Jako ogromny fan serii gier Batman: Arkham, nie mogłem się doczekać dnia, w którym odpalę klockową próbę przeniesienia klimatu tamtych gier do formuły dla najmłodszych. Zacznijmy jednak od tego, czego obawiałem się najbardziej.
Gotham z klocków – ale z klimatem
Grafika działa dwutorowo. Zbliżenia na modele postaci naprawdę robią robotę– detale kostiumów, animacje twarzy, charakterystyczne LEGO-przerysowanie. Schody zaczynają się przy panoramach i eksploracji z wysokości. Gotham z lotu ptaka nie wytrzymuje porównania z trylogią Arkham – skalę i szczegółowość scenerii wyraźnie dostosowano pod estetykę LEGO i to widać.
To nie zarzut, wiem, że to świadoma decyzja – ale miasto wygląda jak ogromna, dopracowana, ale wciąż, makieta. Muszę jednak przyznać, że nocą, kiedy neony odbijają się w mokrym betonie, przez chwilę faktycznie można zapomnieć, że to wciąż gra o klockach. Na PC gra działa bez zarzutu – jedyne co od czasu do czasu przyłapałem, to popupy budynków podczas szybowania nad miastem, ale to drobiazg, który nie psuje przyjemności z gry.
Batman ze wszystkich światów
Fabuła to jeden z najmocniejszych atutów produkcji. TT Games nie sięgnęło po jedną adaptację – zamiast tego przeplotło wątki z dziesiątek lat historii postaci, od filmów Burtona przez trylogię Nolana aż po najnowszego Batmana.
Każdy rozdział nawiązuje do konkretnych filmów i komiksowych arców – coś w stylu największych hitów Mrocznego Rycerza, ułożonych chronologicznie. Od dziecka, przez debiutującego vigilante, po dojrzałego lidera Bat-rodziny. Ktoś, kto zna całą mitologię, znajdzie tu dziesiątki smaczków. Ktoś, kto kojarzy Batmana wyłącznie z kina, też nadąży bez problemu. Ktoś, kto jest fanem produkcji Warner Bros. znajdzie tu sporo easter eggów powiązanych z innymi markami studia.
Humor, który trafia – i dubbing, który zaskakuje
Seria LEGO zawsze stała humorem i tutaj nie zawodzi. Gagi lecą gęsto, są przewrotne i regularnie śmieszne – pojawienie się Condiment Kinga uzbrojonego w ketchup i musztardę mówi samo za siebie. Billboardy, napisy na ścianach, dialogi przechodniów – wszędzie coś dla znawców tematu.
Osobna sprawa to polski dubbing, bo jest po prostu wyśmienity. Batman brzmi jak Batman – poważnie, bez pretensji. Alfred ma tę charakterystyczną godność z nutą subtelnej ironii. Kobieta Kot brzmi tak dobrze, że momentami ciężko się skupić na graniu. Normalnie gram po angielsku, ale tutaj w ogóle nie miałem potrzeby tego zmieniać, grając ciągle po polsku, aż do napisów końcowych.
System walki: Arkham na klocków
TT Games najbardziej odchodzi tu od schematu poprzednich odsłon – i wychodzi na tym nieźle. Walka wprost czerpie z trylogii Arkham : doskakiwanie do kolejnych wrogów, płynne przejścia między celami, liczniki i kontrowanie w ostatniej chwili.
Jednak gra nie poprzestaje na kopiowaniu. Różne typy wrogów wymagają konkretnego podejścia – jednych trzeba najpierw ogłuszyć, zanim w ogóle można ich trafić, inni atakują z dystansu i wymuszają uniki albo przeskoki, jeszcze inni blokują ciosy i czekają na otwarcie. Przez pierwszą połowę gry naprawdę jest co robić.
Słabszą stroną jest tempo drugiej połowy. Drzewka ulepszeń są trochę zbyt skromne, żeby cokolwiek zaskoczyło w późnych rozdziałach, i walka po kilkunastu godzinach zaczyna chodzić na autopilocie. Nie dyskwalifikuje to gry, ale ktoś, kto szuka głębokości na poziomie pełnoprawnego beat ’em upa, może poczuć niedosyt.
Batmobil dowozi, skradanie – mniej
Jazda po Gotham to czysta przyjemność. Batmobil prowadzi się responsywnie i z charakterem, szybowanie nad miastem bawi przez całą grę. Bat-rodzina naprawdę gra inaczej – Batgirl hakuje systemy i zostawia drona jako ruchomy punkt zaczepienia, Nightwing pomaga, kiedy potrzeba pomocy z prądem, Catwoman wchodzi wszędzie, gdzie człowiek się nie przeciśnie.
Mini-gierki i zadania poboczne budowane wokół konkretnych złoczyńców regularnie mieszają w formule. Dla kolekcjonerów jest tu mnóstwo do odhaczania, ale nikt nie zmusza do angażowania się w każdy możliwy content.
Skradanie sprawia frajdę przez pierwsze kilka misji, ale szybko pokazuje limity – gadżetów jest za mało, żeby taktyczne opcje nie zaczęły się powtarzać, a AI strażników bywa kapryśna. Jako opcjonalne narzędzie działa. Jako filar rozgrywki nie udźwignęłoby ciężaru.
Jaskinia pełna trofeów
Ponad sto kostiumów inspirowanych filmami, komiksami i serialami animowanymi. Ponad dwadzieścia Batmobili – od klasyka z lat sześćdziesiątych po Tumblera. Batcave rozbudowywana stopniowo o trofea i dekoracje. To warstwa dopieszczona wyraźnie bardziej niż w poprzednich odsłonach serii i widać, że ktoś się do niej przyłożył. Wróciłem do Jaskini kilka razy tylko po to, żeby popatrzeć na nową zdobycz.
Werdykt
Siedem rozdziałów i około dwudziestu czterech godzin głównej kampanii to solidny wynik jak na grę z tym logo – i uczciwa porcja contentu za cenę premierową. Legacy of the Dark Knight to produkcja, która wie, czym jest. Jasne, Gotham mogłoby być bardziej rozbudowane, skradanie głębsze, a walka bardziej zróżnicowana w późnych godzinach, ale ciągle z tyłu głowy masz tę świadomość, że to gra dla młodszego odbiorcy. Polski dubbing jest wyśmienity, Batmobil śmiga jak marzenie, każdy rozdział to osobny fan-serwis z najwyższej półki, a balans między humorem a poważnymi momentami jest rzadko spotykany w grach z tym logo.
Jako gra dla rodzica z dzieckiem na kanapie – działa idealnie. Fani Batmana poczują się jak w domu.
Grę do recenzji dostarczył Warner Bros. Games.
Podsumowanie





Legacy of the Dark Knight to najlepsza niespodzianka roku – i ostatnia, od której tego oczekiwałem. TT Games wzięło postać, która od dekady nie miała godnej siebie gry, opakowało ją w klocki i dostarczyło produkcję, przy której fani Batmana poczują się jak w domu. Drobne potknięcia nie psują obrazu całości.
- News o dogmie — 10 października 2026, 14:10
- Recenzja Resonance: A Plague Tale Legacy. Tajemnica Wyspy Minotaura — 26 sierpnia 2026, 18:00
- Recenzja Captain Tsubasa 2: World Fighters. Piłka jest okrągła, a na końcu i tak wygrywają... Japończycy! — 26 sierpnia 2026, 17:00
- Zagrałam słodką kaczuszką w Dodo Duckie i wiem, że perspektywa ma znaczenie — 25 sierpnia 2026, 13:53
- Recenzja SteelSeries Arctis GameBuds. Małe słuchawki, w których tkwi wielka moc — 23 sierpnia 2026, 14:04


Komentarze
Na razie nie ma żadnych komentarzy. Twój może być pierwszy! ☺️
Dodaj nowy komentarz: