Fani Star Foxa w ostatniej dekadzie nie mogli liczyć na zbyt wiele atrakcji. Ostatnia duża odsłona kosmicznego lisa trafiła jeszcze na Wii U, a potem marka na długo zniknęła z radaru wydawniczego Nintendo. Wszystko jednak wskazuje na to, że firma ponownie zaczęła interesować się niedocenionym IP. W kwietniu Fox McCloud trafił na ekrany kin przy okazji premiery filmu Super Mario Galaxy, a zaledwie dwa miesiące później zadebiutowała nowa produkcja – choć właściwie to nie do końca.
Najnowsza odsłona Star Foxa to tak naprawdę kolejny remake produkcji z 1997 roku, wydanej na Nintendo 64. Ponownie zatem trafiamy do kosmicznego Układu Lylat, aby zmierzyć się z nikczemnym Androssem. Tytuł jest reprezentantem obecnie już dość mało popularnego gatunku rail shooterów, w których zadaniem gracza jest likwidowanie jak największej liczby celów i zdobywanie wysokich wyników podczas pokonywania krótkich, kilkuminutowych poziomów. Czy twórcom z Velan Studios udało się przywrócić klasyka i nadać mu zupełnie nową jakość? Zapraszam do recenzji!
Prawie jak Strażnicy Galaktyki
Historia już od samego początku wrzuca nas do otwartego konfliktu pomiędzy planetą Corneria a potężną armią Androssa, który chce zdominować cały Układ. Jako ekipa Star Fox – w której znajdują się Fox McCloud, Falco Lombardi, Peppy Hare i Slippy Toad – decydujemy się na pomoc i walkę z siłami szalonego doktora. Bohaterowie będą więc musieli podróżować po kolejnych planetach i zwalczać ogromne mechy, aż dotrą na piaszczystą planetę Venom. Misja ma również osobisty wymiar, ponieważ to właśnie Andross odpowiada za śmierć ojca głównego bohatera, o czym dowiadujemy się jeszcze przed oficjalnym rozpoczęciem rozgrywki.
To opowieść w stylu walki dobra ze złem, więc nie powinniśmy spodziewać się tutaj żadnych zwrotów akcji. Nie ma na nie zresztą zbyt wiele przestrzeni, ponieważ rozegranie fabuły wraz z obejrzeniem przerywników filmowych powinno zająć około półtorej godziny, nieco dłużej, jeśli musimy kilkukrotnie powtórzyć niektóre starcia z bossami. Osobiście całość ukończyłem trzykrotnie jednego dnia, wraz z rozegraniem wszystkich możliwych poziomów i zobaczeniem ukrytego zakończenia. To bardzo krótki format, który jednak nie powinien zaskoczyć nikogo, kto wcześniej miał możliwość sprawdzić oryginał.
Na jedno podejście zawsze składa się siedem poziomów, choć w zależności od wykonania celów pobocznych dobór następnych planet może się różnić, co także prowadzi do innych wydarzeń fabularnych. Pilnując tego, co mają do powiedzenia inni członkowie załogi, możemy więc zmienić kierunek naszej podróży i np. zanurzyć się w głąb oceanicznej planety Aquas lub wyruszyć na poszukiwania Slippiego, który utknął na Titanii. Wykonując wszystkie zadania, możemy również zmierzyć się z prawdziwą formą doktora Androssa i ostatecznie położyć kres jego działaniom.
Nie mogę powiedzieć, abym szczególnie mocno dał się wciągnąć w tę historię. Jest ona prosta i ma motywować wyprawy głównych bohaterów na kolejne planety, ale trudno byłoby spodziewać się czegokolwiek więcej po odświeżonej strzelance na szynach sprzed prawie trzech dekad. Nintendo mogło się jednak postarać bardziej i zwyczajnie rozbudować całość o kolejne etapy, które sprawiłyby, że tytuł byłby bardziej atrakcyjny dla współczesnych graczy. Gdy porównamy cenę gry z jej zawartością, nie ma nawet o czym mówić. Ponad dwieście złotych za historię, która nie wystarczy nawet na jeden wieczór, to zdecydowanie zbyt wiele.
Fantastyczny pan lis i spółka
Trzeba jednak uczciwie przyznać, że twórcy przyłożyli się do tego, by nowa wersja kultowego Star Foxa prezentowała wysoki poziom, przynajmniej wizualnie. Zamiast statycznych obrazów i dryfującego na ekranie tekstu, otrzymaliśmy w pełni wyrenderowane, wysokiej jakości przerywniki filmowe, które sprawiają, że śledzenie kampanii fabularnej jest znacznie bardziej satysfakcjonujące i angażujące. Licząc wszystkie możliwe alternatywne ścieżki, przygotowano ponad godzinę materiału filmowego, który pozwala lepiej wykreować charakter każdego z pilotów.
Tym, co wzbudziło dość mieszane opinie wśród fanów, były bez wątpienia modele postaci. Wygląd bohaterów został przygotowany na bazie oryginalnej produkcji z 1993 roku na Super Nintendo Entertainment System. Jest to dość dziwna decyzja, szczególnie że dopiero co mogliśmy zobaczyć świeży i dobrze przyjęty wygląd Foxa w kinowej adaptacji Mario Galaxy. Nowe modele dość mocno celują w realistyczny wygląd zwierząt, co u niektórych fanów wywołuje efekt doliny niesamowitości. Choć początkowo obawiałem się, że będę miał problem z nowymi modelami, szybko udało mi się przyzwyczaić do tej stylistyki. Gdybym miał jednak wybierać, to przy okazji potencjalnej kontynuacji, wolałbym inną, bardziej animowaną formę.
Jeśli jednak chodzi o otoczenie i wygląd poszczególnych planet, Star Fox nigdy nie prezentował się aż tak dobrze. Tytuł doczekał się całkowitego odświeżenia, a każdy z poziomów został rozbudowany w detale, dzięki czemu gra lepiej oddaje wrażenie faktycznie żyjącego świata. Corneria w końcu zaczęła wyglądać jak prawdziwe miasto, a nie tylko plansza wypełniona kilkoma wieżowcami. Już odświeżone wydanie na 3DS-a potrafiło pokazać potencjał, jednak dopiero wydanie na Nintendo Switch 2 spełnia te obietnice. Pole widzenia zostało znacząco zwiększone, a nowe oświetlenie szczególnie dobrze sprawdza się w kosmicznej przestrzeni, na przykład podczas podróży przez pas asteroid.
Gwiezdne wojny statków kosmicznych
Od strony rozgrywki wszystkie kluczowe mechaniki poznajemy w krótkim samouczku, a potem całość nabiera tempa, z którego nie schodzi już do samego końca. Założenie jest bardzo proste: zajmujemy miejsce w kokpicie, a następnie strzelamy do wszystkiego, co może zadać nam obrażenia. Zakres umiejętności statku kosmicznego i innych pojazdów jest dość ograniczony, a większość dodatkowych ruchów wymaga wykorzystania paska energii. Możemy więc na krótki moment przyspieszać lub hamować przed zagrożeniem, zrobić beczkę, aby zebrać dwa przedmioty jednocześnie lub szybko odskoczyć w bok, by uniknąć obiektu przed nami.
Wśród arsenału znajdziemy natomiast standardowe pociski oraz ładowane, które namierzają cel i zadają obrażenia okolicznym przeciwnikom. Zbierać możemy także bomby niszczące wszystkich wrogów znajdujących się w polu rażenia, ale ich zapas jest dość mocno ograniczony, a dodatkowe sztuki możemy zbierać podczas rozgrywania poziomów. Na koniec każdego etapu zmierzymy się także z bossem – w tych walkach musimy celować we wskazane miejsca i stopniowo obniżać zdrowie. Pojedynki te potrafią napsuć trochę krwi, ponieważ nietrudno tu o porażkę zmuszającą do powtórzenia całego starcia. Wiąże się to również z utratą życia. Choć brzmi to groźnie, ostatecznie nie prowadzi do żadnych istotnych konsekwencji. Nawet jeśli stracimy wszystkie szanse, a gra wyświetli ekran porażki, wciąż możemy powrócić do rozgrywki, otrzymując jedynie mniejszą punktację na koniec.
Moim zdaniem tytuł zbyt mocno koncentruje się na śrubowaniu własnych rezultatów, przez co gracze niechętni do ciągłego poprawiania rekordów nie znajdą dla siebie wielu dodatkowych atrakcji. Osiągając wysoką liczbę trafień w każdym poziomie, otrzymamy dostęp do trybu eksperckiego, czyli trudniejszej wersji tego samego doświadczenia. Choć spróbowałem swoich sił i zdobyłem medal na kilku planetach, to gra w żaden sposób nie próbuje zachęcać do kolejnych powtórek i nie oferuje żadnych interesujących nagród.
Kto zostanie asem przestworzy?
Wśród dodatkowych aktywności, jakie znajdziemy w tytule po ukończeniu kampanii, znalazł się także tryb wyzwań, czyli kolejny powrót do poziomów z trybu fabularnego. Każda planeta to dwanaście takich zadań – sześć standardowych i sześć eksperckich, odblokowywanych dopiero po zaliczeniu podstawowej puli. Są to proste cele, które mieliśmy już okazję realizować podczas wątku głównego, polegające na zniszczeniu wszystkich mechów, ukończeniu poziomu w określonym czasie czy zdobyciu wskazanej liczby trafień. Dla części graczy może to być dodatkowa okazja do zabawy i spędzenia kolejnych godzin z produkcją, ale osobiście po kilku przejściach kampanii nie czułem już potrzeby kończenia każdego etapu na 100% i w pewnym momencie zrezygnowałem z realizacji wszystkich wyzwań. W zamian otrzymujemy jedynie dodatkowe dzienniki z informacjami na temat świata czy filtry dla naszego pilota w trybie online.
Tytuł umożliwia także starcia wieloosobowe w systemie czterech kontra czterech graczy. Jedna drużyna wciela się w ekipę Star Fox i rywalizuje z zespołem Star Wolf. Choć widziałem w tym trybie spory potencjał, ostatecznie trudno traktować go jako coś więcej niż wyłącznie prosty dodatek. Rywalizacja z prawdziwymi graczami potrafi sprawiać frajdę, a warianty rozgrywki takie jak zbieranie meteorytów, czy transportowanie obiektu do bazy nadają każdemu meczowi większą stawkę, jednak zwyczajnie zabrakło tutaj zawartości. Obecnie w grze znajdują się tylko trzy mapy – Corneria, Fichina i Sektor Y. Bardzo szybko zaczynamy więc czuć powtarzalność, a twórcy nie wprowadzili żadnego systemu progresji ani personalizacji, który zachęcałby do rozgrywania kolejnych starć. To interesująca ciekawostka, jednak już teraz widać, że rywalizacja sieciowa nie cieszy się dużą popularnością i często jesteśmy zmuszeni do zabawy w niepełnych zespołach, wspieranych przez boty.
Podsumowanie
Star Fox to kolejny remake tej samej gry oparty na sprawdzonej formule. Choć gracze oczekiwali powrotu kosmicznego lisa, nie sądzę, aby chcieli tego dokładnie w takiej formie. Wielokrotne ukończenie kampanii to zabawa na maksymalnie dwa dni, a ciągłe przebijanie swoich rekordów i realizacja każdego możliwego wyzwania to atrakcja dla dość niewielkiej grupy odbiorców. Jednocześnie tryb wieloosobowy, który mógł tchnąć nowe życie w markę, wydaje się sporym rozczarowaniem. Uboga zawartość w postaci trzech map oraz brak progresji sprawiają, że zabawa szybko się kończy.
Jako odświeżenie klasyka, produkcja Velan Studios sprawdza się jednak bardzo dobrze, ponieważ to najlepsza wersja Star Fox 64, w jaką można obecnie zagrać. Tytuł doczekał się w pełni wyrenderowanych przerywników filmowych, a otoczenie momentami wygląda naprawdę świetnie. Jest szybko, dynamicznie i bardzo przyjemnie, ale jednocześnie po prostu za drogo w stosunku do tego, co gra ma do zaoferowania. Po tylu latach oczekiwania chciałoby się już zobaczyć znacznie bardziej rozbudowaną opowieść z Foxem McCloudem w roli głównej. To kosmiczny świat z ogromnym potencjałem, który tylko czeka, aż Nintendo zdecyduje się na jego rozwinięcie.
Dziękujemy firmie Nintendo za udostępnienie gry do recenzji.
Podsumowanie





Star Fox to kolejne odświeżenie kultowej gry. Fani bez wątpienia oczekiwali czegoś więcej, ale nadal można się dobrze bawić. Tylko troszkę krótko, ponieważ tryb wieloosobowy nie dowozi.
- News o dogmie — 10 października 2026, 14:10
- Recenzja Resonance: A Plague Tale Legacy. Tajemnica Wyspy Minotaura — 26 sierpnia 2026, 18:00
- Recenzja Captain Tsubasa 2: World Fighters. Piłka jest okrągła, a na końcu i tak wygrywają... Japończycy! — 26 sierpnia 2026, 17:00
- Zagrałam słodką kaczuszką w Dodo Duckie i wiem, że perspektywa ma znaczenie — 25 sierpnia 2026, 13:53
- Recenzja SteelSeries Arctis GameBuds. Małe słuchawki, w których tkwi wielka moc — 23 sierpnia 2026, 14:04



Komentarze
Na razie nie ma żadnych komentarzy. Twój może być pierwszy! ☺️
Dodaj nowy komentarz: