Recenzja

Recenzja Satisfactory 1.2 na konsole. Stepujący graczu, wciągnęło mnie! POMOCY!

Nie grajcie w to cholerstwo, bo jak raz zagracie, to nie można odpuścić.

Satisfactory osiągnęło na pecetach I konsolach spory sukces. Niepozorna gra o budowaniu i projektowaniu produkcji na planetach szybko okazała się być tym, czego rynek potrzebował, a i przez niektórych ochrzczono ją mianem „Factorio w 3D”, co tylko dodało jej więcej fanów.

Teraz za sprawą kolosalnej aktualizacji 1.2 producent gry zaprosił nas do sprawdzenia tego tytułu na konsolach właśnie. Muszę przyznać, że nigdy w Satisfactory nie grałem, a w Factorio mam chyba ze 3 godziny, mimomimo że uwielbiam gry ekonomiczne — po prostu nie miałem kiedy grać. Czy Satisfactory będzie umiało mu dorównać? Sprawdźmy!

Ilość jest jakością samą w sobie!

Po odpaleniu rozgrywki niemal zawsze co robię pierwsze w grach, to sprawdzam… czy działa mysz i klawiatura. Na PlayStation 5 bowiem obsługa tychże peryferiów jest już od dawna, więc to dobry test, czy producent dba o swoją grę. Z przyjemnością stwierdzam, że jak najbardziej mysz i klawiatura działa i możecie tak prowadzić zabawę. Ja jednak wybrałem pada, by przetestować zaproponowany przez producenta układ. Wybrałem nową grę, na razie normalny poziom trudności na start i Wio!

Wylądowałem na bliżej nieokreślonej w kosmosie planecie MASSAGE-2(A-B)b (żart zamierzony hehe) — moje pierwsze zadanie — zbudować bardzo podstawową placówkę i zacząć wydobywa surowce na naszym globie. Gra dobrze tłumaczy podstawy i oferuje całkiem solidny samouczek. W żadnym momencie nie czułem się przytłoczony i o to właśnie chodziło… szczególnie biorąc uwagę to, co dopiero miało nadejść.

Ale do tego jeszcze dojdziemy. Zacząłem od przenośnych wiertnic i zbierania krzewów oraz drewna. Szybko zbudowałem podstawowe schronienie i do gry mogła wejść automatyzacja. Zbudowałem automatyczne wiertnice napędzane biogeneratorem (spalałem drewno), a wszystko połączyłem taśmociągami.

W tym momencie zauważyłem, że w grze znajduje się 9 „poziomów” rozwoju. Ja to wszystko zrobiłem na pierwszym. Co kryje reszta? Od razu zauważyłem, że będzie grubo, więc od razu zaprosiłem do zabawy kolegę Marcina. Czas pokaże, że to będzie dobra decyzja.

Ludzie, nie grajcie w to, bo to za bardzo wciąga

Tytuł chyba mówi sam za siebie, ale jeśli mi nie wierzycie, to powiem jedno — ostrzegałem. Ta gra wciąga jak bagno. Po przejściu samouczka otworzą się przed wami spore możliwości i tytuł nałoży na was też sporo różnych celów. Na początku wydadzą Wam się niewykonalne, ale błyskawicznie okaże się, że sprytnie kombinując, da się wszystko wykonać z łatwością!

Satisfactory jest przy tym doprawdy kolosalne. Naszym zadaniem będzie zaprojektowanie i zbudowanie windy kosmicznej. W tym celu kolejno będą nam udostępniane coraz bardziej zaawansowane technologie. Błyskawicznie złapiecie się na tym, że po pracy będziecie myśleć, jakby tu zaprojektować taśmociąg, czy dołożyć prądu. Wiecie dlaczego? Bo tytuł wcale nie jest taki łatwy.

Projektując i budując fabryki musicie nierzadko dobrze wyliczyć zużycie energii i surowców, by wszystko szło sprawnie. Pozostaje też aspekt eksploracyjny i wybieranie się na wyprawy z których przynosicie materiały do ulepszeń, artefakty, a także przeglądacie teren zaznaczając kolejne źródła surowców. Lokalna Fauna i Flora naturanie będzie Wam w tym przeszkadzać, a zaprojektowanie broni w postaci wyrzutni prętów, czy bardziej zaawansowanego — karabinu automatycznego spędzi Wam sporo snu z powiek.

Prawie jak Civilization

W pewnym momencie poczułem się trochę jak w Cywilizacji. Od epoki palenia drewna, po węgiel, ropę, a na końcu, energię atomową. Satisfactory stawia przed nami sporo wymagających celów, ale bardzo pochwalić trzeba fakt, że przy tym nie przytłacza, jak inne gry podobnych gatunków. Tytuł delikatnie dawkuje nam kolejne technologie i budowle, a odkrycie każdej nowej to autentyczna radość i ciekawość, co też nowego w tytule zastaniemy.

Zaczynamy od gołodupca, a później będziemy latali dronami, jetpackiem, czy prowadzili szybkie samochody. Można nawet zbudować funkcjonalną kolej i to wcale nie jest takie łatwe, bo każdy przystanek trzeba odpowiednio zaplanować, a odbiór towarów zautomatyzować. Jak już nam się to uda, to dobrze zaprojektowana kolej potrafi transportować horrendalne ilości surowców błyskawicznie po całej planecie. Aż banan pojawia się na twarzy!

To po prostu autentyczna radość nie tylko z tworzenia, ale i z automatyzacji i tego przyznam brakowało mi w innych builderach, jak na przykład Minecraft. Można tam zbudować całe mnóstwo pięknych rzeczy… tylko co z tego, jak trzeba to robić ręcznie i jest to cholernie czasochłonne. Na tyle, że satysfakcję przyćmiewa nierzadko znużenie syzyfową pracą.

W Satisfactory jest inaczej. Każda budowla i każde kolejne ulepszenie wyraźnie poprawia naszą sytuacje i daje nowe możliwości. Na początku będziemy wytwarzać metalowe płyty i przetapiać sztabki ręcznie. Po kilku godzinach możemy mieć gigantyczny zautomatyzowany piec połączony z automatami tworzącymi metalowe płyty, pręty i inne materiały, dzięki czemu my możemy skupić się na budowie i eksploracji. Niemal każdy budynek jest przydatny, każde ulepszenie to spore ułatwienie, aż chce się przeć dalej!

Powinni tego zabronić

Pamiętacie mojego kolegę Marcina, którego zaprosiłem do gry? Teraz wypytuje mnie, kiedy będę grał, a w czasie pracy na komunikatorze dyskutujemy w jaki sposób zaprojektować pompowanie wody i przetapianie aluminium, gdy tylko wrócimy z pracy do domu. To właśnie tak cholernie wciąga!

Wciągałoby jeszcze bardziej, gdyby nie dwa minusy, i to wcale niemałe. Nie chodzi o grafikę, czy sterowanie, tutaj wszystko jest w porządku — chodzi o BUGI. Nie wiem jak gra działała przed aktualizacją 1.2, ale po niej niestety jest dość mocno zabugowana. Wielokrotnie już po oficjalnym patchu zdarzaly się crashe, dziwne rozłączenia, zablokowane sterowanie, znikające budynki (!) magicznie pojawiające się po ponownym podłączeniu, a to tylko początek.

Nierzadko gra buguje się nawet w menu głównym. Niestety bugów jest sporo. Niektóre udało się już poprawić za pomocą kolejnej aktualizacji, która właśnie wleciała na serwery, ale jest ich jeszcze sporo. Czy to przeszkadza? Jak cholera. Czy nie uniemożliwia grę? Nie, ale po prostu wkurza. Niemniej gra tak cholernie wciąga, że się to przełyka, choć gorzka to pigułka.

Druga kwestia, to niewielka różnorodność występujących w grze zwierząt. Materiałów i surowców mamy całe mnóstwo, a maszkar próbujących nas zjeść jest jedynie kilka na krzyż. Fakt, występując w różnych wersjach, ale widać, że to po prostu kopiuj wklej kilku modeli na krzyż. Ten aspekt trzeba będzie na pewno dopracować, by eksploracja była przyjemniejsza.

Sterowanie i Grafika

Jeśli natomiast chodzi o wspomniane już sterowanie, tutaj jest generalnie nieźle. Układ jest poprawny i całkiem intuicyjny. Problem może stanowić jedynie mechanizm budowania, który jest jakoś strasznie czuły i budynki strasznie nam podczas stawiania „latają” po mapie. Niemniej można to poprawić w opcjach. Dzięki temu, że producent zapewnił także obsługę myszy i klawiatury, to grać możecie zupełnie tak jak na pececie, jeśli sobie tego życzycie (a przy obecnych cenach PC, to kusząca propozycja).

Graficznie jest solidnie. Obawiałem się niskiej rozdzielczości, ale niepotrzebnie. Zabawę prowadziłem na konsoli PlayStation 5 Pro i do dyspozycji mamy trzy tryby:

  • Grafika: Maksymalna rozdzielczość, 30 FPS
  • Balans: Wysoka rozdzielczość, 40 FPS
  • Wydajność: „Niższa” rozdzielczość, 60 FPS

W praktyce sprawdziłem działanie wszystkich trzech i szczerze mówiąc nie widzę wielkiej różnicy w rozdzielczości pomiędzy nimi. Możliwe, że to przez fakt, że posiadam PlayStation 5 Pro, a nie bazową wersję konsoli, ale nawet w trybie 60 FPS rozdzielczość jest wysoka, a obraz jest ostry.
Chrupnięcia, jeśli się zdarzają, to rzadko i z reguły podczas dołączania nowego gracza przy rozgrywce sieciowej, albo przy dużych efektach cząsteczkowych. Gra działa całkiem sprawnie i wygląda ładnie. Więcej tytułowi takiego gatunku z pewnością nie potrzeba.

Podsumowanie

Satisfactory to dla mnie spore zaskoczenie. Spodziewałem się, że gra będzie wciągająca, ale nie, że aż tak! Początkowe godziny rozgrywki wystarczają by złapać bakcyla, a później… jest tylko gorzej! Gorzej dla waszego czasu, a dużo lepiej jeśli chodzi o banan na waszych twarzach, który nie schodzi, pomimo że gra pozostawia w kwestii wykonania technicznego sporo do życzenia.

Czy polecam Satisfactory? Cholera, oczywiście, że tak, ale zanim się nim zajmiecie, upewnijcie się, że macie sporo wolnego czasu, bo inaczej będziecie grać podczas pracy, tak to wciąga.

Za udostępnienie gry do recenzji dziękujemy firmie Coffee Stain Publishing.

Podsumowanie

Gra
  • Ekstremalnie wciąga!
  • Proste, acz przystępne
  • Mimo ogromu możliwości nie przytłacza gracza
  • Kolosalna ilość technologii i budynków
  • Wspomaga projektowanie i kreatywność
  • Natywna obsługa myszy na PS5
Nie gra
  • BUGI BUGI BUGI!
  • Różnorodność potworów i flory powinna być dużo większa
Artyzm
003 canvas
rate4 5
Dźwięk
002 spotlight
rate3 5
Gameplay
004 joystick
rate5 5
Fabuła
001 director chair
rate0 5
Werdykt: 9/10
„Jedna z najlepszych”
go-stargo-stargo-stargo-stargo-star
go-stargo-stargo-stargo-stargo-star

Satisfactory jest prawie jak narkotyk. Gdy raz zagramy, ciężko się oderwać. To tytuł z genialnym pomysłem na siebie i z ciut gorszym wykonaniem, ale mimo bugów, gra się w niego z czystą przyjemnością.


Platformy:
Czas czytania: 8 minut czytania

Awatar autora — Daniel 'GoDlike' Kucner

Daniel "GoDlike" Kucner

Wszystkie artykuły →

Redaktor naczelny GameOnly. Od kilkunastu lat zajmuje się branżą gier wideo, testuje sprzęt i gry. Jest trochę dziwny, bo lubi grać w strategie na padzie. 😱

Artykułów 76
🎲 Ulubione gry
Gothic 2 Stalker: Shadow of Chernobyl Xenoblade Chronicles
Niedawno pisaliśmy też o...

Sandrone powraca do życia, a w tle majaczy mroźna Snezhnaya.…

arrow-right
arrow-left

Sea of Thieves trafi na srebrny ekran

Komentarze

Na razie nie ma żadnych komentarzy. Twój może być pierwszy! ☺️

Dodaj nowy komentarz:
...
Twój nick:
Twój komentarz:
zaloguj się