprowadzić oponenta z równowagi, a nawet sprzedać mu solidnego kopniaka.
Owszem, przez pierwsze godziny bywa ciężko, bo bohater nie tylko walczy ślamazarnie, ale też byle ścierwojad potrafi poskładać go na dwa, trzy uderzenia. Niemniej, animacje da się wyczuć i tak jak obiecywali twórcy, nawet bez rozwijania umiejętności związanych z walką, można uporać się z wymagającymi przeciwnikami. Oczywiście będzie to szalenie trudne, ale jest możliwe.
Osobiście radzę jednak w panowanie nad bronią zainwestować, ponieważ mistrzowskie jej opanowanie pozwala na istny balet podczas starć. Pojedynki dawały mi mnóstwo frajdy i właściwie przez cały czas czułem, że gra traktuje mnie sprawiedliwie, a ewentualne porażki wynikały z błędnych decyzji na polu walki. Nieco oszukany czułem się jedynie podczas starcia z finałowym bossem, który moją wyposażoną w najlepszy dostępny w grze ekwipunek postać, pozbawiał życia jednym atakiem. Wymagało to kilku powtórzeń, ale model sterowania pozwolił mi nawet na uporanie się z takim, wydawałoby się, przegiętym wrogiem.
Walka w Gothic to nie tylko machanie cepem, bo dostępny jest także całkiem przyjemny model strzelania z łuku, a także znacznie rozbudowana względem oryginału magia. Spędziłem kilka początkowych godzin jako Robin Hood i podobało mi się na tyle, że początkowe plany ze skupionego na sile buildu musiały ulec lekkiej modyfikacji, na rzecz hybrydowego pana złotej rączki.
Mimo że mój Bezimienny skupiał się raczej na walce w zwarciu, Remake pozwolił mi zasmakować magii bez potrzeby wstępowania do skupionej na niej gildii. Pierwszą runę zdobyć możemy niedługo po odwiedzeniu Starego Obozu. Zasób many, z jakim startujemy, jest niewielki, ale kilka ognistych strzał, na jakie pozwalał mi w trakcie bitwy, umożliwiło mi pokonanie kilku gagatków będących wtedy ponad moje siły. Bez poświęcania punktów nauki na poznawanie kolejnych kręgów magicznych, czarować możemy, wykorzystując zwoje. Zarówno inkantacje, jak i efekty zaklęć, działają na tyle fajnie, że to właśnie wokół magii planuję skupić kolejne podejście.
Obok mechaniki kowalstwa, alchemii oraz wytwarzania magicznych zwojów, remake wprowadza bardzo udany system modyfikacji frakcyjnych pancerzy. Gdy już uda nam się dołączyć w szeregi jednego z obozów, otrzymamy naszą pierwszą zbroję, która stanowi zaledwie podstawę do tego, co faktycznie możemy z niej wycisnąć. Wybierać możemy z sześciu wpływających na wygląd i statystyki modyfikacji odpowiednio dla tułowia, pasa oraz nóg. Pomysł ten świetnie sprawdza się w praktyce, a zestawy, jakie pozwala nam stworzyć, wyglądają naprawdę bardzo dobrze. Mój pancerz strażnika stał się dzięki temu niemal repliką wiedźmińskiej zbroi Wilka.
W grach z serii Gothic wielkie znaczenie miały zawsze zdolności złodziejskie i nie inaczej jest w rimejku. Skradać się i otwierać zamki możemy od samego początku, zaś odpowiedni nauczyciele pozwolą nam rozwinąć nasze złodziejskie zdolności, a także przekazać zupełnie nowe, jak kradzież kieszonkowa.
Aspekt ślusarski tych wybryków może jednak okazać się dla wielu bardzo niestrawny, ponieważ zaproponowana przez Alkimia Interactive, towarzysząca otwieraniu zamków minigra, zdaje się przesadnie czasochłonna. O ile sam pomysł jest naprawdę fajny, tak zamykanie często kompletnie zbędnych śmieci za tak przesadnie skomplikowaną minigierką, jest moim zdaniem nie najlepszym pomysłem. Chociaż mój syndrom zbieracza i tak nakazywał mi otwierać każdą napotkaną skrzynię, to nie miałem z tego tyle frajdy co w oryginale.
Gothic to nie tylko podróż od zera do bohatera ale też nieodłączne zbieranie wszystkiego co wpadnie nam w ręce. Menu inwentarza nie należało do najwygodniejszych w części pierwszej, ale Remake wprowadza nieco niezbędnych usprawnień. Zarządzanie naszym ekwipunkiem jest przez większość czasu proste i wygodne, ale najwięksi zbieracze mogą narzekać na brak opcji sortowania przedmiotów po cenie czy zadawanych obrażeniach. W wersji recenzenckiej dostępne były jedynie zależne od typu przedmiotu zakładki. Z rzeczy dobrych, interfejs działał bardzo responsywnie do ostatniej minuty finałowego rozdziału, więc możecie śmiało upychać po kieszeniach cokolwiek gra Wam podsunie. Nieźle wykonano także glosariusz, w którym na bieżąco pojawia się wiele istotnych informacji.
Rozdział 3: Obóz pięknych mężczyzn
Alkimia Interactive wykonała fenomenalną robotę w kwestii wizualnego odświeżenia górniczej doliny. Już w ciągu kilku pierwszych minut zabawy, po ujrzeniu majestatu przepastnego świata pod barierą, byłem pod olbrzymim wrażeniem pracy deweloperów. Trudno mi wskazać na coś, co prezentowałoby się tutaj brzydko. Każda kolejna, odwiedzana przeze mnie lokacja, łączyła w sobie układ przypominający wszystkie piękne chwile, które spędziłem z oryginałem, a jednocześnie pokazywała siłę współczesnych silników graficznych, budząc uznanie skalą oraz ilością detali.
Byłem pod równie wielkim wrażeniem tego, jak fantastycznie udało się twórcom przedstawić zarówno stary, jak i nowy obóz. Jednakże to wizyta w obozie bractwa wryła mi się w pamięć najbardziej. Gdy trafiłem tam po raz pierwszy, dookoła rządziła noc, a ja wkraczałem w nieznany, wypełniony światłem z magicznej rudy świat, który równie dobrze mógłby robić za lokację kolejnego Resident Evil. Klimat wręcz wylewał się z ekranu.
Przy całej wspaniałości oprawy graficznej nie mogę jednak nie wspomnieć o jednym, wielkim problemie jaki miałem z nią przez praktycznie cały czas. Jest ona w niesamowitym wręcz stopniu nieczytelna. Dostrzeżenie wrogów, możliwych do zebrania roślin czy przedmiotów, to wyzwanie niemal równie wysokie co starcia z orkami. Problem ten jest widoczny zwłaszcza w lasach i na bagnach, gdzie lokalna fauna i flora doskonale wtapiają się w tło.
Rozdział 4: In Extremo
W tym jak przyjemnie zwiedzało mi się mapę Gothic 1 Remake, wielką zasługę ma wspaniała ścieżka dźwiękowa. Muzyka stanowi doskonałe uzupełnienie zwiedzanych krajobrazów, chociaż w drugiej połowie gry czułem już lekkie znużenie ciągle tymi samymi kawałkami odgrywanymi na przypisanych do nich obszarach. Przeszkadzało mi też odrobinę to, że przy zmianie lokacji brakuje bardziej organicznych przejść między utworami. Wystarczy kilka kroków i muzyka potrafi zmienić się diametralnie.
Na pochwałę zasługują też dźwięki tła, które dodają życia wszelkim lasom i osadom górniczej doliny. Nawet gdy na naszej drodze brak przeciwników, to nie mamy wrażenia, że dookoła nas znajduje się totalna pustka.
Mówiąc o warstwie audio, nie sposób nie wspomnieć o pełnej polskiej wersji językowej Gothic 1 Remake. Dubbing oryginału zaskarbił sobie istną nieśmiertelność wśród polskich graczy, więc osoby odpowiedzialne za polonizację Rimejku musiały zmierzyć się z naprawdę wysokimi oczekiwaniami. Niestety po ukończeniu gry nie mogę stwierdzić, że udało im się ani przebić klasycznego goticzka, ani przynajmniej mu dorównać. Może ocenę zaślepia mi nostalgia, a może autorzy przesadnie hajpowali to, co udało im się osiągnąć, ale czułem się nieco rozczarowany.
Główny bohater przemawia tym samym, dobrze znanym głosem, ale mam wrażenie, że dosłownie każda wypowiadana przez niego kwestia brzmi nie tylko gorzej niż kiedyś, ale wręcz po prostu źle. Nie wiem, czy to kwestia aktora czy ktoś kazał mu grać w ten sposób, ale polski dubbing bezimiennego jest w rimejku dosyć mierny.
Lepiej ma się natomiast sprawa z resztą gromadki spod bariery. Większość obsady wykonała masę bardzo solidnej roboty, dzięki czemu przez większość czasu nie miałem ochoty przewijać dialogów. Na wyróżnienie zasłużył sobie fenomenalny Xardas, którego mógłbym słuchać godzinami.
Rozdział 5: Potrawka z chrząszcza
Warstwa techniczna Gothic Remake budziła prawdopodobnie największy niepokój wśród czekających na premierę graczy. Moi drodzy, nie lękajcie się, bo wielkie odświeżenie przygód spod bariery nie jest jedną wielką niedoróbką, której wielu się spodziewało.
Patrząc od strony optymalizacji, mógłbym wręcz powiedzieć, że jest bardzo dobrze. Gra uruchomiła mi się domyślnie na prawie maksymalnych ustawieniach, które pozwoliły mi na komfortową zabawę w trzycyfrowym klatkażu. Niesamowite jest to, że liczba wyświetlanych klatek była bardzo stabilna bez względu na to co działo się na ekranie. Nie miałem sytuacji nagłej zadyszki spowodowanej zwiększoną liczbą postaci czy obiektów.
Skoro pochwały mamy już za sobą, to pora ponarzekać, bo mimo wszystko widać, że deweloperom dobrze zrobiłoby jeszcze kilka miesięcy na wypolerowanie całości. Problemy ze skryptami dalej się zdarzają, chociaż nie rujnują one doświadczenia. Największe wpadki, które mnie spotkały to jedna z eskortowanych postaci, która nagle zniknęła z trasy i teleportowała się do miejsca startowego, będąc, co gorsza, pozbawioną linii dialogowych odpowiedzialnych za rozpoczęcie eskorty. Spotkałem się też ze znamym z wcześniejszych pokazów bugiem, przez który cały obóz zaczął nagle narzekać, że znęcam się nad jego mieszkańcami, a niektórzy NPC chcieli mnie atakować, bo tak. Doświadczyłem także kilku błędów w polskiej wersji językowej. Trafiały się pojedyncze napisy i dialogi po angielsku oraz brakująca synchronizacja ust postaci z wypowiadanym tekstem.
Podczas zabawy spodziewajcie się także wizyt na pulpicie, chociaż nawet one nie były wyjątkowo irytujące. Pierwsza spotkała mnie podczas długiej, ośmiogodzinnej sesji w okolicach czwartego rozdziału. Kolejne pięć zaliczyłem natomiast zaraz po załadowaniu gry w końcowych rozdziałach, więc bardzo prawdopodobne, że zanim tam dotrzecie, twórcy zdążą się już z tym problemem uporać.
Na osłodę dodam, że skryptowe hokus-pokus przydarzyło mi się tylko w pierwszym rozdziale, a zadania główne nigdy na tego typu problemy nie cierpiały, więc nie musiałem specjalnie wczytywać poprzedniego sejwa, chociaż szybki zapis, dla pewności, wciskałem i tak niezwykle często.
Rozdział 6: Zbudził się!
Gothic 1 Remake to fantastyczne odświeżenie klasycznej przygody, która na stałe zapisała się w sercach milionów graczy. Jasne, jest na co narzekać i spodziewam się, że fanów Gothica może on podzielić. Jedni utyskiwać będą na przesadną wierność oryginałowi, a inni na niepotrzebne zmiany. Mnie natomiast, osobie, która świetnie bawiła się w oryginalnym Gothicu, Remake dostarczył mnóstwo fenomenalnej zabawy. Odkrywanie Górniczej Doliny na nowo okazało się wspaniałym doświadczeniem, a techniczne niedoróbki, chociaż obecne, nie zdołały tego zepsuć.
Czy chciałbym, żeby Gothic Remake był jeszcze lepszy? Pewnie, że tak. Na szczęście jednak okazał się być na tyle dobry, że mam naprawdę wielką nadzieję zobaczyć remake kolejnej części, ponieważ deweloperzy z Alkimia Interactive przekonali mnie, że są w stanie podołać zadaniu. Gdy słuchacie tej recenzji zapewne gram od nowa, tym razem dołączając do innego obozu, więc nie pozostaje mi nic innego, jak polecić Wam wizytę w pięknej jak nigdy wcześniej, Górniczej Dolinie.
Za udostępnienie gry do recenzji dziękujemy firmie Plaion Poland.
Podsumowanie





Gothic 1 Remake to nie tylko nostalgiczna podróż dla fanów, ale też niezwykle udany wstęp do tego uniwersum dla nowych graczy
- Gothic Classic debiutuje na PS5 i Xbox. Wersja z poprawionym sterowaniem nadal omija PC — 10 sierpnia 2026, 12:17
- Pierwszy dodatek do REANIMAL już dostępny! Nowy rozdział w wojennym klimacie — 8 sierpnia 2026, 09:00
- Podsumowanie miesiąca. W co graliśmy w czerwcu? — 15 lipca 2026, 12:00
- Gothic Remake z kolejną aktualizacją 1.0.3 na wszystkich platformach — 3 lipca 2026, 07:00
- Gothic 1 Remake z ważną łatką 1.0.2 — 23 czerwca 2026, 19:05

Komentarze
Na razie nie ma żadnych komentarzy. Twój może być pierwszy! ☺️
Dodaj nowy komentarz: