Recenzja

Recenzja Splatoon Raiders. Chodź, pomaluj mi cały archipelag

Po długim oczekiwaniu Splatoon w końcu otrzymał grę skoncentrowaną na rozgrywce dla jednego gracza.

Splatoon to bez wątpienia jeden z najbardziej udanych oryginalnych tytułów ekskluzywnych dla niesławnego Wii U. Marka przez lata ewoluowała i doczekała się aż dwóch kontynuacji skupionych na rozgrywce wieloosobowej. Wyjątkowy mechanizm pokrywania mapy tuszem nie tylko pasuje do rodzinnej estetyki Nintendo, ale również oferuje prawdziwą świeżość w dość klasycznym gatunku strzelanek multiplayer. Najwięksi fani czekali jednak na moment, w którym uniwersum rozwinie się jeszcze mocniej, nie tylko za sprawą dedykowanego trybu fabularnego, ale też całej produkcji stworzonej z myślą o zabawie jednoosobowej.

Splatoon Raiders jest właśnie takim dziełem. Model rozgrywki został sprawnie przeniesiony, dzięki czemu strzelanie atramentem jest tak samo, a być może nawet bardziej satysfakcjonujące niż w pierwowzorze. Jednocześnie jest to pozycja znacznie bardziej rozbudowana, w porównaniu do trybu fabularnego z trzeciej części. Całość została oparta na systemie raidów – krótkich misji, w których pokonujemy liczne grupy przeciwników oraz zdobywamy coraz potężniejsze uzbrojenie i ulepszenia. Czy jednak taki model rozgrywki może bawić przez całą – wcale nie krótką – opowieść? Zapraszam do recenzji!

Rozbitkowie idą po skarby

Powracamy do ekipy Deep Cut, którą mogliśmy poznać podczas ogrywania Splatoon 3. Zespół wyrusza na archipelag Spirhalite Islands, gdzie właśnie wynurzyły się tajemnicze wyspy. Nowy, nieodkryty teren to obiecujące miejsce na poszukiwanie cennych skarbów. Na miejscu dochodzi jednak do rozbicia helikoptera, przez co cała grupa wraz z pilotem (w tej roli nasz bohater) zostaje uwięziona na środku oceanu. Główny cel okazuje się zatem bardzo prosty: eksploracja nieznanych lądów, gromadzenie surowców oraz powrót do domu. Jeśli przy okazji napchamy kieszenie kosztownościami, to tylko lepiej!

Opowieść w Splatoon Raiders nie należy do najbardziej rozbudowanych, ale nie sądzę, aby wielu odbiorcom miało to rzeczywiście przeszkadzać. Otrzymujemy prostą, trochę pretekstową historię, która pcha nas przez kolejne, coraz trudniejsze wyzwania. W tym konkretnym przypadku nie miałem większych problemów z jakością scenariusza, ponieważ cała reszta wystarczająco to wynagradza.

W przerwach pomiędzy kolejnymi wyprawami na wyspy będziemy mieć jednak okazję, by porozmawiać z towarzyszami, ocenić sytuację oraz możliwości ratunku. Szkoda więc, że nie pokuszono się o dodanie polskiej wersji językowej. Ze względu na dość specyficzny żargon Inklingów tłumaczenie musiałoby być wyjątkowo kreatywne, ale Nintendo udowodniło już, że mierzy wyżej niż zwykły przekład maszynowy. Być może, podobnie jak w przypadku części innych produkcji, z czasem pojawi się aktualizacja wprowadzająca polski język.

Archipelag rozmaitości

Podczas pierwszej zapowiedzi nie do końca dało się wskazać kierunek, w jakim podąży nowy Splatoon. Choć część graczy zakładała otwarty świat, taki model rozgrywki nie do końca wpasowuje się w markę. Zamiast tego Nintendo postawiło na spory zestaw krótkich, zaledwie kilkunastominutowych etapów o stale rosnącym poziomie trudności. Przy pomocy specjalistycznego robota do eksploracji oraz prowizorycznego dźwigu podróżujemy po kolejnych wyspach, aby mierzyć się z grupami Salmonidów i zdobywać cenne odłamki kryształu Spirhalite.

Większość poziomów ma w pełni liniową strukturę i nawet najprostsza próba skrócenia sobie trasy kończy się kontaktem z wodą, która momentalnie prowadzi do śmierci naszego bohatera. Czasem bywa to irytujące, gdy przeciwnik wyrzuci nas poza planszę, a my, mając niewielkie szanse na powrót, tracimy jedno z trzech żyć.

Kilka misji oferuje jednak bardziej otwartą strukturę. Zadania typu Shard Mining przenoszą nas na odrobinę większą mapę, gdzie cały czas regenerują się kolejne kryształy. Eliminując przeciwników, zbieramy jaja zasilające robota i zwiększające mnożnik pozyskanego surowca, dzięki czemu jest to idealne miejsce do grindowanie minerałów, a te – szczególnie na końcowym etapie rozgrywki – przydadzą się w jak największej liczbie.

Na mapie nie brakuje również mniejszych aktywności w formie wyzwań. W rajdach na Spirhalite Gems walczymy z falami powtarzających się wrogów, a za wyeliminowanie ich określonej liczby w wyznaczonym czasie otrzymamy klejnoty potrzebne do ulepszania gadżetów. Sampler Dungeon jest natomiast nagrodą za zebranie znajdźki kompasu. Zadania te mają sprawdzić umiejętność posługiwania się danym gadżetem i często są swego rodzaju zagadką logiczną, która będzie wymagać odpowiedniego podejścia. Każda misja to zupełnie inne wyzwanie, więc możemy trafić na wyścig do mety, rozbijanie balonów czy przekroczenie wskazanych kręgów.

O ile sama pętla rozgrywki w Splatoon Raiders trzyma się tego samego schematu, krótki czas potrzebny na ukończenie jednego zadania oraz satysfakcja z pokonywania Salmonidów sprawiają, że bardzo łatwo dać się wciągnąć w syndrom „jeszcze jednej misji”, co ostatecznie kończy się na wielu godzinach spędzonych przed ekranem. Zdecydowanie jest do czego wracać, szczególnie że wraz z postępem fabularnym większość zadań otrzymuje aż dwa trudniejsze warianty, co oczywiście wiąże się także z lepszymi nagrodami.

Arsenał sklepu budowlanego

W swoim założeniu najnowszy Splatoon to właściwie looter shooter. Każda wyprawa to gwarancja zdobycia nowego, często lepszego uzbrojenia. Fani serii bez wątpienia znają rozbudowany arsenał broni Inklingów, który tym razem został jeszcze bardziej urozmaicony. Preferując rozlew tuszu na dystansie, możemy sięgnąć po karabiny szturmowe, maszynowe, snajperskie oraz strzelby czy podwójne pistolety. Warto jednak zerknąć także na nietypowy ekwipunek, charakterystyczny dla tego uniwersum, czyli wszelkiego rodzaju wiaderka, parasolki, pędzle czy wałki. Każdym rodzajem oręża gra się inaczej: różnią się zasięgiem, sposobem rozlewania atramentu, pojemnością czy szybkostrzelnością. Dany typ uzbrojenia ma również kilka wariantów różniących się mniejszymi detalami. Łącznie do znalezienia czeka więc aż 120 rodzajów broni.

Choć taka liczba może wydawać się przytłaczająca, nic nie stoi na przeszkodzie, aby wybrać rodzaj uzbrojenia, w którym czujemy się najlepiej i stopniowo go ulepszać. Osoba, która preferuje walkę na dystans może eliminować Salmonidy z odległości za pomocą snajperki, a ktoś, kto lepiej czuje się w walce wręcz, może machać pędzlem na wszystkie strony. Mnie najlepiej grało się klasycznym karabinem umożliwiającym szybkie zadawanie wysokich obrażeń i pozwalającym trzymać przeciwników na bezpieczny dystans.

Jaki modyfikator, kałamarnico?

Osobisty styl gry definiuje również dobór zbiornika na atrament, co umożliwia wybór innego zestawu gadżetów. Są to aktywne umiejętności, które mają ogromny wpływ na każdy pojedynek i wielokrotnie potrafią uratować nas z opresji. Przykładowo, zbiornik taktyczny specjalizuje się w stawianiu wieżyczek i innych obiektów, które zadają obrażenia bez potrzeby kontroli ze strony gracza. W innym przypadku możemy postawić na większą mobilność czy narzędzia do szybkiego zadawania obrażeń i ratowania z kryzysowych momentów. Każdy ze zbiorników zapewnia dostęp do pięciu różnych umiejętności, ale aktywnie wykorzystamy tylko dwie (lub trzy na późniejszym etapie rozgrywki).

Jakby tego było mało, tytuł oferuje bardzo rozbudowany system ulepszania zdolności, dzięki czemu zabójcze narzędzia tym bardziej zyskają na sile. Dostosować możemy praktycznie wszystko: od czasu ładowania narzędzia, przez dystans, po zadawane obrażenia. Nie brakuje przy tym unikalnych bonusów, takich jak efekt zamrożenia, eksplozje po kontakcie czy ataki wertykalne. Aby zachować balans, liczba aktywnych modyfikatorów została ograniczona, ale wraz ze zdobywaniem punktów umiejętności limit ten można znacząco rozszerzyć.

Pod względem personalizacji ekwipunku Splatoon Raiders sprawdza się wyśmienicie. Możliwości jest tak wiele, że nawet nie ma co myśleć o odblokowaniu wszystkich modyfikatorów, ponieważ będzie to wymagać od nas wielu dziesiątek godzin niepotrzebnego grindu kryształów. Lepiej skoncentrować się na rozwijaniu tych gadżetów oraz broni, przy których czujemy się najlepiej. Im szybciej zaczniemy przygotowania do finałowego starcia, tym lepiej.

Bufet bez dna

O ile sama kampania raczej nikomu nie sprawi większych problemów, prawdziwym sprawdzianem umiejętności okaże się to, co czeka nas po napisach końcowych. Mowa o trybie Bottomless Buffet, który jest bezpośrednią kontynuacją opowieści, zaraz po podstawowym zakończeniu. Na najbardziej zaangażowanych graczy czeka aż sto poziomów, krótkich, lecz niezwykle intensywnych starć o stale rosnącym poziomie trudności. Na tym etapie nie ma już miejsca na błędy, a wyzwanie na pierwszych piętrach zaczynamy od starcia z oponentami o maksymalnym poziomie.

Bez ciągłego inwestowania w podnoszenie poziomu legendarnej broni, praktycznie nie ma szans, aby mówić o sukcesie. Nawet jeśli radzimy sobie dobrze z utrzymaniem się przy życiu, limit czasowy okazuje się bezwzględny i ogranicza się zaledwie do niewiele ponad jednej minuty na piętro. W tym czasie musimy pokonać ponad dwudziestu większych przeciwników. Bez odpowiedniego przygotowania nie ma co ruszać do walki, ponieważ zdrowie tracimy momentalnie. Chaos jest ogromny, a kontrola nad tłumem Salmonidów wyjątkowo trudna, szczególnie że im dalej w głąb, tym trudniejsi wrogowie staną nam na drodze. Wielokrotnie zdarzało mi się, że od sukcesu dzieliły dosłownie sekundy, ale niekorzystne miejsca spawnu sprawiały, że nie miałem nawet do kogo strzelać.

Przez większość wyzwania można przebrnąć nawet bezbłędnie, jednak ostatnie dziesięć pięter to już prawdziwa walka o przetrwanie, gdzie każda sekunda zwłoki może nas kosztować ekranem porażki. W takim momencie można zadać sobie pytanie, czy warto się w to bawić? Na setnym etapie czeka jednak zupełnie nowy i jednocześnie najlepszy boss w całej grze. Choć jest to finałowe starcie i potrafi sprawić trochę problemów, to i tak więcej prób zajęło mi ukończenie niektórych, wcześniejszych pojedynków.

Niestety, próg wejścia jest tak wysoki, że wielu graczy zwyczajnie nie da rady i w pewnym momencie zrezygnuje. Sam Buffet nie jest zresztą szczególnie atrakcyjny, ponieważ to schematyczne powtarzanie niemal tych samych starć dosłownie dziesiątki razy, na bardzo podobnych do siebie mapach. Rozumiem wszystkich, którzy na pewnym etapie poczuli się zmęczeni i odpuścili wyzwanie.

Ostatnie resztki farby

Od strony audiowizualnej jest to kolejna porządna gra ekskluzywna na Nintendo Switch 2, jednak tym razem obyło się bez większych zaskoczeń. Oceaniczne umiejscowienie gry sprawia, że większość map wygląda dość podobnie. Na archipelagu znajdują się także inne wyspy, jak np. śnieżne czy wulkaniczne, jednak zmiany pomiędzy nimi nie są bardzo odczuwalne i na każdej rozgrywka wygląda praktycznie tak samo. Paleta barw jest dość jednolita i została utrzymana w zielonych, morskich tonacjach, ale wielokolorowe tusze, którymi pokrywamy mapę, nadają temu światu przyjemniejszy wygląd.

Bardzo rozbudowany okazał się bestiariusz, a rodzaje Salmonidów można liczyć w dziesiątkach. Każdy projekt wygląda oryginalnie i ciężko je ze sobą pomylić, nawet w najbardziej intensywnym momencie walki. Jest to ważne, ponieważ przeciwnicy mają swoje mocne i słabe strony, więc do każdego należy podejść w inny sposób. Wyróżnić chciałbym tutaj także walki z bossami, gdzie skala pojedynku jest znacznie większa, a każde takie starcie to wyjątkowo widowiskowa zabawa. Szkoda tylko, że jest ich stosunkowo niewiele – zaledwie pięć, licząc również finałowego bossa z Bottomless Buffet.

Interesującą mieszankę możemy usłyszeć w oprawie dźwiękowej. Album łączy ze sobą utwory z bardzo różnych brzmień, więc w zależności od poziomu oraz tego, kto towarzyszy nam w misji usłyszymy orientalne nuty, muzykę klasyczną, elektroniczną lub motywy wyspiarskie. To wszystko oczywiście w oryginalnym języku Inklingów, Splatoon to bowiem kolejna seria Nintendo, w której nie ma co liczyć na klasyczne podłożenie głosów, a zamiast tego otrzymujemy niezrozumiały bełkot.

Podsumowanie

Splatoon Raiders to gra, która może wciągnąć na długie godziny. Struktura rozgrywki opiera się na krótkich, zaledwie kilku- lub kilkunastominutowych misjach, które możemy przechodzić wielokrotnie. Każda wizyta na wyspach jest szalenie satysfakcjonująca, co jest zasługą świetnie zaprojektowanego modelu strzelania oraz rozbudowanego systemu modyfikacji uzbrojenia i gadżetów. Nieustannie czujemy progres, a kolejne starcia nadal potrafią być wyzwaniem, choć ścianę poczujemy dopiero podczas niebywale wymagającego trybu Bottomless Buffet.

Oczekując rozbudowanej historii, być może warto wybrać inny tytuł. Twórcy zdecydowali się na bardzo prostą opowieść, motywowaną chęcią zdobycia cennych skarbów. Zmęczyć może także sceneria, która pomimo częściowych zmian krajobrazu pomiędzy wyspami, szybko staje się aż nazbyt powtarzalna. Nie zmienia to jednak faktu, że fani Splatoona w końcu doczekali się dużej, fabularnej gry dla jednego gracza, z ewentualną kooperacją. To wielka nowość dla tej marki, ale niezwykle pozytywny odbiór społeczności podpowiada mi, że do tego typu rozgrywki jeszcze powrócimy.

Dziękujemy firmie Nintendo za udostępnienie gry do recenzji.

Podsumowanie

Gra
  • Świetny, satysfakcjonujący model strzelania
  • Dodatkowe wyzwania dobrze uatrakcyjniają rozgrywkę
  • Syndrom „jeszcze jednej misji”
  • Ogromny i różnorodny zestaw broni
  • Gadżety i bogaty system modyfikacji
  • Urozmaicony bestiariusz przeciwników
Nie gra
  • Prosta historia bez niespodzianek
  • Brak polskiej wersji językowej
  • Bottomless Buffet z czasem staje się męczący
  • Powtarzalne projekty map, bez większych zaskoczeń
Artyzm
003 canvas
rate3 5
Dźwięk
002 spotlight
rate3 5
Gameplay
004 joystick
rate5 5
Fabuła
001 director chair
rate3 5
Werdykt: 8/10
„Bardzo dobra gra”
go-stargo-stargo-stargo-stargo-star
go-stargo-stargo-stargo-stargo-star

Splatoon Raiders jest tym, czego fani serii oczekiwali. Świetny model strzelania oraz ogromne możliwości wyborów uzbrojenia i gadżetów. Nic tylko wziąć wałek i zacząć malować.

Platformy:
Czas czytania: 12 minut czytania

Awatar autora — Przemysław 'Prz3mQ' Naglik

Przemysław "Prz3mQ" Naglik

Wszystkie artykuły →

Artykułów 18
Niedawno pisaliśmy też o...

Zgarnij grę i dodatek od Epic Games. Kolejne darmoszki od…

arrow-right
arrow-left

The Blood of Dawnwalker bez 60 FPS na konsolach. Gracze…

Komentarze

Na razie nie ma żadnych komentarzy. Twój może być pierwszy! ☺️

Dodaj nowy komentarz:
...
Twój nick:
Twój komentarz:
zaloguj się