Recenzja

Recenzja Elgato Stream Deck + i XLR Dock MK2. Najważniejszy jest spryt i dobre audio

Obsługa podcastu, montażu i streamów w jednym urządzeniu — po miesiącu nie chcę już wracać do tego, co miałem.

Przez kilka lat prowadziłem stream. Kanał nie wypalił, ale sprzęt został — i przez ten czas zdążyłem przetestować na własnej skórze każdy etap ewolucji domowego setupu audio: od zwykłego USB-a, przez mikser XLR z Cloudlifterem, aż po GoXLR Mini. Kiedy Elgato zapowiedziało XLR Dock MK2, wiedziałem, że czas sprawdzić, czy da się to wszystko wcisnąć w jedno pudełko.

Co to w ogóle jest i dlaczego razem

Stream Deck + to kontroler z ośmioma klawiszami LCD, czterema pokrętłami i dotykowym paskiem między nimi. XLR Dock MK2 to przystawka, która wsuwa się od tyłu i dodaje wejście XLR z przedwzmacniaczem, zasilanie phantom 48V i cały procesor efektów DSP. Razem tworzą jedno urządzenie — z przodu masz klawisze i pokrętła, z tyłu gniazdko dla mikrofonu. Jeden kabel USB-C do komputera, jedno urządzenie na biurku, zero bałaganu z oddzielnymi interfejsami audio.

To jest główna obietnica zestawu i ona się spełnia. Przez kilka lat streamowałem z osobnym mikserem XLR, osobnym Cloudlifterem, żeby dobić gain do sensownego poziomu, osobnym kablem zasilającym i osobnym interfejsem. Na biurku siedziały trzy pudełka, żeby zrobić to, co ten zestaw robi w jednym. Jeśli kupujesz oba produkty osobno, wychodzi mniej więcej tyle samo co razem — ale zyskujesz porządek, którego nie kupisz inaczej.

XLR Dock MK2 to nowość — pierwsza wersja Docka miała 75 dB gainu i brakowało jej procesora DSP na pokładzie. MK2 to nie kosmetyczna aktualizacja, tylko realny skok jakościowy. Jeśli gdzieś trafisz na starszą wersję w niższej cenie, zwróć na to uwagę — różnica w możliwościach jest wyraźna.

Budowa: solidna jak przystało na tę cenę

Stream Deck + trzyma się biurka bez sztuczek — podstawa jest antypoślizgowa i ciężka jak na swoje gabaryty. Klawisze mają wyraźny, głęboki klik, pokrętła kręcą się z ładnym, mechanicznym oporem i można je wcisnąć jak przyciski. Całość jest plastikowa, ale w sposób, który sugeruje trwałość, a nie taniochę.

Touch strip to z kolei szybki przełącznik między stronami i wyzwalacz dla pojedynczych akcji. Sam używam jednego pokrętła do regulacji głośności monitora, drugiego do wejścia mikrofonowego i po tygodniu człowiek przestaje nawet myśleć, po prostu kręci. Kiedy masz to przez miesiąc, nie rozumiesz jak wcześniej funkcjonowałeś bez fizycznych pokręteł.

80 dB gainu i koniec z Cloudlifterem

XLR Dock MK2 ma 80 dB czystego gainu o 5 dB więcej niż pierwsza wersja. Dla większości mikrofonów dynamicznych, które cierpią na niedobór gainu przy słabszych interfejsach, to oznacza jedno: nie potrzebujesz dodatkowego wzmacniacza w torze sygnałowym. Mikrofon, który wcześniej wymagał zewnętrznego boostera, żeby brzmieć przyzwoicie, tutaj działa bez niego i to słychać jako czysty, niski szum tła.

Cloudlifter przez lata był moim obowiązkowym elementem setupu — bez niego gain był za słaby, z nim dochodził szum i kolejne ogniwo w torze sygnałowym do zdiagnozowania jak coś poszło nie tak. XLR Dock MK2 ten element toru po prostu eliminuje. 80 dB wystarczy na każdy popularny mikrofon dynamiczny bez zewnętrznego wspomagania, i to nie jest marketing — to jest różnica, którą słyszysz od pierwszego dnia. Jeśli wcześniej miałeś Cloudliftera w zestawie, to jest ten moment, kiedy możesz go sprzedać.

Auto Gain Wizard to nowość w MK2, którą doceniają szczególnie osoby, które nigdy wcześniej nie bawiły się interfejsami audio. Otwierasz Wave Link, klikasz, mówisz przez kilka sekund do mikrofonu, a oprogramowanie samo ustawia optymalny poziom gainu. Zero stresowania się wartościami w dB, zero prób i błędów. Nie trzeba wiedzieć nic o gainowaniu mikrofonu, żeby od razu brzmieć dobrze.

Wzmacniacz słuchawkowy w MK2 też dostał upgrade — z 77 mW do 125 mW przy 32 omach. Dla kogoś używającego typowych słuchawek gamingowych lub podcastingowych to może być niezauważalne. Dla kogoś z wysokoomowymi słuchawkami studyjnymi — różnica jest słyszalna i to jest kolejny argument za MK2 zamiast pierwszej wersji Docka.

Clipguard 2.0 i efekty DSP: studio w pudełku

Clipguard 2.0 to zabezpieczenie przed przesterem działające na poziomie hardware’u — jeśli krzyczysz, śmiejesz się niespodziewanie albo ktoś wchodzi do pokoju i trzaska drzwiami w tle, interface sam ogranicza szczytowy poziom sygnału, zanim zdąży się przesterować. Na pierwszej wersji Clipguard działał w oprogramowaniu, tu działa przed wyjściem analogowym — co oznacza, że nawet nagranie offline jest chronione.

Procesor Wave FX to zestaw efektów DSP działających bezpośrednio na hardware: low-cut, expander, korektor, kompresor i Voice Tune — wszystkie pięć jednocześnie, z zerową latencją monitorowania. Do tego VST Insert, który pozwala wrzucić własne pluginy w tor sygnałowy bez żadnego wirtualnego routingu audio. Dla podcasterów i streamerów, którzy nie chcą uczyć się DAW, to jest gotowe studio w jednym pudełku. Brzmisz jak po obróbce, a przez cały czas słyszysz siebie tak, jak słyszą Cię słuchacze.

Muszę tu być uczciwy: dojście do sensownego ustawienia DSP zajęło mi łącznie… miesiąc. Nie były to cztery tygodnie klikania przez osiem godzin, ale ciągle nie byłem usatysfakcjonowany. Cztery tygodnie poprawiania, słuchania, cofania i poprawiania od nowa. Szczególnie ustawienie expandera pod HyperX Flipcast. Mikrofon, na którym testowałem zestaw było wymagające.

Flipcast jest czuły i bez odpowiedniego ustawienia progu expandera albo zbierał klawiaturę i klikanie myszki, albo ucinał pierwsze sylaby zdania, zanim expander zdążył się otworzyć. Nie mówię, że to wada zestawu — mówię, że pewna inwestycja czasu jest wpisana w cenę zakupu. Jestem pewien, że gdybym podpiął tam mikrofon od Elgato, to znalazłbym miliard ustawień w sieci i skończył konfigurację po 2-3 godzinach, ale walczyłem z tym, co akurat miałem.

Voice Tune, czyli analogowy kompresor w stylu „warmth enhancer” — to efekt, który albo pokochasz, albo wyłączysz po pierwszej próbie. Dodaje charakteru głosowi, ale przy niektórych barwach głosu może brzmieć zbyt przetworzone. Daj sobie kwadrans na przetestowanie każdego efektu osobno, zanim uruchomisz wszystkie naraz — kombinacja low-cut i expandera wystarczy w większości przypadków i brzmi naturalnie.

Wave Link 3.0: mikser, który nie straszy

Oprogramowanie Wave Link 3.0 to osobna historia, bo bez niego cały zestaw traci połowę wartości. I tu Elgato odrobił zadanie domowe — Wave Link jest dostępny za darmo dla wszystkich użytkowników Stream Deck + i XLR Dock. Masz wirtualny mikser z pięcioma niezależnymi miksami: jeden do streamowania, jeden do nagrywania, jeden do słuchawek, i tak dalej. Każde źródło audio — mikrofon, gra, Spotify, komunikator siedzi na osobnym kanale i możesz decydować, co trafia do widzów, a co tylko do Ciebie.

Interfejs jest czytelny i nie próbuje udawać profesjonalnej aplikacji studyjnej, przez co jest dostępny dla kogoś, kto nigdy nie widział miksera na oczy. Automatyczne profile — oprogramowanie samo przełącza layout Stream Decka, kiedy przechodzisz między OBS a DaVinci a przeglądarką — to jedna z tych funkcji, którą doceniasz dopiero po miesiącu, kiedy zorientujesz się, że od dawna już tego nie konfigurujesz. Wave Link 3.0 to software, który nie przeszkadza i to jest najlepszy komplement, jaki można dać narzędziu produkcyjnemu.

Pluginy i ekosystem: siła społeczności

Stream Deck ma za sobą kilka lat aktywnej społeczności programistów i efekt jest widoczny — Marketplace pęka od pluginów do praktycznie każdej aplikacji, z której możesz korzystać. OBS, Twitch, YouTube, Spotify, Philips Hue, DaVinci Resolve, Adobe CC, Discord, Zoom i to tylko wierzchołek góry lodowej. Większość pluginów jest bezpłatna, a te płatne są wyjątkami, nie regułą.

Dla podcasterów szczególnie przydatne są pluginy do automatyzacji scen nagraniowych — jeden przycisk startuje nagrywanie, odpala licznik czasu, wycisza powiadomienia systemowe i przełącza oświetlenie. Brzmi jak fanaberia, ale po pierwszym tygodniu staje się rutyną, bez której wejście w tryb nagrywania trwa dwa razy dłużej. To jest właśnie ta obiecana produktywność, której wcześniej szukałem w skrótach klawiszowych. Stream Deck + nie zastępuje klawiatury — on zastępuje te dwadzieścia kroków, których nigdy nie zautomatyzowałeś, bo było za skomplikowane.

Cztery pokrętła, które robią za mikser

Najwięcej z tego połączenia wyciągniesz przy podcaście i piszę to z pełnym przekonaniem. Dock dorzuca wejście XLR z phantomem i mocnym przedwzmacniaczem, więc cztery pokrętła z przodu przestają być ozdobą i zamieniają się w prawdziwy, fizyczny mikser. Jedno trzyma gain mikrofonu. Drugie balansuje to, co masz w słuchawkach — własny głos bez opóźnienia kontra sygnał z komputera. Trzecie ścisza gościa z Discorda, czwarte siedzi na soundboardzie. A że każde pokrętło da się wcisnąć, to jeden ruch kciukiem i masz natychmiastowy mute, bez szukania czegokolwiek myszką.

Pasek dotykowy pokazuje na żywo poziom wejścia, czas nagrania i aktywny kanał, więc nie musisz zerkać w róg ekranu, żeby sprawdzić, czy w ogóle nagrywasz. Klawisze LCD przejmują to, czego normalnie szuka się w połowie odcinka: REC start/stop wpięte w jedną multi-akcję (nagrywanie plus lampka ON AIR plus wyciszone powiadomienia), bramka szumów, znaczniki rozdziałów wstawiane jednym przyciskiem. Jest tam też panic mute z czerwonym podświetleniem i to akurat doceniam najbardziej, bo u mnie w pokoju nigdy nie jest cicho — ktoś wejdzie w połowie zdania, ktoś kichnie, ktoś coś zawoła z korytarza. Jeden przycisk, czerwone światło i nikt tego nie usłyszy w gotowym odcinku.

W Resolve to już zupełnie inny sprzęt

W montażu sprzęt pokazuje drugą twarz, bo pokrętła zamieniają się w jog i shuttle. Jedno przewija klatka po klatce, a pod wciśnięciem puszcza odtwarzanie. Drugie skacze po cięciach i wrzuca markery. Trzecie steruje zoomem na osi czasu, czwarte poziomem audio zaznaczonego klipu. Klawisze biorą na siebie to, co przy montażu gadanego robisz po sto razy na odcinek: cięcie w miejscu głowicy, ripple delete do wycinania przerw i potknięć, punkty in i out, przejścia, no i undo, bez którego nie umiem żyć. Najsensowniej zmapować to jako zwykłe skróty klawiszowe, bo wtedy masz pewność, że działa z Twoim keymapem, a nie z tym, co ktoś wymyślił za Ciebie.

Brzmi pięknie, ale powiem uczciwie: to nie jest sprzęt, który wyjmujesz z pudełka i nagle montujesz dwa razy szybciej. Pierwsze pół godziny spędzisz na układaniu, co ma robić które pokrętło, i część rzeczy przestawisz jeszcze parę razy, zanim wejdzie w palce. Ale kiedy już wejdzie, przewijanie materiału pokrętłem zamiast kółkiem myszy to różnica, której potem nie chcesz oddać. Scrub palcem na pokrętle ma w sobie coś z dawnego stołu montażowego i dopiero przy nim czujesz, że tniesz materiał, a nie klikasz w oś czasu.

Tu wszystko się spina w jedno

Prawdziwa wartość pojawia się, dopiero kiedy ustawisz automatyczne przełączanie profili. Odpalasz oprogramowanie audio i ładuje się układ podcastowy. Przełączasz się na Resolve i z tych samych pokręteł robi się stół montażowy. Jedno urządzenie ogarnia całą produkcję — od nagrania, przez montaż, po eksport i ani razu nie musisz ręcznie przeklikiwać ustawień. Dla kogoś, kto regularnie nagrywa i montuje, to właśnie ta płynność jest argumentem zakupowym, a nie sama liczba przycisków.

I to jest sedno tego zestawu. Nie kupujesz ośmiu klawiszy i czterech pokręteł. Kupujesz to, że jedno pudełko wie, na jakim etapie produkcji jesteś, i samo się pod niego ustawia.

Mikrofonem stoisz lub leżysz

To jest sekcja, której nie znajdziesz w oficjalnych materiałach Elgato, ale której nie mogę pominąć. Testowałem zestaw z HyperX Flipcastem – i o ile sam XLR Dock MK2 robi swoją robotę bez zarzutu, to mikrofon potrafi utrudnić życie niezależnie od jakości interfejsu. Trzy dni konfiguracji expandera i progu bramki to w dużej mierze zasługa charakterystyki Flipcasta, a nie oprogramowania. Jestem przekonany, że z mikrofonem zaprojektowanym od początku pod ekosystem Wave – na przykład Wave MK2 – połowy tych problemów by nie było, bo integracja software’owa jest wtedy znacznie głębsza.

Elgato Wave MK2 ma w Wave Link dedykowane presety i Auto Gain Wizard kalibrowany pod jego charakterystykę. To nie znaczy, że inne mikrofony nie działają — działają i większość działa dobrze. Jeśli jednak masz wybór i budujesz setup od zera, to mikrofon z tego samego ekosystemu to mniej konfiguracji i więcej grania. Ja sam chętnie bym to sprawdził, ale Wave MK2 jest poza moim aktualnym zasięgiem recenzenckim, więc na razie zostaję przy tym, co mam, i EQ nadal wymaga poprawek.

GoXLR Mini vs Elgato: inne filozofie, podobna cena

Zanim trafiłem na ten zestaw, miałem GoXLR Mini i rozumiem, dlaczego to urządzenie ma swoich zwolenników. Fizyczny mikser z suwakami, dedykowane kanały, możliwość robienia rzeczy na żywo bez patrzenia na ekran. Dla kogoś, kto streaming traktuje jako show z wieloma źródłami audio do żonglowania w czasie rzeczywistym, tamto rozwiązanie ma logikę. GoXLR Mini to mikser z aspiracjami kontrolera, a Stream Deck + z XLR Dock MK2 to kontroler z aspiracjami miksera i ta różnica jest ważna przy wyborze.

W praktyce jednak zdecydowałem się na Elgato i nie żałuję. GoXLR Mini to sprzęt z konkretnym profilem użytkownika — streamer, który ma kilka scen, kilka źródeł dźwięku i chce nimi sterować fizycznie bez żadnego software’u między palcem a efektem. Stream Deck + daje więcej elastyczności, bo jego klawisze robią absolutnie wszystko, nie tylko audio, ale za to wymaga więcej konfiguracji i Wave Link musi chodzić w tle. Jeśli Twój stream to Ty, mikrofon i gra Elgato wygrywa prostotą ekosystemu i brakiem potrzeby dokupowania Cloudliftera. Jeśli prowadzisz bardziej rozbudowane produkcje z wieloma gośćmi i wejściami tamto rozwiązanie nadal ma swoje racje.

Dwie wady, których nie przemilczę

Zestaw ma jeden problem, który pojawia się w każdej rzetelnej recenzji: tylko jedno wejście XLR. Jeden mikrofon. Jeśli nagrywasz solo — idealnie. Jeśli nagrywasz podcast z gościem w tym samym pokoju — masz problem, bo drugi mikrofon musisz podłączyć przez osobny interfejs. To jest świadomy wybór projektowy Elgato — ten zestaw jest narzędziem solo creatora, nie studia.

Cena zestawu w Polsce to okolice 850-900 złotych łącznie. To nie jest mała kwota i uczciwie trzeba powiedzieć, że jeśli potrzebujesz tylko Stream Decka bez audio — wersja bez XLR Docka kosztuje ok. 700 zł i robi całą resztę. XLR Dock MK2 kupujesz wtedy, kiedy chcesz wyrzucić interfejs audio z biurka i wcisnąć jego funkcje do jednego urządzenia. Jeśli tego nie potrzebujesz, to dopłata nie ma sensu. Ale jeśli jesteś podcasterem lub streamerem z mikrofonem XLR — trudno mi wyobrazić sobie lepsze wykorzystanie tych pieniędzy.

Druga sprawa jest mocno przyziemna — urządzenie zbiera kurz jak szalone. Mogę przecierać go ścierką z mikrofibry tuż przed zrobieniem zdjęć, ale zawsze znajdzie się na nim jakiś „farfocel”, którego nie sposób się pozbyć. Jeśli komuś to przeszkadza, będzie ciągle podirytowany.

Podsumowanie

Elgato Stream Deck + z XLR Dock MK2 to zestaw, który najlepiej opisuje jedno porównanie: to trochę jak ekosystem Apple. Możesz mieszać urządzenia z różnych marek, możesz kombinować z zewnętrznymi mikrofonami i pluginami i to działa, ale dopiero kiedy zostajesz w jednej rodzinie sprzętu, czujesz, że ktoś przemyślał za Ciebie całą resztę. Jeśli nagrywasz podcast albo montujesz gadane wideo, to jedno urządzenie poprowadzi Cię przez całą produkcję, od pierwszego „REC” po eksport, i po miesiącu nie chcesz już wracać do trzech pudełek na biurku. Nie polecam go komuś, kto szuka rozwiązania bez konfiguracji — pierwsza godzina to czas na przemyślenie własnego workflow, a bez tej inwestycji sprzęt zostanie półką na klawisze z ładnymi ikonkami.

Ograniczenie do jednego wejścia XLR realnie wyklucza scenariusze nagrań wieloosobowych w jednym pokoju i trzeba to powiedzieć wprost. Jeśli Cię stać, to ekosystem Elgato jest stworzony dla content creatorów, a dla streamerów to już w ogóle — to trochę jak Apple, gdzie urządzenia można mieszać, ale razem po prostu czujesz, że jesteś dobrze zaopiekowany. Dla solo creatora, który nagrywa i montuje regularnie, to jest właśnie ten sprzęt.

Za nadesłanie sprzętu do recenzji dziękujemy firmie Elgato.

Platformy:
Czas czytania: 15 minut czytania

Awatar autora — Rafał 'rafal.grajak' Grajak

Rafał "rafal.grajak" Grajak

Wszystkie artykuły →

Artykułów 6
Niedawno pisaliśmy też o...

Arms of God ze sporym zainteresowaniem. Polski autoshooter przebija 1000…

arrow-right
arrow-left

Mutate! Fight! Purr! to mroczny karciankowy rougelike, w którym mutujesz……

Komentarze

Na razie nie ma żadnych komentarzy. Twój może być pierwszy! ☺️

Dodaj nowy komentarz:
...
Twój nick:
Twój komentarz:
zaloguj się