Recenzja

Recenzja The Adventures of Elliot: The Millennium Tales. Zelda zakłada kapelusz i zmienia imię na Elliot

Czy gra jest aż tak dobra, że twórcy nie musieli już nawet wysilać się na wymyślenie oryginalnego tytułu? Sprawdźmy to!

Wydany w 2018 roku przez Square Enix Octopath Traveler był ukłonem w stronę graczy tęskniących za klasycznymi JRPG z turowym systemem walki. Produkcja ta nawiązywała do kultowych tytułów z czasów SNES-a nie tylko mechaniką, ale również pikselową oprawą graficzną. Producenci zachęceni sukcesem serii Octopath Traveler postanowili pójść dalej i tym razem przygotować JRPG akcji, wzorowane na kultowym cyklu Zelda. Czy eksperyment się udał? Przekonajmy się.

Mamy Linka w domu

Pomimo iż bohaterem recenzowanej produkcji nie jest Link, główny protagonista został obdarzony większością atrybutów tego herosa. Nie sposób nie dostrzec, że twórcy produkcji bardzo silnie inspirowali się wojownikiem z Hyrule. Tytułowy Elliot także jest szlachetnym, wędrownym bohaterem, który podejmuje się misji uratowania świata oraz pięknej księżniczki, a w czasie swojej misji korzysta z nieocenionej pomocy wróżki.

Przygoda Elliota rozpoczyna się kiedy zostaje on wezwany przed oblicze samego króla. Z pozoru zwyczajne zlecenie zbadania pewnego tajemniczego odkrycia prowadzi do niespodziewanych zdarzeń. Tajemnicze miejsce okazuje się bowiem bramą, prowadzącą do innej epoki. Naturalnie w tym momencie na scenie pojawia się złoczyńca, który postanawia wykorzystać podróże w czasie do zdobycia władzy nad światem. Naszym zadaniem jest oczywiście powstrzymanie go.

Nie da się ukryć, że fabuła The Adventures of Elliot: The Millennium Tales nie należy do najbardziej rozbudowanych. Jest interesująca, składna i dobrze napisana, jednakże w przeważającej mierze opiera się na motywach doskonale znanych z innych tytułów gatunku JRPG. Jeśli poszukujecie głębokiej, pełnej zwrotów akcji historii, możecie poczuć się zawiedzeni. Nie zapominajmy jednak, że twórcom zależało na jak najwierniejszym nawiązaniu do klasycznych produkcji o mniej skomplikowanych fabułach.

Arsenał wędrownego bohatera

Mechanikę recenzowanego tytułu można również określić jako bardzo klasyczną. Zabawa polega na przemierzaniu kolejnych krain, walce z przeciwnikami oraz bossami, a także mierzeniu się z nieskomplikowanymi zagadkami logicznymi oraz wyzwaniami zręcznościowymi. Pomimo swojej prostoty i powtarzalności, rozgrywka jest jednak przyjemna i wciągająca. Fani klasycznych produkcji z tego gatunku, poczują naprawdę przyjemny powiem nostalgii.

Potyczki ograniczają się przeważnie do naciskania dwóch guzików, jednakże spora liczba dostępnych broni sprawia, że walki są przyjemne. Elliot może korzystać zarówno z klasycznych mieczy, włóczni, młotów i łuków, jak i mniej standardowych „zabawek”. Mowa o takich gadżetach jak wybuchające po określonym czasie bomby, powracający bumerang czy zawieszony na łańcuchu sierp. Tego typu uzbrojenie wyraźnie urozmaica starcia i pozwala nam na bardziej taktyczne podejście do nich.

Do gustu przypadła mi również funkcja modyfikacji uzbrojenia. Możemy bowiem znajdować lub tworzyć kryształy mocy, które poprawiają statystyki oręża lub dodają mu dodatkowe funkcje. Każda broń ma jednak organiczną pojemność, dlatego jesteśmy w stanie podłączyć tylko określoną liczbę wzmocnień. Rozwiązanie to zmusza do kombinowania i jednocześnie pozwala na dostosowanie każdej broni do preferowanego przez nas stylu gry.

Napotykani na drodze przeciwnicy zwykle nie stanowią dużego wyzwania. Sytuacja zmienia się jednak kiedy dochodzi do potyczki z bossem. Każdy z nich jest o wiele silniejszy niż zwyczajne „potworki”, jednakże posiada również swoje słabe strony. Podczas walki musimy umiejętnie korzystać z różnego rodzaju broni i mocy, które są w stanie pomóc nam pokonać wroga. Na duży plus należy uznać projekty przeciwników, które są naprawdę różnorodne i interesujące.

Gracze, którzy obawiają się wysokiego poziomu trudności walk lub nie przepadają za elementami zręcznościowymi, nie muszą się obawiać. Produkcja oferuje nam cztery poziomy trudności, a tryb normalny jest naprawdę przystępny i dobrze wyważony. Dodatkowo w sklepach możemy zaopatrzyć się w mikstury lecznicze, a w sytuacji śmierci bohatera skorzystać z mocy wróżki, przywracającej Elliota do życia. Twórcy postarali się, aby gra była przystępna dla każdego odbiorcy.

Ramię w ramię z wróżką

W pewnym momencie fabuły poznajemy latającą wróżkę o imieniu Faie, która staje się naszą towarzyszką podróży. Uważam, że nasza magiczna pomagierka to jeden z najciekawszych elementów produkcji. Możemy bowiem wykorzystywać jej moce, które okazują się niezbędne do pokonania niektórych przeciwników lub rozwiązania określonych zagadek logicznych. Oprócz przypiekania wrogów ogniem wróżka może również presuwać ruchome elementy za pomocą wiatru, przyśpieszać ruchy Elliota, teleportować go, a nawet stworzyć magicznego klona protagonisty.

W wielu sytuacjach gwarantem sukcesu jest umiejętne łączenie umiejętności Elliota i Faie, którą sterujemy za pomocą prawej gałki gamepada. Interesującym rozwiązaniem jest również, możliwość podłączenia drugiego pada i powierzenia kontroli nad wróżką towarzyszącemu nam graczowi. Dzięki temu rozwiązaniu możemy nie tylko wspólnie przechodzić grę, ale także jeszcze lepiej i precyzyjniej korzystać z mocy obojga bohaterów.

Uważam, że twórcy bardzo pomysłowo podeszli do kwestii magii w swojej produkcji. Nie poszli bowiem na łatwiznę i nie zaserwowali nam szeregu ofensywnych lub leczniczych zaklęć różniących się tylko żywiołem, lub stopniem zadawanych obrażeń. Tutaj czary pełnią funkcję swego rodzaju „wytrychów”, umożliwiających odkrywanie tajemniczych przejść lub ułatwianie walk z bossami. Dzięki temu produkcja czesto zmusza do myślenia, unikając jednocześnie transformacji w grę logiczną.

Nie wszędzie tak różowo

Fabuła The Adventures of Elliot: The Millennium Tales w dużej mierze opiera się na podróżach w czasie. Tym samym protagonista odwiedza kontynent Philabieldia w różnych epokach. To bardzo dobry pomysł, szkoda jednak, że twórcy nie wykorzystali w pełni jego potencjału. W każdej erze przemierzamy bowiem dokładnie tę samą mapę, a różnice możemy dostrzec tylko w wyglądzie królestwa Huther, stanowiącego jedyną ludzką oazę na kontynencie. Pozostałe lokacje wyglądają niestety niemalże identycznie.

Mała różnorodność lokacji to w mojej ocenie największa bolączka gry. Podczas rozgrywki bawiłem się naprawdę dobrze, a odkrywanie Philabieldii przyniosło mi bardzo dużo frajdy. Jednakże podobieństwo lochów, jaskiń i labiryntów w pewnym momencie staje się nużące. Twórcy powinni zdecydowanie zadbać o większą różnorodność lokacji. Tym bardziej że wspomniana powtarzalność nie objawia się jedynie w oprawie graficznej, ale także w rozgrywce, która staje się powtarzalna. Powoduje to, że często można odnieść wrażenie robienia tego samego po raz kolejny.

Schematyczność to niestety niejedyny problem produkcji. Kolejnym jest zbyt mała interakcja pomiędzy naszymi działaniami w poszczególnych erach. Tak naprawdę nasze akcje i decyzje podjęte w przeszłości nie wpływają w żaden znaczący sposób na charakter kontynentu i sytuacje jego mieszkańców w przyszłości. Wielka szkoda, albowiem produkcja bazująca na tematyce podróży w czasie aż prosi się o taką mechanikę. Tym samym nie jesteśmy w stanie tak silnie doświadczyć fabuły i utożsamić się z bohaterami jak w kultowej serii Chrono, z której recenzowana produkcja dużo czerpie.

W poszukiwaniu kotków

Oczywiście jak na JRPG przystało, w grze czeka na nas wiele aktywności pobocznych. Poza głównym wątkiem Elliot w każdej odwiedzanej epoce spotyka na swojej drodze ludzi, którzy potrębują pomocy. Prowadzi to naturalnie do misji pobocznych, za których ukończenie otrzymujemy wartościowe nagrody. Questy nie są skomplikowane i przeważnie polegają na dotarciu w określone przez zleceniodawcę miejsce, ubiciu silniejszego przeciwnika lub odnalezieniu jakiegoś przedmiotu.

Pomimo pewnej schematyczności, misje poboczne naprawdę przypadły mi do gustu. Każda z nich wiąże się bowiem z dodatkową, dobrze napisaną historią, umiejętnie wkomponowaną w świat gry. Podczas zabawy nie odczuwałem również przesytu liczbą questów oraz ich natężeniem. Zadania dodatkowe pojawiają się stopniowo i stanowią pewne urozmaicenie i uzupełnienie wątku głównego, a nie jego zastępstwo. Uważam, że twórcom udało się bardzo dobrze zachować właściwe proporcje.

Na bardziej spragnionych poszukiwaczy czekają także liczne jaskinie, świątynie i lochy, w których kryją się mocniejsze bronie i ulepszenia. Jako wielkiemu miłośnikowi kotów do gustu przypadło mi szczególnie zadanie poboczne, polegające na szukaniu tych puchatych słodziaków po całym świecie. Znalezione kociaki sprowadzamy do miasta, a im więcej ich odnajdziemy, tym otrzymamy ciekawsze nagrody. Możemy później również je dokarmiać, co uważam za naprawdę świetny pomysł ze strony twórców.

Aktywności poboczne dostarczają nam nie tylko pożytecznych fantów, ale także mają realny wpływ na fabułę. Recenzowana produkcja oferuje aż trzy zakończenia, a zdobycie najlepszego z nich jest warunkowane ukończeniem znacznej liczby zadań dodatkowych. To kolejny skuteczny motywator, który wyraźnie wydłuża rozgrywkę i sprawia, że gracz ma ochotę przemierzać kontynent w poszukiwaniu ukrytych lokacji.

Klasycznie, estetycznie i przyjemnie

Oprawa graficzna produkcji utrzymana jest w konwencji serii Octopath Traveler i wyraźnie nawiązuje do estetyki gier ze SNES-a. Zarówno postacie oraz przeciwnicy zostali zaprojektowani bardzo starannie, a przemierzanie kolorowych oraz bogatych w detale lokacji jest naprawdę przyjemne i relaksujące. Grafika HD-2D doskonale pasuje do tego tytułu. Szkoda tylko, że twórcy nie pokusili się o stworzenie portretów wszystkich napotykanych bohaterów, ograniczając się tylko do tych najważniejszych dla fabuły.

Grafika bardzo dobrze współgra z muzyką, która także jest mocnym atutem produkcji. Utwory, które słyszymy podczas przemierzania kontynentu Philabieldia często budzą skojarzenia z tymi znanymi z serii Dragon Quest. Oczywiście nie są tak majestatyczne i wybitne, jednakże wpadają w ucho i dobrze komponują się z klimatem danej lokacji. Cieszę się również, że twórcy zdecydowali się na dubbing. Osobiście wybrałem oryginalne, japońskie głosy bohaterów, które brzmią naprawdę bardzo dobrze.

The Adventures of Elliot: The Millennium Tales to bardzo solidny tytuł i kolejna udana próba nawiązania do klasyki gatunku JRPG. Gra jest wciągająca i oferuje dobrze wyważony poziom trudności, który zadowoli zarówno weteranów, jak i mniej doświadczonych graczy. Szkoda tylko, że twórcy nie wykorzystali w pełni potencjału pomysłu podróży w czasie oraz nie zaprojektowali bardziej różnorodnych lokacji. Nie zmienia to jednak faktu, że zdecydowanie warto sięgnąć po tę produkcję. Szczególnie jeśli jesteście miłośnikami JRPG utrzymanych w 16-bitowej stylistyce.

Dziękujemy firmie Cenega za udostępnienie gry do recenzji.

Podsumowanie

Gra
  • Udane nawiązanie do klasyki gatunku JRPG
  • Wciągająca rozgrywka
  • Różnorodność dostępnych broni i zaklęć
  • Opcja rozgrywki wieloosobowej
  • Interesujące zadania poboczne
  • Trzy dostępne zakończenia
  • Dobrze wyważony poziom trudności
Nie gra
  • Zbyt podobne do siebie lokacje
  • Niewykorzystanie potencjału podróży w czasie
  • Niezbyt skomplikowana fabuła
Artyzm
003 canvas
rate4 5
Dźwięk
002 spotlight
rate3 5
Gameplay
004 joystick
rate4 5
Fabuła
001 director chair
rate3 5
Werdykt: 7.5/10
„Dobra gra”
go-stargo-stargo-stargo-stargo-star
go-stargo-stargo-stargo-stargo-star

The Adventures of Elliot: The Millennium Tales to przyjemna podróż do 16-bitowej klasyki gatunku JRPG. Szkoda jednak, że twórcy nie wykorzystali w pełni potencjału tej produkcji.

Platformy:
Czas czytania: 10 minut czytania

Awatar autora — Kamil 'Bolognese' Kozakowski

Kamil "Bolognese" Kozakowski

Wszystkie artykuły →

Artykułów 12
Niedawno pisaliśmy też o...

Switch 2 i akcesoria oficjalnie z wymiennymi bateriami. Nintendo wdraża…

arrow-right
arrow-left

CHRONICLES: Celebration of League of Legends Music po raz pierwszy…

Komentarze

Na razie nie ma żadnych komentarzy. Twój może być pierwszy! ☺️

Dodaj nowy komentarz:
...
Twój nick:
Twój komentarz:
zaloguj się