Recenzja

Recenzja Tides of Tomorrow. Ostatnia szansa dla świata skażonego plastikiem

Jak daleko możemy się posunąć, aby uratować ludzkość?

Choć gatunek narracyjnych gier opartych na wyborach nie jest już tak popularny wśród deweloperów, wciąż istnieje ogromna grupa graczy, która z wyczekiwaniem spogląda na kolejne premiery pozwalające na kreowanie swojej własnej historii. Tytuły takie jak Life is Strange, The Wolf Among Us czy Detroit: Become Human stały się już obowiązkową do sprawdzenia klasyką, ale można znaleźć także mnóstwo mniej znanych pozycji, którym niestety nie udało się wygenerować wystarczająco dobrych zasięgów. Idealnym przykładem takiej perełki jest Road 96 od francuskiego DigixArt, uważane za jedną z najlepiej skonstruowanych gier o podejmowaniu trudnych moralnie decyzji.

Tides of Tomorrow to najnowszy projekt tego francuskiego zespołu. Choć tytuł pojawił się na kilku większych wydarzeniach, ostatecznie trudno mówić o sukcesie sprzedażowym, kiedy na platformie Steam, w szczytowym momencie bawiło się zaledwie kilkuset użytkowników. Problem jest tym bardziej istotny, że tym razem zespół postawił na opowieść wieloosobową. Taki opis mógł sprawić, że część odbiorców podeszła do całości znacznie sceptyczniej, ostatecznie sięgając po inne produkcje. Wielka szkoda, ponieważ w gruncie rzeczy nadal jest to tytuł dla jednego gracza, a obecność innych wcale nie oznacza wspólnej rozgrywki. Brzmi to całkiem skomplikowanie, ale w rzeczywistości jest to prosta mechanika. Zacznijmy jednak od początku…

Zatrucie plastikiem to rozczarowujący sposób na śmierć…

W grze trafiamy do niesamowicie oryginalnego, postapokaliptycznego świata, który od kilkuset lat jest stopniowo niszczony przez epidemię plastemii. Ogromne ilości plastiku doprowadziły do zatrucia środowiska toksynami, a zalane tereny całego globu są wypełnione niekończącymi się górami odpadów. Nieuleczalna choroba prowadzi do śmierci coraz większej liczby osób, a jedynym wyjściem jest łagodzenie objawów poprzez zażywanie ozenu – drogiego i trudno dostępnego środka dystrybuowanego przez chciwych maruderów. Naszą misję rozpoczynamy w momencie, gdy cała populacja ogranicza się do około dwustu tysięcy ludzi. To ostatnia szansa, aby znaleźć rozwiązanie, zanim plastemia wykończy niedobitków.

Wcielamy się w postać jednego z pływonautów – tajemniczych osób, które stopniowo wyłaniają się z wody i według przepowiedni mogą pomóc w zażegnaniu krytycznego problemu ludzkości. Potrafią oni bowiem dostrzec działania swoich poprzedników, podejmowane przez nich interakcje oraz decyzje, które mają wpływ na otaczający nas świat. W tej roli odnajdziemy innych graczy, ponieważ produkcja zapisuje wszystkie podjęte wybory i następnie umożliwia innym użytkownikom podążanie za ich śladem.

Mieszkańcy świata podzielili się na trzy społeczności – przetwórców, mistyków oraz maruderów. Każda z nich ma swoje własne problemy i motywacje, a naszym zadaniem będzie zmobilizowanie wszystkich do pomocy w ratowaniu ludzkości. Nie musi tak jednak być, ponieważ gra stawia przed nami istotny konflikt moralny: to, co jest dobre dla ludzi, niekoniecznie sprzyja naturze. Morskie stworzenia, Mereidy, wykorzystywane są jako rozrywka i pokarm dla ludzi, co tym gorzej wpływa na stan środowiska. Na przestrzeni pięciu aktów będziemy musieli decydować, czy ocalenie ludzkości warte jest poświęcenia innych istot oraz jakim kosztem. Wielkie znaczenie ma także sposób działania – czy wykorzystamy pomoc oferowaną przez innych pływonautów, czy może postawimy na własne korzyści.

Podczas pierwszego zetknięcia się z tą opowieścią fabuła zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Uwielbiam oryginalne historie, które chcą zaoferować nam coś nowego. Twórcy w bardzo interesujący sposób przedstawili realny problem i przenieśli go do czasów, gdy jest już za późno na szybką reakcję. To jeden z najbardziej zaskakujących postapokaliptycznych światów, do jakich możemy trafić. Bardzo sprytnie wpleciono także moduł wieloosobowy, tak aby uczynić z niego rdzeń rozgrywki, choć po kilkukrotnym ukończeniu widać, że w miejscach, gdzie było to potrzebne, tytuł jednak trochę oszukuje. Gra udaje, że inni gracze rozgrywali etapy, do których tak naprawdę nie mieliśmy dostępu i które poznajemy wyłącznie w formie narracji.

To wina mojego poprzednika!

Od strony rozgrywki zawsze podążamy za graczem, który wcześniej odwiedził daną lokację. W tej roli możemy znaleźć także kilka różnych botów stworzonych przez twórców, tak aby umożliwić rozgrywkę bez potrzeby korzystania z internetu. Zawsze jednak musimy mierzyć się z podjętymi przez poprzednika wyborami. Jeśli na przykład wykradł on ozen szefowi maruderów – Obinowi – to kolejny pływonauta nie będzie już mile widziany w Targolandii i będzie musiał przekradać się przed patrolującymi teren strażnikami. W innym przypadku ostatnio wygrany wyścig może sprawić, że ochroniarz od razu wpuści nas do klubu, dzięki czemu nie jesteśmy zmuszani do poszukiwania alternatywnego przejścia. Gdy niepoprawnie rozdamy ostatnie sztuki ozenu osobom niepotrzebującym, kolejny gracz będzie miał znacznie większy problem z uspokojeniem protestujących. My natomiast możemy zyskać, sprzedając towar lub zachowując go dla siebie.

Bez wątpienia jest to wyjątkowy system, który sprawia, że świat staje się znacznie wiarygodniejszy, a problemy nie są związane wyłącznie z naszymi działaniami. Los ludzkości zależy również od decyzji podjętych przez innych graczy. W Tides of Tomorrow natrafimy na trudniejsze wybory, które nie mogłyby zdarzyć się u każdego podczas jednego przejścia. Twórcy rozwiązali to na zasadzie uszkodzonych wizji. W kilku fragmentach gry możemy podejrzeć działania podjęte przez poprzednika, jednak w naszym świecie wcześniej nie miały one miejsca. Jest to potrzebna mechanika, ponieważ może okazać się, że inny pływonauta doprowadził do śmierci ważnej fabularnie postaci, a my nadal mamy możliwość jej ocalenia.

Znaczenie ma także kolejność odwiedzanych wysp. Rozgrywka polega na tym, że trafiamy na środek oceanu i za pomocą łodzi udajemy się do jednej z kilku wskazanych lokacji. Gdy na początek wybierzemy zadanie z ratowaniem Mereid, może okazać się, że poprzednik najpierw udał się do Sanktuarium, gdzie podjął dość niekorzystne działania dla kolejnych pływonautów. Swobodnie możemy natomiast wziąć udział w tzw. wydarzeniach na oceanie, czyli mniejszych zadaniach pobocznych, które pozwalają zdobyć przydatne surowce. Możemy więc przykładowo trafić na wyścigi maruderów, walki ze statkami czy nawet do dryfującego po oceanie handlarza. W tym przypadku działania innych graczy również mają znaczenie. Może się bowiem zdarzyć, że poprzednik wykupił ostatnią sztukę ozenu lub zakradł się na tył sklepu i ukradł wszystkie zasoby.

Po rozegraniu całej historii prawie trzykrotnie muszę jednak zaznaczyć, że iluzja ważnych decyzji kończy się wraz z zobaczeniem napisów końcowych. Podchodząc do gry po raz kolejny, trudno nie zauważyć, że bieg fabuły pozostaje prawie niezmieniony, niezależnie od naszych starań. Część poziomów posiada dwa warianty, które różnią się od siebie, ale ostatecznie i tak prowadzą do tych samych rozwiązań. Istotne decyzje narracyjnie nie zmieniają kierunku opowieści, czasem co najwyżej zmuszając nas do przekradania się pomiędzy strażnikami. Nawet kiedy podejmiemy moralnie zły wybór i przykładowo zdradzimy naszego kompana, ten i tak nam wybaczy. Kradzież ozenu natomiast nie ma znaczenia, ponieważ szef maruderów nie rozróżnia jednego pływonauty od drugiego. Nie da się ukryć, że jest to pewnego rodzaju rozczarowanie, ale i problem, który dotyczy tylko osób chcących poznać całość więcej niż jeden raz.

Współpraca się opłaca, albo i nie

Świat zmierza ku upadkowi, więc nie będziemy mieć możliwości, aby zaspokoić wszystkich. Ogromne znaczenie ma tutaj ozen, który jest niezwykle cenny dla każdego, w tym także dla pływonautów. Nasza postać również cierpi na plastemię, dającą się coraz mocniej we znaki, jeśli regularnie nie przyjmujemy kolejnych dawek. Zaniedbanie tego może doprowadzić nawet do śmierci. Podczas rozgrywki nieustannie towarzyszy nam wskaźnik zdrowia przedstawiający kondycję organizmu. Każda podróż do fabularnej lokacji osłabia nasz stan, więc w zapasie zawsze warto mieć co najmniej dwie butle.

Ozen także jest współdzielony pomiędzy graczami, ale możemy sobie wzajemnie pomagać i ratować w trudnych sytuacjach. Kupując ostatnią butelkę u handlarza, warto zostawić datek, pozwalający zaopatrzyć sklep dla następnych graczy. Jeśli pomożemy osłabionemu żebrakowi, być może w przyszłości stanie on na nogi i podziękuje innemu pływonaucie, nagradzając dobroduszność złomem. Może się jednak okazać, że był to zwykły naciągacz i następny gracz musi słono zapłacić, jeśli chce odzyskać towar.

Posiadając chwilową nadwyżkę zasobów, możemy udać się do specjalnych skrzyń i przekazać je kolejnemu graczowi. I odwrotnie – gdy brakuje nam ozenu, warto z nadzieją zajrzeć, czy ktoś nie zostawił nam koła ratunkowego. Mechanika przetrwania oparta na kooperacji została zaprojektowana bardzo sprytnie. Oczywiście można być samolubnym i zabierać każdą napotkaną butelkę, ale zablokuje to możliwość wypełnienia paska współpracy i jednocześnie szansę na zobaczenie najlepszego zakończenia. Zbyt wielka szczodrość doprowadzi natomiast do naszej śmierci i uniemożliwi stworzenie lekarstwa na plastemię dla całej ludzkości.

Choć twórcom udaje się utrzymać poczucie ciągłego niedosytu zasobów, przy rozważnym dysponowaniu zapasami i podejmowaniu dobrych decyzji nie ma się czego obawiać. Przechodząc ten tytuł z intencją pomocy innym użytkownikom, i tak udało mi się dotrzeć do finału, rozdając po drodze całkiem sporo butelek. W grze znalazła się także mechanika utraty przytomności, więc po pierwszym pasku zdrowia, nie grozi nam jeszcze informacja o zakończeniu przygody, a nawet możemy zobaczyć dość zaskakujące wydarzenie fabularne.

Plastik wpływa na klimat

Wyjątkowo trafiła do mnie także oprawa audiowizualna Tides of Tomorrow. Zaimponowała mi mocna kolorystyka, świetnie współgrająca z wyspiarską, słoneczną atmosferą. Jednocześnie deweloperzy nie silą się na realizm, zamiast tego celując w mocno stylizowaną, choć czasem nierówną grafikę. Tytuł swoim stylem przypomina mieszankę Dishonored z Sea of Thieves. Klimat został świetnie zbudowany za pomocą wszędzie walających się odpadów i ogromnych wysp plastiku dryfujących po wodzie. Bardzo dobrze prezentuje się także ocean, na którym spędzimy sporo czasu podczas żeglugi do kolejnych lokacji i wykonywania zadań pobocznych. Gorzej natomiast wyglądają modele bohaterów, które wyraźnie odstają przez ograniczoną mimikę i dość kiepskie animacje. Szczególnie rzuca się to w oczy w przypadku NPC-ów. Wystarczy krótka chwila, aby zauważyć, że co druga osoba wygląda tak samo.

Lepiej sprawdza się ścieżka dźwiękowa, będąca owocem pracy kilku różnych artystów. Najlepiej wypadają utwory muzyczne przygotowane przez kongijski zespół KOKOKO! i belgijskie Doodseskader. Postawiono tutaj na mocną, elektroniczną muzykę łączącą wyspiarski klimat ze współczesnym sznytem. Nie zabrakło oczywiście także spokojniejszych, sentymentalnych utworów stworzonych przez dość świeżego na rynku kompozytora Lou Corroyera. Sam album jest dość długi, ponieważ oferuje prawie dwie godziny mocno wyróżniającej się muzyki. Bez wątpienia warto zwrócić uwagę na najbardziej charakterystyczne kompozycje, takie jak Plastic Skin, Nazui Elokote, Pelisa Bougie czy The Rupture Within.

Widać jednak, że projekt został wydany na rynek przedwcześnie lub po prostu nie przyłożono się do lokalizacji na inne języki. Polska wersja pełna jest błędów, których do tej pory nie załatano. Często źle przetłumaczone są zaimki, przez co do postaci męskiej, bohaterowie zwracają się jako „ona”. Wielokrotnie natrafiłem także na braki w spolszczeniu. W wielu miejscach napisy pozostawiono po angielsku. Jeśli natomiast chodzi o stronę techniczną, na PlayStation 5 Pro całość działa prawie bezbłędnie. Widoczne spadki w płynności zdarzały się tylko w jednym miejscu, za każdym podejściem do gry.

Podsumowanie

Tides of Tomorrow to niezwykle intrygująca pozycja, która wprowadza dość rewolucyjne mechaniki do gatunku gier fabularnych. Świat zmienia się nie tylko przez nasze wybory, ale również za sprawą decyzji podjętych przez naszych poprzedników. To wyjątkowe doświadczenie, które zmusza do myślenia nie tylko o własnym interesie, ale również o losie kolejnych graczy podążających za naszym śladem. Jednocześnie jest to tytuł, którego magia działa tylko za pierwszym razem, a kolejne podejścia ujawniają, jak bardzo liniowy jest to scenariusz i jak niektóre istotne działania, ostatecznie nie prowadzą do żadnego wyjątkowego rozwiązania.

Docenić należy jednak oryginalną kreację, która wprowadza zupełnie nową postapokaliptyczną wizję świata zniszczonego przez toksyczny plastik. Proekologiczny motyw pozwoli nam zmierzyć się z pytaniem, kto jest ważniejszy – ludzkość czy środowisko? Choć oprawa graficzna momentami wypada bardzo nierówno, sam projekt otoczenia buduje niesamowity klimat. Do tego dobrze sprawdza się elektroniczna, wyspiarska ścieżka dźwiękowa. Warto więc zaczerpnąć trochę słońca i spróbować swoich sił w zjednaniu ludzkości, aby pozbyć się niepotrzebnych odpadów. Zachęcam także do sprawdzenia wersji demonstracyjnej!

Dziękujemy firmie Plaion za udostępnienie gry do recenzji.

Podsumowanie

Gra
  • Unikalna opowieść o świecie zniszczonym przez plastik
  • Wyjątkowy pomysł na rozgrywkę z udziałem innych graczy
  • Intrygujący konflikt moralny
  • Zaawansowany system zarządzania ozenem
  • Sprytnie rozwiązany balans pomiędzy egoizmem a altruizmem
  • Świetnie zbudowany klimat poprzez otoczenie
  • Bardzo dobra, wyspiarska ścieżka dźwiękowa
Nie gra
  • Zbyt wiele sekwencji skradankowych
  • Iluzoryczne podejmowanie decyzji
  • Kolejne podejścia nie oferują żadnych nowości
  • Nierówna oprawa graficzna
  • Liczne błędy w polskim tłumaczeniu
Artyzm
003 canvas
rate3 5
Dźwięk
002 spotlight
rate4 5
Gameplay
004 joystick
rate3 5
Fabuła
001 director chair
rate4 5
Werdykt: 7.5/10
„Dobra gra”
go-stargo-stargo-stargo-stargo-star
go-stargo-stargo-stargo-stargo-star

Tides of Tomorrow to wyjątkowa gra o podejmowaniu wyborów. Przygotowany system podążania za decyzjami innych graczy imponuje, choć z czasem widać, że przygoda jest dość liniowa.

Platformy:
Czas czytania: 12 minut czytania

Awatar autora — Przemysław 'Prz3mQ' Naglik

Przemysław "Prz3mQ" Naglik

Wszystkie artykuły →

Artykułów 18
Niedawno pisaliśmy też o...

League of Legends Classic oficjalnie zapowiedziane. Riot zabiera graczy do…

arrow-right
arrow-left

Genesis wchodzi na rynek zasilaczy. Nihon to niedrogie i solidne…

Komentarze

Na razie nie ma żadnych komentarzy. Twój może być pierwszy! ☺️

Dodaj nowy komentarz:
...
Twój nick:
Twój komentarz:
zaloguj się