Kiedy zapowiedziano, że uwielbiane Pokemony doczekają się gry w stylistyce voxelowej (w której cały świat tworzą bloki), odbiór był co najmniej kontrowersyjny. Graczy początkowo nie przekonywało nowe podejście do marki, które znacząco odbiegało od mechanik trenowania Pokemonów i wystawiania ich do walki. Zamiast tego zdecydowano się na zupełnie inny kierunek, który ma celować w graczy oczekujących relaksu i wolności. Ku zaskoczeniu nawet największych fanów, szybko okazało się, że najnowszy tytuł to coś więcej niż tylko prosty projekt wykorzystujący popularne IP.
Pokemon Pokopia to najnowsza gra autorstwa Omega Force, studia należącego do japońskiego Koei Tecmo. Twórcy zdecydowali się na popularny obecnie gatunek cozy games, gdzie powoli i swobodnie zbieramy surowce, rozwijamy wioskę i dbamy o samopoczucie innych mieszkańców. Choć początkowo gracze spodziewali się świata w stylu Animal Crossing, to grze znacznie bliżej jest do Dragon Quest Builders, które zresztą jest dziełem tych samych deweloperów.
Postapokaliptyczne Pokemony
Oryginalność rozpoczyna się już na etapie samych założeń. Trafiamy bowiem do świata, w którym nie ma już ludzi, a jedynymi mieszkańcami są Pokemony. Te jednak – ze względu na trudne warunki – rozeszły się po świecie w celu odnalezienia bezpiecznego schronienia. My wcielamy się w Ditto, który po przebudzeniu ze snu przybiera postać człekopodobną i zaczyna odkrywać nieznany świat. Pomoże mu w tym profesor Tangrowth, Pokemon z ogromną wiedzą, chcący dowiedzieć się, co stoi za odejściem ludzi oraz tego, gdzie się podziali.
Aby tego dokonać, Ditto będzie musiał zająć się stworzeniem nowych domów dla Pokemonów i poprawić jakość każdego miasteczka. W zamian za sprowadzenie kolejnych mieszkańców i pomoc w rozwiązywaniu ich problemów zdobędziemy nowe, niezwykle przydatne umiejętności umożliwiające m.in. podlewanie i użyźnianie gleby, niszczenie skał czy generowanie nowych traw i roślinności. Na późniejszym etapie możemy liczyć także na bardziej zaawansowane zdolności, takie jak latanie, pływanie czy kamuflaż.
Dość wyjątkowym i pewnie mało wygodnym dla niektórych fanów rozwiązaniem jest to, że Pokemony komunikują się ze sobą płynnym i precyzyjnym językiem. W świecie bez ludzi jest to jednak konieczne, aby jakkolwiek rozwinąć opowieść i pozwolić mieszkańcom wyrażać swoje potrzeby i spostrzeżenia. Zdolność mowy ogranicza się jednak wyłącznie do napisów, a w warstwie audio nadal słyszymy charakterystyczne dla każdego stworka proste dźwięki. W tym jednym wypadku jest to decyzja jak najbardziej zrozumiała i nie wiem, czy chciałbym, aby Pokemony kiedykolwiek otrzymały pełen dubbing.
Sama opowieść nie jest szczególnie rozbudowana i została potraktowana dość pretekstowo. Zamiast ciekawego scenariusza przygotowano mniejsze zadania dla każdej z czterech głównych lokacji oraz jedno zadanie z gromadzeniem surowców, które ostatecznie prowadzi do napisów końcowych. Na pewnym etapie historia nagle się urywa, a finał jest łatwy do przewidzenia. Nie można jednak oczekiwać, by był to tytuł przygotowany z myślą o zawiłej i intrygującej opowieści. Jest ona tutaj tylko po to, aby spiąć ze sobą wątki z różnych lokacji.
Odbudowa krok po kroku
Rozgrywka na początku każdej z lokacji wypada dość schematycznie. Rozpoczynamy od budowy kilku podstawowych domów, tzw. habitatów dla Pokemonów powiązanych z żywiołami wody, ognia i roślin. Robimy to, ustawiając obok siebie kilku wskazanych przez grę obiektów, np. czterech bloków trawy, drzewa i źródła wody, karmnika z talerzem i jedzeniem, albo zjeżdżalni z kilkoma oponami. Wybrany stworek może pojawić się w grze tylko jeden raz, więc na każdej mapie spotkamy zupełnie nowy zestaw podopiecznych, złożony zarówno z ikonicznych Poksów, jak i tych mniej znanych gatunków.
Następnie rozpoczynamy serię mniejszych zleceń, które mają przynieść nam kolejnych mieszkańców oraz zwiększyć ogólny poziom miasteczka, co przekłada się na dodatkowe przepisy, nagrody i wyzwania. Nie ma tutaj jednak mowy o bardziej skomplikowanych zadaniach. Możemy spodziewać się poleceń polegających na zgromadzeniu wskazanych surowców, stworzenia jakiegoś obiektu czy wybudowania domu.
Każda lokacja oferuje także zestaw większych zadań, które będziemy stopniowo realizować. W Withered Wasteland musimy zatem sprowadzić deszcz na suchą ziemię, a na spowitym mrokiem Bleak Beach zajmiemy się rozjaśnieniem okolicy przy użyciu elektryczności. W każdym miasteczku musimy zająć się również odbudową Pokemon Center, co jednak wymaga sporych nakładów surowców, grupy gotowych do pracy Pokemonów o różnych specjalnościach oraz czasu.
Prace idą zgodnie z planem, ale powoli
Może to wydawać się dość dziwną decyzją, ale Pokemon Pokopia bardzo mocno pilnuje upływającego czasu. Wybudowanie wspomnianego Pokemon Center zajmuje jeden realny dzień rozgrywki, na pojawienie się mieszkańca danego habitatu przyjdzie nam czekać co najmniej kilka minut, a przy budowie domu zobaczymy konkretną, realną godzinę, o której prace zostaną zakończone. Mechanika ta, choć może kojarzyć się z produkcjami mobilnymi, tak naprawdę ma zachęcić graczy do ciągłego przemieszczania się po różnych miasteczkach.
W momencie oczekiwania na zakończenie jednej budowy możemy przenieść się do innej lokalizacji i pchnąć do przodu kolejne zadania. Cały czas jest tutaj coś do zrobienia i trudno o chwilę, w której zatrzymujemy się bez celu i przerywamy zabawę. Muszę jednak przyznać, że niekiedy rozwiązanie to, staje się co najmniej frustrujące. Mnie szczególnie dłużyło się czekanie, aż Pokemon przerobi jeden surowiec na inny, choćby podczas wytapiania rud żelaza i złota na sztabki. Trwa to zdecydowanie zbyt długo – przetworzenie jednej rudy to kwestia kilku minut, co przy większych projektach może nawet wymagać wielu godzin oczekiwania.
W wolnych chwilach możemy jednak zająć się innymi, bardziej przyziemnymi zadaniami jak dekorowanie miasteczka, tworzenie nowych dróg i budynków, sadzenie roślin czy gotowanie posiłków. Pokopia oferuje bardzo rozbudowany zestaw obiektów do tworzenia, co pozwala całkiem dobrze bawić się w aranżację wnętrz. Problem jednak w tym, że większość elementów ukryta jest za planami, które trzeba samemu odnaleźć, a możliwość ich zdobycia jest generowana losowo. Na większą swobodę przyjdzie nam poczekać, a kilka lepszych przepisów znajdziemy co najwyżej w codziennie aktualizowanej ofercie sklepu.
Choć może wydawać się, że tego typu zabawa szybko znuży graczy, myślę, że dla wielu odbiorców będzie to przygoda na wiele długich godzin z eksploracją i odkrywaniem kolejnych Pokemonów. Jest coś bardzo angażującego, w wypełnianiu prostych zleceń i budowaniu kolejnych domków. Natłok zadań do wykonania sprawia, że łatwo jest zatracić poczucie czasu i spędzić kilka dobrych godzin z rzędu przy zwiększaniu zadowolenia mieszkańców miasteczka. Mnie jednak pod koniec struktura rozgrywki zaczęła już odrobinę męczyć, przez co na etapie lokacji Sparkling Skylines bardzo mocno wyczekiwałem finału. To typ gry, w którym brakuje wielkich fajerwerków, a wszystko toczy się bardzo spokojnie i powoli, co dla części odbiorców może być nie do zniesienia, a nawet okazać się wręcz usypiające.
Pokemony i bloki to wyjątkowe połączenie
Początkowo bardzo trudno było mi się przyzwyczaić do voxelowej stylistyki Pokemonów. Połączenie wysokiej jakości modeli kieszonkowych stworków z prostymi blokami jest dość niestandardowym rozwiązaniem, które jednak sprawdza się w grach o w pełni zniszczalnym otoczeniu. Jak prawdopodobnie większość z nas, mogę pochwalić się wieloma godzinami spędzonymi na grze w Minecrafta – nie jest to zatem moje pierwsze rodeo i ostatecznie całkiem polubiłem tę stylistykę. Mapy są stosunkowo małe i tworzone ręcznie, więc każda budowla, jaskinia czy ukryte przejście prowadzą do interesujących notatek czy nowych ubrań dla Ditto.
Pokopia oferuje także ogromną liczbą dostępnych Pokemonów, ponieważ możemy stworzyć dom dla ponad trzystu mieszkańców, z podziałem na wyspy. Z tak pokaźną pulą wiążą się jednak pewne ograniczenia platformy. W tym samym czasie na ekranie możemy zobaczyć zaledwie 20-22 Pokemonów, które zajmują się swoimi sprawami. Dom oczywiście możemy stworzyć dla większej liczby, jednak w zależności od sytuacji i dnia, widoczni mogą być zupełnie inni mieszkańcy.
Nie zakochałem się natomiast w oprawie dźwiękowej, która przez większość czasu bardzo mnie nużyła. Zgodnie z gatunkiem gry, postawiono na muzykę relaksacyjną, która leci sobie w tle i ma się nie narzucać. Mnie natomiast najbardziej kojarzyła się z typem melodii, które słyszymy w windzie. Poza kilkoma bardziej wyróżniającymi się utworami, jak Title Screen Theme, trudno tutaj znaleźć kompozycje, do których chciałoby się wracać. Całkiem dobrze wypada to jednak liczbowo, ponieważ według albumu dostępnego na YouTube otrzymujemy ponad czterdzieści utworów. Szkoda również, że tytuł nie doczekał się polskiej wersji językowej. W ostatnich miesiącach kolejne gry Nintendo otrzymują polskie tłumaczenie, a przy tylu dialogach, dla części graczy byłaby to znacząca zmiana, szczególnie w przypadku dzieci.
Podsumowanie
Pokemon Pokopia to dość wyjątkowy przedstawiciel gatunku cozy games. Pomysł, aby głównymi bohaterami stały się same Pokemony, był strzałem w dziesiątkę i otworzył drogę do wielu udanych eksperymentów. Choć sama rozgrywka wypada bardzo schematycznie, budowanie domu dla setek stworków potrafi być niezwykle angażującym zajęciem, przy którym wielu graczy chętnie spędzi dziesiątki godzin. Twórcy dostarczyli wystarczająco narzędzi, aby tym światem mogli zainteresować się zarówno fani kreatywnego projektowania i dekorowania, jak i ambitni gracze chcący odkryć każdy możliwy habitat.
Osoby, które oczekują rozbudowanej historii albo rozgrywki stawiającej przed nimi wyzwania, mogą czuć się odrobinę rozczarowane. To produkcja, którą należy chłonąć na spokojnie, z ciepłym kocem na kolanach i herbatą pod ręką. Dobrana stylistyka znacząco odbiega od standardów, do których przyzwyczajeni są fani Pokemonów, jednak w tym gatunku sprawdza się ona idealnie, a ręcznie stworzone mapy sprawiają, że każde miasteczko ma swój własny charakter. Już teraz wiemy, że to nie koniec przygody z Pokopią, a w kolejnych miesiącach możemy spodziewać się zarówno bezpłatnych aktualizacji, jak i dużych rozszerzeń. Wszystko wskazuje na to, że przed nami kolejne godziny poszukiwania nowych mieszkańców!
Dziękujemy firmie Nintendo za udostępnienie gry do recenzji.
Podsumowanie





Pokemon Pokopia to idealny tytuł na wieczór spędzony z ciepłym kocem i herbatą pod ręką. Nie dla każdego, ale wielu fanów Pokemonów będzie się bardzo dobrze bawić.
- News o dogmie — 10 października 2026, 14:10
- Recenzja Resonance: A Plague Tale Legacy. Tajemnica Wyspy Minotaura — 26 sierpnia 2026, 18:00
- Recenzja Captain Tsubasa 2: World Fighters. Piłka jest okrągła, a na końcu i tak wygrywają... Japończycy! — 26 sierpnia 2026, 17:00
- Zagrałam słodką kaczuszką w Dodo Duckie i wiem, że perspektywa ma znaczenie — 25 sierpnia 2026, 13:53
- Recenzja SteelSeries Arctis GameBuds. Małe słuchawki, w których tkwi wielka moc — 23 sierpnia 2026, 14:04



Komentarze
Na razie nie ma żadnych komentarzy. Twój może być pierwszy! ☺️
Dodaj nowy komentarz: